Μιχάλης Θαλασσινός: «Γνώση είναι η ικανότητα του ανθρώπου να μπορεί να επιβιώσει στο βιότοπο του και μέσα από αυτόν να μαθαίνει καινούργια πράγματα διαρκώς»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Υπάρχουν άνθρωποι θετικοί. Σε κάθε περίσταση βρίσκουν μια αισιόδοξη προοπτική. Όταν κάποιος τους λέει «δεν μπορείς», εκείνοι σιωπούν και προσπαθούν διπλά. Κι αφήνουν τις πράξεις τους να δώσουν την απάντηση πως όλα είναι πιθανά. Αρκεί να μην πιστέψουν κανέναν άλλον παρά μόνο τον εαυτό τους. Υπάρχουν άνθρωποι δυνατοί. Κάνουν κάθε αδυναμία, δύναμή τους. Δεν εφησυχάζουν. Δεν πτοούνται. Δεν επαναπαύονται ποτέ. Υπάρχουν άνθρωποι που παραδίδουν μαθήματα με τη στάση ζωής τους. Ο Μιχάλης Θαλασσινός είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα όσων προαναφέρθηκαν και προτιμώ να σου συστηθεί ο ίδιος μέσα απ’ την κουβέντα μας:

 

Μαρία-Άννα Τανάγια

 

Θα ήθελα να μου συστηθείς όπως θα συστηνόσουν σε μια παρέα άγνωστη που συναντάς για πρώτη φορά.

Ονομάζομαι Μιχάλης Θαλασσινός και είμαι 43 ετών. Eργάζομαι στον ιδιωτικό τομέα στο χώρο της Βαριάς Βιομηχανίας ως Εκπαιδευτής Διάσωσης στον εργασιακό χώρο και ως συντονιστής καταστάσεων εκτάκτου ανάγκης.

Δραστηριοποιούμαι στον τομέα της διάσωσης ως εθελοντής διασώστης από το 1994, έχοντας αρκετά συμβάντα στο ενεργητικό  μου όπως το F5 στην Χαλκιδική το 1995, το Γιακομπλεφ στα Πιέρια το 1997,  το Ricomex στο σεισμό της Αθήνας το 1999, τη διανομή  φαγητού στους εγκλωβισμένους απ’ τη χιονόπτωση, 90 χιλιόμετρα  απ’ τη  Θήβα, τον απεγκλωβισμό  τριών σπηλαιολόγων από το σπήλαιο του Σάρχου στο Ηράκλειο της Κρήτης και πολλά άλλα.

Σε ποια ηλικία διαγνώστηκες με ζαχαρώδη διαβήτη;  

Διαγνώστηκα με ζαχαρώδη διαβήτη το 1982, σε ηλικία 8 ετών. Κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, οι γονείς μου με πήγαν στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο όπου και έγινε η διάγνωση. Πολυδιψία, συχνουρία και χάσιμο κιλών ήταν τα συμπτώματα κι από εκεί και μετά  άλλαξαν όλα. Για τους γονείς  μου περισσότερο,  όχι για εμένα καθώς δεν ήμουν σε θέση ν’ αντιληφθώ περί τίνος επρόκειτο. Σαν παιδί, το παιχνίδι και η ζωή μου ήταν ίδια . Απλώς είχα κι έναν χυμό στη τσέπη.

Τι ακριβώς σου είπε ο γιατρός και ποια ήταν τα δικά σου πρώτα συναισθήματα;

Η σχέση με το διαβητολόγο ήταν ιδιαίτερη γιατί όλο και κάτι του έλεγα κι εκείνος επέμενε ότι ως διαβητικός δεν γινόταν να το κάνω. Ειδικά όσο μεγάλωνα και ζούσα την τρέλα της εφηβείας.

Πότε άρχισες την ορειβασία; Τι είναι αυτό που σε παρακίνησε ν’ αρχίσεις;

Την ορειβασία την άρχισα όταν πήγα για τελευταία φορά στο διαβητολόγο μου, δηλαδή το 1994. Του ζήτησα χαρτί για να μπορέσω να συμμετάσχω στο πρώτο σχολείο της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης, με θέματα βουνού και διάσωσης γενικότερα. Η απάντηση του γιατρού ήταν η εξής: «Μιχάλη, ως διαβητικός είσαι «ανίκανος» να κάνεις τέτοια πράγματα». Φυσικά δεν μου έδωσε το χαρτί,  φυσικά έβαλα τη μητέρα μου να υπογράψει την υπεύθυνη δήλωση και κάπως έτσι άρχισαν όλα.

Ακολουθούσες κάποια ειδική διαδικασία πριν αρχίσεις την αναρρίχηση;

Σε οτιδήποτε κι αν κάνω υπάρχουν, ας πούμε, κάποια πράγματα που δε γίνεται να τ’ αποφύγεις. Ο διαβητικός δε διαφέρει από έναν φυσιολογικό άνθρωπο. Απλώς, θα πρέπει να «μετριέται» ειδικά πριν κάνει κάποιο σπορ και να μετριέται ξανά μόλις σταματάει ν’ αθλείται για να δει τα επίπεδα του ζαχάρου μετά το τέλος της άσκησης. Στην αναρρίχηση, λοιπόν, πριν ξεκινούσα μετρούσα το ζάχαρο.  Εάν ήταν χαμηλό,  έτρωγα κάτι, περίμενα λίγο για ν’ ανέβει και ξεκινούσα. Μετά  στο τέλος, ξαναμετρούσα για να δω πόσο κατέβηκε με την άσκηση.

 

Μίλησε μου για τη σελίδα σου Climbing with Diabetes. Σε ποιον απευθύνεται και τι μήνυμα θέλεις να περάσεις μέσω αυτής;

H σελίδα Climbing with diabetes δημιουργήθηκε το 2010 με σκοπό να βοηθήσει παιδιά και γονείς να καταλάβουν και να δουν πως ο διαβητικός δεν είναι «ανίκανος». Ο στόχος μου ήταν να σκαρφαλώσω σ’ όλες τις κορφές των Μετεώρων -208 τον αριθμό- δημιουργώντας  έναν ηλεκτρονικό οδηγό αναρρίχησης (με τιμές ζαχάρου πριν και μετά το τέλος της διαδρομής). Η σελίδα πλέον βρίσκεται στο Facebook, ως “Climbing Living with Diabetes”. Προστέθηκε και η λέξη “living”, καθώς πλέον δεν ασχολούμαι μόνο με το σκαρφάλωμα, αλλά και με άλλα πιο επίπονα σπορ.

 

Θα ήθελα να μου διηγηθείς κάποια ιστορία από κάποια ορειβασία σου που δε θα ξεχάσεις ποτέ γιατί σου έμαθε ένα σπουδαίο μάθημα.

Ήταν χειμώνας και πήγαμε ν’ ανεβούμε στην κορυφή του Ολύμπου «Μύτικας». Κατά την ανάβαση -με χιόνι φυσικά- ο φίλος μου και συχνός  σύντροφος Νίκος έπεσε και από τύχη τον κράτησε το σχοινί που μπλέχτηκε σ’ έναν βράχο. Ήμασταν τυχεροί διότι εάν δε σκάλωνε το σχοινί, δε θα μιλούσαμε τώρα. Αυτός είναι και ο λόγος που άρχισα από εκεί και μετά να κάνω ειδικά σχολεία για κάθε τι που ήθελα ν’ ασχοληθώ. Πρέπει να μαθαίνεις για να μπορείς να προφυλάσσεσαι και ν’ αποφεύγεις τους κινδύνους.

 

Κάνεις και καταδύσεις. Ποια ήταν η πρόκληση που σε κέρδισε σ’ αυτή τη δραστηριότητα;

Γενικώς δε μου αρέσει να κάθομαι. Έτσι, μόλις έφτασα σ’ ένα καλό επίπεδο στο βουνό, άρχισα ν’ ασχολούμαι με τη θάλασσα. Ξεκίνησα κι έκανα μαθήματα αυτόνομης κατάδυσης έχοντας και σαν σκοπό πάντα τις επιχειρήσεις διάσωσης στο υγρό στοιχείο. Έφτασα στο επίπεδο του Rescue Diver και ευτυχώς δε χρειάστηκε ποτέ να συμμετάσχω σε κάποιο συμβάν. Μόνο για αναψυχή έως τώρα.

Ως ενεργός διασώστης, θα ήθελα να μου μιλήσεις και γι’ αυτή την ενασχόληση. Ποια ιστορία σε συγκλόνισε και δε βαριέσαι ποτέ να διηγείσαι;

Ο διασώστης θυμάται κατά κύριο λόγο τα συμβάντα αυτά στα οποία βγαίνουν τα θύματα ή οι αγνοούμενοι ζωντανοί και καλά στην υγεία τους. Δυο έχω να θυμάμαι: τους τρεις σπηλαιολόγους στο σπήλαιο του Σάρχου στο Ηράκλειο της Κρήτης και την τελευταία επιζήσασα στα χαλάσματα της Ricomex σε συνεργασία με τη Γαλλική Διασωστική Ομάδα.

 

Πώς είναι η καθημερινότητα ενός διαβητικού; Τι δυσκολίες μπορεί ν’ αντιμετωπίσει και πώς βρίσκεις εσύ τρόπο να τις υπερπηδήσεις;

Η καθημερινότητα ενός διαβητικού δε διαφέρει σε τίποτα απ’ τη ζωή ενός ανθρώπου φυσιολογικού. Απλώς, κάνεις τις ανάλογες ινσουλίνες και μετράς συχνά το ζάχαρο σου για να βλέπεις και να διορθώνεις εάν ξεφύγεις. Έχεις  κι έναν χυμό μαζί σου ή κάτι γλυκό για αντιμετώπιση κάποιας πιθανής υπογλυκαιμίας κι αυτό είναι όλο. Θέλει να έχεις και εκεί λίγο το νου σου.

 

Έχεις πετάξει με παραπέντε, κάνεις ιστιοπλοΐα, βγαίνεις για κυνήγι, δημιουργείς υπέροχα έπιπλα από κορμούς δέντρων, τραγουδάς. Υπάρχει κάποια στιγμή που βαριέσαι και απλώς δε θέλεις να κάνεις τίποτα; Ποιες είναι τότε οι σκέψεις σου;

Αυτό δεν ξέρω πώς να το απαντήσω… Δεν ξέρω εάν είναι καλό ή κακό, πάντως η αλήθεια είναι πως βαριέμαι να κάθομαι, αυτός είναι και ο λόγος κατασκευής μικροεπίπλων. Δεν περνάνε εύκολα οι ώρες το χειμώνα.

Όντας ένας άνθρωπος που ζει κοντά στη φύση, καταπιάνεται με διάφορες κατασκευές και έχει μάθει να είναι πλήρως αυτάρκης, σε ποιο σημείο θεωρείς ότι το’ χασαμε όλα τα υπόλοιπα παιδιά της πόλης που κάνουμε καθιστική ζωή και ζούμε μπροστά σ’ έναν υπολογιστή;

Η σημερινή εποχή δυστυχώς παρασέρνει τα παιδιά στους ρυθμούς της τεχνολογίας και του internet. Αυτό που κάνω εγώ με τα παιδιά μου είναι να τους δίνω διαφορετικά ερεθίσματα τα σαββατοκύριακα -από το άναμμα φωτιάς με τσακμακόπετρα μέχρι τη φύτευση φυτών και κατασκευές καλύβας. Όλα σε πλαίσιο παιχνιδιού, φυσικά.  Αν δε βγεις εκτός σπιτιού δεν μπορείς να καταλάβεις τι χάνεις. Η γνώση δεν βρίσκεται μέσα στο τάμπλετ, ούτε πίσω από ένα πτυχίο πανεπιστημίου. Η γνώση είναι η ικανότητα του ανθρώπου να μπορεί να επιβιώσει στο βιότοπο του και μέσα από αυτόν να μαθαίνει καινούργια πράγματα διαρκώς.

 

Ποια θεωρείς εσύ τη μεγαλύτερη πρόκληση στη ζωή σου έως τώρα;

Η μεγαλύτερη  πρόκληση έως τώρα ήταν όταν το 2011 έτρεξα 2 μαραθώνιους βουνού σ’ έναν μήνα. Τον Olympus Marathon και τον 1ο Μαραθώνιο στο Ζαγόρι  σε χρόνο κάτω από 8 ώρες. Μια, ας πούμε κόντρα, ένα ακόμα «δε θα μπορέσεις» ήταν αρκετό στο να το κάνω και το έκανα.

Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σου έχουν δώσει και με τη σειρά σου δίνεις κι εσύ στους γιους σου;

Δεν τα κατάφερα όλα αυτά με την πρώτη. Ο διαβήτης σε αρκετές ασχολίες – σπορ μ’ έριχνε πίσω. Εγκατέλειψα πολλές φορές μέχρι να βρω τη συμβίωση με το διαβήτη. Ένας φίλος μου είπε τότε: «Μιχάλη υπάρχει και το αύριο τα βράχια εδώ θα είναι και αύριο». Αυτό το λέω και στους γιούς μου. Υπάρχει πάντα το αύριο.

Ποιο είναι το πιο τρελό σου όνειρο για το μέλλον που είσαι σίγουρος ότι θα πραγματοποιήσεις κάποια στιγμή;

Έχω βάλει στόχο να συμμετάσχω στον  αγώνα “Iron Man”. Αγώνας τριάθλου, δηλαδή,  που έχει 4 χιλιόμετρα κολύμπι,  180 χιλιόμετρα ποδήλατο και 42 χιλιόμετρα τρέξιμο. Δεν ξέρω εάν θα το καταφέρω, αλλά το σίγουρο είναι πως θα προπονηθώ και θα το παλέψω σε μέγιστο βαθμό γιατί πρέπει εγώ να είμαι καλά. Η γυμναστική και ο αθλητισμός,  ειδικά στο διαβήτη είναι το Α και το Ω. Οπότε, το “Iron Man”  είναι ένας κάλος λόγος για να προπονούμαι καθημερινά.

Marianna says: «Έχεις υπόψη σου κάποιον σπουδαίο φίλο σου που έχει να μοιραστεί κάτι ενδιαφέρον με τους αναγνώστες του publiSHIT; Στείλε τις ιδέες σου στην Αίθουσα Σύνταξης»!