Los diarios de Madrid | Ημέρες 13 & 14

About

Η Κ. κάνει βαλίτσες και φεύγει Μαδρίτη για δύο εβδομάδες κι εμείς ζηλεύουμε παράφορα. Για να αισθανθούμε κάπως καλύτερα, μας στέλνει καθημερινή ανταπόκριση (τώρα αυτό ήταν όντως για καλό;). Η Χριστίνα Νεδέλκου μένει Θεσσαλονίκη και αναλαμβάνει να λινκάρει όλες τις πληροφορίες για τις Μαδρίτη (ηρωίδα!). Εμείς, μένει να ταξιδέψουμε, έστω και νοερά!

Publisher: Κ.

Καλημέρα από το αεροδρόμιο της Μαδρίτης! Τα ματιά μου κλείνουν, με το ζόρι κρατιέμαι να μην κοιμηθώ… Χτες ήταν το τελευταίο βράδυ της μικρής μου περιπέτειας οπότε είπαμε με τα κορίτσια να το ζήσουμε μέχρι το τέλος. Αυτό σημαίνει ένα μόνο πράγμαQ ξενύχτι μέχρι τελικής πτώσης. Δεν κοιμηθήκαμε καθόλου, ούτε μια τόση στάλα, τίποτα. Αχ, έχω ξεσυνηθίσει και τώρα νομίζω ότι θα καταρρεύσω. Δεν υπερβάλω, αν δείτε τα χάλια μου θα καταλάβετε! Ένα θα πω μόνο: πήγα να κάνω check- in στο μηχάνημα, από τη νύστα έβαλα λάθος κωδικό, με έπιασε πανικός γιατί νόμιζα ότι δεν υπάρχει το εισιτήριο μου, γενικά πολύ κέφι. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Θα προσπαθήσω να βάλω μια τάξη στο μυαλό μου και να σας διηγηθώ τη χθεσινή μέρα λίγο πριν αναχωρήσω για Ελλάδα.

Η πραγματικότητα είναι μια. Πέρασα πάρα πολύ καλά, οι μέρες κύλησαν τόσο γρήγορα και μου λείπει ήδη η παρέα των κοριτσιών. Είχαμε να βρεθούμε έτσι, με τόσο ξέγνοιαστη διάθεση, από τις μέρες του πανεπιστήμιου. Μάλλον θα κοιμούνται αυτή την ώρα! Αλλά αυτά δε σας πολυενδιαφέρουν. Το θέμα είναι ότι χτες ήταν το Μεγάλο Σάββατο των καθολικών κι εμείς δεν είχαμε ιδέα για το τι θα κάνουμε. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι το βράδυ στις 10 είχαμε ραντεβού για φαγητό στο Esteban –εστιατόριο που βρήκαμε κατά τύχη- με την Λ. και την Α.

Το πρωινό κύλησε χαλαρά. Σηκωθήκαμε με το πάσο μας, ντυθήκαμε με τους ίδιους ρυθμούς και αποφασίσαμε να βγούμε από το σπίτι με απελπιστική καθυστέρηση. Και όλο αυτό για να πάμε μέχρι απέναντι, στο Clarita, για ένα καφέ. Ο καφές έγινε φαγητό που συνοδεύτηκε με άφθονο κρασί και συζητήσεις για το τώρα, το μέλλον, τα όνειρα, τα άγχη μας. Όταν πια τα είπαμε –σχεδόν- όλα πήραμε τη γενναία απόφαση να σηκωθούμε και να περπατήσουμε στην ηλιόλουστη Μαδρίτη. Ο καιρός μάς έχει τρελάνει, δεν απέφυγα ένα μικρό, ασήμαντο συνάχι. Επαναλαμβάνομαι, το ξέρω, αλλά πόσο μου άρεσε αυτή η πόλη, ο αέρας που υπάρχει. Επέλεξα συνειδητά να μείνω στην επιφάνεια, να δω και να ζήσω την ανέμελη πλευρά της Μαδρίτης.

Κόσμος πολύς – κατά βάση είναι θρησκευτικός ο τουρισμός αυτή την περίοδο- κι εμείς ανάμεσά τους γράφουμε χιλιόμετρα. Περάσαμε από το παλάτι να πούμε ένα γεια στο βασιλικό ζεύγος, ανεβήκαμε στη Mayor να χαιρετίσουμε το πλήθος και περιπλανηθήκαμε εκεί που το αεράκι δεν φυσούσε και ο ήλιος έλαμπε ακόμα. Ώσπου… στα αυτιά μας σαν να έφτασαν ήχοι τύμπανων. Μπα, σκεφτήκαμε, δε θα είναι κάτι, αφού δεν είδαμε να έχει κάπου περιφορά. Όμως, όσο πλησιάζαμε στην del Sol τόσο ο ήχος γινόταν πιο ζωντανός και τελικά ναι, κάτι γινόταν. Πλήθος ανθρώπων, αστυνομία, κλειστοί δρόμοι. Και κατά τύχη είδαμε, πιστεύω, την πιο όμορφη και κατανυκτική περιφορά όλων των ημερών. Ακόμα και για εμάς, που δεν είμαστε ούτε καθολικές, ούτε ιδιαίτερα θρησκευόμενες, αυτό που, όλως παραδόξως, νιώσαμε ήταν απερίγραπτο. Απίστευτο.

Ρωτώντας πας στην πόλη και κάπως έτσι, από κάτι Ισπανούς παραδίπλα μας, μάθαμε ότι σήμερα γιορτάζουν την – κατά κάποιο τρόπο – συνάντηση του Ιησού με τη μητέρα του. Η Παναγία έχει πρωταρχική σημασία στα θρησκευτικά δρώμενα. Είναι μια γυναίκα που θρηνεί. Και αυτά είναι όλα όσα μάθαμε.

Γενικά, αποκτήσαμε πολλές άλυτες απορίες αναφορικά με τα έθιμα των Ισπανών. Συνεχίζω με την περιφορά. Το άγαλμα της ντυμένο με μαύρη κάπα, βρισκόταν πάνω σε μια βαριά ασημένια εξέδρα που κρατούσαν καμιά εικοσαριά άτομα. Πραγματικά, έδινε την εντύπωση ότι έκλαιγε μαζί με τον ρυθμό των εμβατηρίων. Ο βηματισμός αυτών που την κρατούσαν ρυθμικός και αργός, η ανύψωση της εξέδρας θεαματική και συνοδευμένη από το χειροκρότημα των πιστών.

Το υπερθέαμα όμως για μένα ήταν η στιγμή που έβγαλαν από την εκκλησία το σώμα του Χριστού και η Παναγία «υποκλίθηκε». Πόσο δύσκολο να γίνει και αδύνατον να σας το μεταφέρω με λέξεις…

Ίσως να νομίζετε ότι υπερβάλω αλλά πραγματικά ήταν κάτι που πρώτη φορά έβλεπα να γίνεται και να εκπέμπει τέτοια δύναμη τριγύρω. Εν τέλει τα δυο ομοιώματα τα έβαλαν ξανά στο εσωτερικό της εκκλησίας. Όλο αυτό κράτησε καμία ώρα, τουλάχιστον εμείς τόσο είδαμε. Και ήταν τύχη που το είδαμε.

Συνεχίσαμε να τριγυρνάμε. Στάση για ένα γρήγορο καφέ σε ένα μπαρ που συναντήσαμε πριν πάμε στο εστιατόριο. Εκεί φάγαμε ωραία και ενδιαφέροντα πράγματα. Όλες εκτός της Ι. που δεν της άρεσε καμία γεύση, μα καμία. Και να πω ότι δεν είναι φαγανή;! Βέβαια γελάσαμε μέχρι δακρύων. Μέχρι και φίλοι γίναμε – τρόπος του λέγειν – με το μαγαζάτορα! Μα θέλαμε να συνεχίσουμε, άλλωστε έφευγα σε λίγες ώρες και είχαμε τόσο κέφι. Και απόψε γυρίσαμε στο Kikekeller μιας που είναι τόσο κοντά στο σπίτι. Και θέλω να με πιστέψετε όταν σας λέω ότι οι εργαζόμενοι δεν επηρέασαν στο ελάχιστο αυτή την απόφαση. Ώσπου μας έδιωξαν γιατί έκλειναν. Ωράριο και στη Μαδρίτη. Ναι, οκ, αλλά εμείς θέλαμε να συνεχίσουμε. Τώρα εγώ γιατί να το θέλω αυτό που πετάω 10 το πρωί και δεν είχα φτιάξει και βαλίτσα δεν ξέρω.

Τέλος πάντων, με τα πολλά και αφού αν δε ρωτήσεις δε μαθαίνεις, μας πρότειναν το Berlin, το οποίο σε καμία περίπτωση δε λες ότι είναι ωραίο. Η μουσική από τα 90s, ο κόσμος τρελός και εμείς χορεύαμε σαν να μην υπάρχει αύριο. Κάποια στιγμή έκλεισε κι αυτό. Κι εμείς με τα σωστά μας συνεχίσαμε. Ω, ναι. Σε ένα afterάδικο δύο δρόμους πιο κάτω. Αυτό πάλι τι το θέλαμε; Τίποτα φοβερό και τρομερό, πληρώσαμε και είσοδο – ευτυχώς συμπεριλάμβανε το ποτό, πάλι καλά. Όταν βγήκαμε είχε ξημερώσει για τα καλά και μας είχε κόψει η πείνα. Τη λύση έδωσαν τα McDonald’s – χωρίς πλάκα, ήταν το μόνο ανοιχτό Κυριακή του Πάσχα και τέτοια ώρα- με φρεσκότατο κρουασανάκι (!).

Οι δρόμοι έρημοι, μόνο οι οδοκαθαριστές κι εμείς που σέρναμε τα ερείπια κορμιά μας στο σπίτι… Εγώ, τρέχοντας ντους, ρούχα για ταξίδι, βαλίτσα, εισιτήριο, τα πήρα όλα, ματς μουτς, σας αγκαλιάζω, σας αγαπάω και φεύγω!! Αυτό ήταν. Καλημέρα.

Υ. Γ. Εγώ είμαι η Κ., 31, φαρμακοποιός. Η φίλη μου είναι η Ε. Κ. Αγαπημένη, από το πανεπιστήμιο, που για 8 μήνες διαμένει στη Μαδρίτη.

Υ.Γ. 2. Ευχαριστώ πάρα, πάρα, πολύ το publiSHIT & ιδιαίτερα τη Μαριάννα για τη φιλοξενία. Επίσης, ευχαριστώ τη Χριστίνα για την υπομονή της απέναντι στην ασυνέπεια μου και στο AutoCorrect του ipod μου.

Marianna says: «Διάβασε τις εντυπώσεις της Κ. από τις προηγούμενες ημέρες στη Μαδρίτη εδώ«!