Los diarios de Madrid | Ημέρα 5η

About

Η Κ. κάνει βαλίτσες και φεύγει Μαδρίτη για δύο εβδομάδες κι εμείς ζηλεύουμε παράφορα. Για να αισθανθούμε κάπως καλύτερα, μας στέλνει καθημερινή ανταπόκριση (τώρα αυτό ήταν όντως για καλό;). Η Χριστίνα Νεδέλκου μένει Θεσσαλονίκη και αναλαμβάνει να λινκάρει όλες τις πληροφορίες για τις Μαδρίτη (ηρωίδα!). Εμείς, μένει να ταξιδέψουμε, έστω και νοερά!

Publisher: Κ.

Ξυπνήσαμε με απαίσια διάθεση από τις 6 το χάραμα. Και όλο αυτό γιατί χτες είπαμε να πιούμε λιγάκι! Πως να συνεχίσει η μέρα όταν ξυπνάς και κοιμάσαι με αυτά τα δεδομένα; Παλέψαμε για λίγο παραπάνω ύπνο, μα δύο ώρες αργότερα παραδεχτήκαμε την ήττα μας. Καιρός να σηκωθούμε, άλλωστε είχαμε και δουλειά! Η Ε είχε να κάνει ένα video για το project της και εγώ είχα ξανά το ρόλο του βοηθού. Στη ζωή μου δεν έχω τραβήξει video σε στούντιο, μικρή λεπτομέρεια! Με τα πολλά, λίγο πριν λήξει ο χρόνος που είχαμε στη διάθεση μας για το στούντιο καταφέραμε να πετύχουμε ένα συμπαθητικό αποτέλεσμα. Από το ολότελα…

Ο καιρός εν τω μεταξύ χάλια, με αυτό το παγωμένο ψιλόβροχο κι εμείς να πρέπει να πάμε στην ελληνική πρεσβεία. Χωθήκαμε στην κοντινότερη στάση του μετρό για να βγούμε -μετά από μια αλλαγή γραμμής- στην στάση Republica Argentina και μετά αρκετός ποδαρόδρομος ως την πρεσβεία. Ξεμπερδεύουμε γρήγορα και ξανά μετρό, αλλαγή γραμμής και voila, καλώς ήρθαμε στην περιοχή Salamanca για να συναντήσουμε μια φίλη της Ε -ευτυχώς βρήκαμε το σπίτι γρήγορα.

Εδώ πρέπει να σχολιάσω τα σπίτια. Όχι τα κτήρια, τα οποία είναι επιβλητικά και πανέμορφα, αλλά το εσωτερικό τους, τα σπίτια. Τα περισσότερα διαμερίσματα είναι ανακαινισμένα, σχετικά μικρά συνήθως, άλλοτε βολικά, άλλοτε όχι και τόσο… Αλλά πανάκριβα! Ακόμα και με συγκάτοικο οι τιμές κυμαίνονται στα 400 με 500 ευρώ το δωμάτιο. Δεν έχω ιδέα βέβαια πόσο μπορεί να κοστίζουν σε περιοχές πιο «υποβαθμισμένες».

Πολύ σύντομα, έκανε την εμφάνισή της η κούραση. Άρχισε να διαγράφεται στα πρόσωπά μας, να βασανίζει τα πόδια μας. Η απόφαση πάρθηκε εύκολα, μετρό και επιστροφή στη βάση. [Μικρή παρένθεση. Το μετρό εδώ είναι πραγματικός λαβύρινθος. Ευτυχώς σε κάθε στάση υπάρχουν χάρτες που μπορείς να πάρεις και το εισιτήριο που βγάζεις από τα ειδικά μηχανήματα κοστίζει ανάλογα με το που θέλεις να πας].

Super market, σπίτι, μαγείρεμα και ύπνος. Το απόγευμα πέρασε γρήγορα…Ήρθε το βράδυ, ήρθε η ώρα για ένα χαλαρό ποτό. Το ραντεβού με κάποιες φίλες της Ε ήταν στις 11 στην Plaza de Santa Ana (πλατεία κοντά Puerta del Sol), στο άγαλμα του Federico Garcia Lorca. Έχουν δίκιο που λένε ότι οι Ισπανοί ζουν τη νύχτα! Στη διαδρομή – που επίτηδες έγινε μέσα από στενά – όλα τα bar, οι ταβέρνες κτλ. ήταν γεμάτα με κόσμο που γελούσε, έτρωγε, έπινε. Αυτοί μάλλον έτσι ζουν την κρίση με χαμόγελα. Στους δρόμους ένα κύμα από Ισπανούς και τουρίστες…Είχα καιρό να δω τόσο κόσμο έξω!

Περίμενα να αντικρύσω αυτό που μου είχα περιγράψει, κόσμο στις πλατείες να αράζει και να πίνει. Εδώ, όπως και στη Ρώμη, με εντολή του δημάρχου, απαγορεύεται η πόση ποτών στις πλατείες και δρόμους μετά τις 11. Ο κόσμος ακόμα αράζει στις πλατείες, αλλά πίνει στα κρυφά. Σκούρες πλαστικές σακούλες κρύβουν μπουκάλια, πλαστικά ποτηράκια γεμίζουν στα μουλωχτά, Πακιστανοί πουλούν σε σακούλες Lidl τενεκεδάκια μπύρες, οι νεαροί – ντυμένοι στην τρίχα- πιάνουν απομακρυσμένα παγκάκια και πίνουν «σπιτικά» κοκτέιλ. Κράχτες από τα γύρω bar σε πλησιάζουν κάθε τόσο διαφημίζοντας τα μαγαζιά τους, 4-5 ευρώ το μοχίτο. Είναι τόσοι πολλοί που σε κουράζουν, στο τέλος παύεις να ακούς, απλά λες όχι. Μα πόσα μαγαζιά! Ποτέ δεν έχω δει τόσα μαγαζιά στο κέντρο μιας πόλης! Τα πάντα υπάρχουν!

Εμείς αποφασίσαμε να πάμε κάπου χαλαρά για μια παγωμένη sangria. Επιλέξαμε το Sesamo, ένα υπόγειο, στον τοίχο υπάρχουν πίνακες του Dali, στιχάκια από ποιήματα ή ρήσεις, μικρά τραπεζάκια με μικροσκοπικά σκαμπό, ένας γέρος πιανίστας στο βάθος παίζει μουσική που κανείς δε γνωρίζει και κανείς δεν ακούει! Φοβερή η sangria – το λέω εγώ που ποτέ δε μου άρεσε! Συνεχίσαμε σε ένα φοβερό jazzαδικο, το Populart, όπου καθημερινά, 11- 1, έχει απίστευτο live. Φυσικά ήταν γεμάτο, μόλις που καταφέραμε να χωθούμε. Ακούσαμε λίγο τους ήχους, την υπέροχη φωνή της τραγουδίστριας και ξεκινήσαμε για το σπίτι κάνοντας μια μεγάλη βραδινή βόλτα..

Καληνύχτα.

Υ. Γ. 3 Εγώ είμαι η Κ., 31, φαρμακοποιός. Η φίλη μου είναι η Ε. Κ. Αγαπημένη, από το πανεπιστήμιο, που για 8 μήνες διαμένει στη Μαδρίτη.

Marianna says: «Διάβασε τις εντυπώσεις της Κ. από τις προηγούμενες ημέρες στη Μαδρίτη εδώ» !