Μυρίζει…βόλτα!

Camille Delcour

Τώρα που αρχίζει ν’ανοίγει ο καιρός, πρέπει να δώσουμε έμφαση στις μυρωδιές. Ανοίγουμε τα παράθυρα –γιατί όσο μπορούμε καλό είναι ν’ αποφεύγουμε τον κλιματισμό-, βλέπουμε τα λουλούδια που ανθίζουν, τα δέντρα. Όσο για τους μηχανόβιους σαν κι εμένα, ανοίγουμε επιτέλους το κράνος και απολαμβάνουμε, παρατηρούμε -χωρίς να ξεχνάμε ότι οδηγούμε- και μυρίζουμε. Υπάρχουν μυρωδιές που θα σας δώσουν θάρρος και αισιοδοξία, κάποιες που θα σας φτιάξουν τη διάθεση, κάποιες που θα σας στεναχωρήσουν…Όλη η ζωή θα μπορούσε να εκφραστεί μέσα από μυρωδιές, ας μην ξεχνάμε ότι είναι η πέμπτη μας αίσθηση!

Camille Delcour

 

Έτσι, λοιπόν, παρόλο που εμείς οι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούμε και τόσο την όσφρηση, οι μυρωδιές μάς επηρεάζουν, μπορούν να γίνουν σημάδια ή ακόμα και τρόπος για να προσανατολιστούμε, ό,τι είναι χρήσιμο στον καθένα! Αν δώσετε λίγη προσοχή στις μυρωδιές που υπάρχουν στο δρόμο σας, μπορείτε ν’ ανακαλύψετε πολλά πράγματα, αλλά και το κυριότερο: να αισθανθείτε.

Η ιστορία μου ξεκινά από το Πέραμα μέχρι και τους Αμπελόκηπους. Ξεκινάμε λοιπόν, από μία βόλτα στο μπαλκόνι, όπου το πρωί η μύτη μου μπορεί να συναντήσει ευχάριστες, μαγικές μυρωδιές από τις τριανταφυλλιές του μπαλκονιού: ροζ, κόκκινες, κίτρινες, δίχρωμες…και η κάθε μία έχει τη δικιά της μυρωδιά.

Λίγα λεπτά μετά πετάγομαι στη μηχανή μου για να καλπάσω όλη την Αθήνα και να φτάσω στον προορισμό μου, τη δουλειά. Στο δρόμο, θα συναντήσω πρώτα τις πρωινές μυρωδιές της θάλασσας. Για αρκετά λεπτά τις ακολουθώ και παραδέχομαι ότι σ’αυτό το κομμάτι της διαδρομής ηρεμώ κι αν έχει βγει ο ήλιος νιώθω σχεδόν ότι φεύγω για διακοπές.

Μπαίνουμε σιγά σιγά στην πόλη, από τη περιοχή του Κορυδαλλού. Εκεί το μόνο που μπορώ να θυμάμαι είναι ότι, κρύο ή ζέστη, κλείνω το κράνος γιατί το μόνο που μπορεί κανείς να μυρίσει είναι καυσαέριο. Συμφωνώ, πρόκειται για τις πιο άσχημες μυρωδιές, ξέρουμε ότι μας κάνουν κακό και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα (εκτός από να φοράμε μάσκες, να κλείνουμε τις μύτες μας και τα παράθυρά μας).

Ξεκινάμε το δεύτερο μέρος του ταξιδιού περνώντας την Εθνική Αθηνών-Λαμίας και συνεχίζοντας τη Π. Ράλλη. Καταρχήν, στη διασταύρωση δεν έχω καταλάβει ποια επιχείρηση/εργοστάσιο μυρίζει έτσι, αλλά το ονομάζω «Σημείο Κροκέτες». Μυρίζει σαν ζεστές κροκέτες για κατοικίδια, δεν ξέρω πώς να το περιγράψω, κάτι που μοιάζει με κρέας…ψημένο, σαν…κροκέτες.

Συνεχίζοντας 100 μέτρα στην Π. Ράλλη, φτάνουμε σ’ ένα από τα αγαπημένα μου σημεία: το εργοστάσιο «Παπαδόπουλος»! Σ’αυτά τα 100 μέτρα, όλα τα αυτοκίνητα χαμηλώνουν ταχύτητα! Σαν να έχει κάτι μαγικό αυτό το εργοστάσιο, εκτός από το γεγονός ότι λειτουργεί από το 1922 και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα υγιούς ελληνικής επιχείρησης! Σ’ αυτό το κομμάτι του δρόμου, μυρίζουν γεμιστά μπισκότα, τσουρεκάκια, όλα τα γλυκά του, δεν υπάρχει κάτι πιο απολαυστικό! Παρατηρώ πως όλα τα αυτοκίνητα έχουν ανοιχτά παράθυρα: απολαμβάνουν και παίρνουν πίσω πολύ θετική ενέργεια!

Λίγο πιο κάτω, δυστυχώς, η πλαστικό-βιομηχανία παίρνει τα πάνω της και πριν μπούμε στο κέντρο της Αθήνας (καυσαέρια και μπετόν) έχουμε μία μεγάλη ρουφηξιά από καμένο πλαστικό, και αυτό είναι το πιο λυπητερό κομμάτι της ιστορίας.

Επιτέλους, φτάνουμε Αμπελόκηπους όπου ευτυχώς για μένα μέσα σε αυτή την «μπετονιαρισμένη» Αθήνα, παρκάρω δίπλα από ένα μεγάλο πάρκο επί της οδού Μεσογείων, ανοίγω το κράνος, σβήνω τη μηχανή και αναπνέω…αναπνέω και μυρίζω αυτό που κανένα βιομηχανικό άρωμα δεν μπορεί να μοιάσει: τη Φύση. Όλα τα μεγάλα δέντρα του πάρκου, το πράσινο, τα πουλιά σού θυμίζουν την αγαπημένη φύση: καθαρότητα, φρεσκάδα, αέρας…Οξυγόνο. Και σ’αυτό το σημείο σκέφτομαι πόσο ωραία πρέπει να νιώθουν οι άνθρωποι στην έξοχη ή σε πράσινες πόλεις.

Κάθε δρόμος έχει την ιστορία του από φωτογραφίες που θυμόμαστε, από τις στιγμές που περάσαμε, που θα περάσουμε, από τις μυρωδιές του. Οπότε μην ξεχνάτε να μυρίσετε και γενικώς να παρατηρήσετε γύρω σας τι σας προσφέρει το κάθε ερέθισμα που συναντάτε. Ακόμα κι αν αυτό είναι άσχημο (καυσαέρια, σκουπίδια, κτλ) πρέπει να σας δώσει το θάρρος ν’ αλλάξετε το περιβάλλον γύρω σας όσο είναι ακόμα στο χέρι μας!