Μαγδαληνή Μπεκρή | Η «Μαιρούλα» αφηγείται

Δύο δυνατοί μονόλογοι της Λένας Κιτσοπούλου ανεβαίνουν μαζί στην ίδια σκηνή, στο θέατρο Τ. Δύο ηρωίδες αφηγούνται τη δική τους ιστορία και συγκινούν το κοινό. Μία εκ των δύο πρωταγωνιστριών, η Μαγδαληνή Μπεκρή, λίγο πριν υποδυθεί τη Μαιρούλα, αφηγείται ιστορίες και μοιράζεται μαζί μας σχόλια θεατών που δε θα ξεχάσει καθώς και τις ατάκες των δύο έργων που τη συγκινούν.

Ποιες ιστορίες αφηγούνται οι δύο ηρωίδες των μονολόγων; 

Η ηρωίδα της Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.Σ. αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή της όχι γιατί «η ζωή δεν έχει ωραία πράγματα» όπως λέει χαρακτηριστικά, αλλά γιατί αρνείται να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα του να ζει χωρίς τον έρωτα, να αφήνει το χρόνο να την αλλοιώνει, να βρει τις ισορροπίες της, να δείχνει κατανόηση στους άλλους. Επιθυμεί μια ζωή στο όριο και αφού μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας δεν μπορεί να την έχει αποφασίζει ότι δε θέλει να ζει.

Η ηρωίδα στο «Πράσινό μου το φουστανάκι», από την άλλη μεριά, εμφανίζεται με μια μπούργκα στη σκηνή με την απαίτηση «να γίνει κάτι, να αλλάξει κάτι». Όμως τίποτα δε γίνεται. Τίποτα δεν αλλάζει. Τίποτα δεν μπορεί να γεμίσει τη μοναξιά της, το κενό της κι εκείνη στρέφεται αυτοκαταστροφικά προς τον εαυτό της κακοποιώντας τον.

Δυο τραγικές, στην πραγματικότητα, φιγούρες που με πολύ χιούμορ, πολύ αυτοσαρκασμό και με μια απολύτως απομυθοποιητική διάθεση απέναντι στη ζωή και κυρίως στον έρωτα αποφασίζουν να εκθέσουν τον εαυτό τους πάνω στη σκηνή.

Τι σας κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον και αποφασίσατε να συμμετέχετε στην παράσταση; 

Η Λένα Κιτσοπούλου έχει γράψει δυο άμεσα ειλικρινή και προφορικά κείμενα που αποκαλύπτουν τη γυναικεία ψυχοσύνθεση και αποτελούν πρόκληση για κάθε γυναίκα ηθοποιό. Επίσης η ιδέα της συνομιλίας των δύο κειμένων πάνω στη σκηνή. Είναι κάτι που δεν έχει ξαναγίνει, το ανέβασμά τους σε μια ενιαία παράσταση.

mairoula2

Ποια φράση του έργου σας συγκινεί περισσότερο; 

Από τη Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α: «Το να έχεις φτερά χωρίς να μπορείς να πετάξεις είναι κάτι το αχαρακτήριστο, είναι κάτι το αδιανόητο, είναι κάτι το τελείως ελληνικό».

Από το «Φουστανάκι»: «Και με απόλυτο σεβασμό απέναντι στην ανάγκη του ανθρώπου να βαφτίζει έρωτα τον φόβο του να πάρει πρέζα, έρωτα το φόβο του να φορέσει τον ζουρλομανδύα του κανονικά, σα να φορούσε το παλτό του, το φόβο του να παραδεχτεί πως η τρέλα είναι προς τον εαυτό του κι όχι προς αυτόν τον κακομοίρη που βρήκε να του τη μεταθέσει».

Ποιο είναι το σχόλιο θεατή της παράστασης που δε θα ξεχάσετε ποτέ; 

Δύο είναι τα σχόλια θεατών που δεν πρόκειται να ξεχάσω: Το πρώτο λέει ότι αυτό που κάνουμε είναι πάρα πολύ δύσκολο, το κάνουμε όμως να φαίνεται πάρα πολύ εύκολο. Το δεύτερο είναι ότι η Κιτσοπούλου είναι η μοναδική Ελληνίδα συγγραφέας που τολμά να καταγγείλει τον τρόπο με τον οποίο οι γονείς και κυρίως οι μητέρες ευνουχίζουν και κακοποιούν συναισθηματικά τα παιδιά τους για προσωπικό όφελος, για να αποφύγουν τη μοναξιά. Η παράδοσή μας, λέει, δίνει σταθερά αυτό το ρόλο στις μητριές. Μου έκανε εξαιρετική εντύπωση το σχόλιο αυτό. Είναι κάτι που ποτέ δε μου είχε περάσει από το μυαλό.

mairoula3

Τελικά ποιο είναι το μεγαλύτερο αδιέξοδο που βιώνει ο σύγχρονος άνθρωπος;

Νομίζω πως το μεγαλύτερο αδιέξοδο είναι η μοναξιά. Η αδυναμία να μπεις μέσα σε μια σχέση χωρίς δίχτυ προστασίας και κυρίως χωρίς άμυνες. Η αδυναμία να μοιραστείς και να συμβιώσεις.

Marianna says: «Μάθε περισσότερα για την παράσταση και μπες στην κλήρωση για 2 διπλές προσκλήσεις εδώ»