Μαρία Μαρκεσίνη | Από κλασική πιανίστα… jazz performer

Μαρία Μαρκεσίνη

Ως κλασική πιανίστα και jazz performer, συχνά με ρωτούν πώς συνδυάζω αυτά τα δύο είδη μουσικής και αν τελικά μπορείς στο εξωτερικό να κάνεις ελεύθερα και jazz και κλασική μουσική και gospel, χωρίς ταμπέλες και περιορισμούς.

Μαρία Μαρκεσίνη http://www.mariamarkesini.com/

Με τη jazz είχα μια ιδιαίτερη σχέση από παιδί, θα έλεγα ότι ήταν η κρυφή μου αγάπη, το μεγάλο πάθος μου. Και λέω «κρυφή», γιατί στο σπίτι μου στην Κεφαλλονιά που γεννήθηκα και μεγάλωσα, ακούγαμε αποκλειστικά κλασική μουσική. Τηλεόραση δεν υπήρχε, μόνο ραδιόφωνο. Μεγάλωσα με το Γ’ Πρόγραμμα… Το αποτέλεσμα ήταν να έχω «εγκλωβιστεί» μουσικά και να μην ξέρω τι ακούει ο υπόλοιπος κόσμος, εκτός βέβαια από τη μουσική του νησιού μου, τις καντάδες και τις μαντολινάτες … Κάποια στιγμή όμως, παιδάκι ακόμα,  έφθασε στα αυτιά μου ο ήχος της jazz και με μάγεψε η δύναμή της!

Όλοι έλεγαν ότι έχω ταλέντο στο κλασικό πιάνο και τελικά εκεί αφοσιώθηκα… Ατελείωτες ώρες μελέτης που με οδήγησαν στις μουσικές Ακαδημίες του Rotterdam – απ’ όπου αποφοίτησα σαν σολίστ του πιάνου – και μετά στη Βασιλική Ακαδημία των Βρυξελλών, όπου συνέχισα το μεταπτυχιακό μου. Τότε, ξανασυναντήθηκα με το μεγάλο μου πάθος, τη jazz, μια που στις Ακαδημίες αυτές, η jazz είναι επίσημο και ισάξιο τμήμα σπουδών. Έτσι, την ημέρα σπούδαζα κλασική μουσική, αλλά τη νύχτα έβγαινα με τους φίλους του τμήματος jazz, τους οποίους ζήλευα και λίγο και πηγαίναμε σε μουσικά στέκια, που «άνοιξαν» τα αυτιά μου σε νέα ακούσματα και με οδήγησαν σε νέες κατευθύνσεις. Ώσπου κάποια στιγμή αποφάσισα ν’ ανοίξω τα φτερά μου και σε άλλα είδη, όχι μόνο τη jazz, αλλά και στην folk, την gospel, τα chanson, αλλά και να δοκιμάσω ένα καινούριο όργανο… τη φωνή μου!

Αυτό όμως ήρθε εντελώς τυχαία … Εξαιτίας μιας θλάσης στο χέρι αναγκάστηκα να ακυρώσω ένα ρεσιτάλ. Πήγα όμως εκεί ως θεατής. Οι διοργανωτές μου ζήτησαν να ανέβω  στη σκηνή και να πω δυο λόγια στον κόσμο που είχε έρθει να με δει. Τους ρώτησα λοιπόν, αν ήθελαν να τους τραγουδήσω και αστειεύτηκα λέγοντάς τους ότι, αν δεν γινόμουν καλά θα άφηνα το πιάνο για το τραγούδι! Τραγούδησα το «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου» του Μάνου Χατζιδάκι. Αυτό ήταν. Συνέχισα με σπουδές τζαζ φωνητική και εδώ και αρκετά χρόνια οι εμφανίσεις μου μοιράζονται ανάμεσα σε ρεσιτάλ πιάνου και στο τζαζ τραγούδι, που για εμένα είναι η συνέχεια της κλασικής μουσικής.

Σε σχέση με τις ταμπέλες και τους περιορισμούς που μπορεί να υπάρχουν στα διαφορετικά είδη μουσικής, επειδή ταξιδεύω πολύ στην Ευρώπη και Αμερική, αυτό που μπορώ να πω σαν κοινή εμπειρία από πολλά κράτη, είναι ότι υπάρχουν παντού δημιουργικοί, πρωτοποριακοί και ανήσυχοι άνθρωποι με ανοιχτό μυαλό και κυρίως ανοιχτή καρδιά, και υπάρχουν παντού και άνθρωποι που βάζουν παρωπίδες και τεράστια φράγματα, σαν ένα κέλυφος προστασίας για τον εαυτό τους ή το μουσικό είδος τους ή την εθνική μουσική τους, ή την παράδοση του γνωστού σε αυτούς κύκλου τους …

Παλιά, που ζούσα μόνο μέσα στον κόσμο της κλασικής μουσικής πίστευα ότι οι κλασικοί μουσικοί είναι οι πιο κλειστοί και πουριτανοί μουσικοί της γης, όσον αφορά τη μουσική τους και τις καλλιτεχνικές απόψεις τους. Τώρα που γνώρισα και τόσους μουσικούς από άλλα είδη, βλέπω δυστυχώς με έκπληξη πως υπάρχει συχνά αυτός ο καλλιτεχνικός πουριτανισμός και στη jazz, αλλά και σε άλλα είδη μουσικών.

Εγώ έχω κάνει την επιλογή μου συνειδητά. Για εμένα υπάρχει μόνο ένα είδος μουσικής: Η Καλή Μουσική! Τίποτ’ άλλο!

Στη Βιέννη έπαιζαν αιώνες το βιολί, στη Νέα Υόρκη το σαξόφωνο και στα Γιάννενα το κλαρίνο. Και στις τρεις πόλεις βρίσκεις αληθινούς «ιερείς» της τέχνης τους, που αξίζουν ισάξια κάθε τιμή και σεβασμό … Και στις τρεις πόλεις που ενδεικτικά αναφέρω το επίπεδο είναι στο είδος του απίστευτο! Και αυτό πρέπει να αναδείξουμε!

HD MariaMarkesiniPortrait