Μυρίζει…βόλτα! Βόλτα στην εξοχή! Αλεποχώρι Αττικής

Camille Delcour

Αν έχετε την ευκαιρία να πάτε στην εξοχή, αυτό το άρθρο θα σας θυμίσει το ταξίδι! Το δρομολόγιο προς την εξοχή με τη μηχανή είναι αγαπημένα μου, όχι γιατί ένα μεγάλο κομμάτι του γίνεται σε Εθνική οδό, αλλά γιατί ο καθαρός αέρας σιγά-σιγά εμφανίζεται και η μύτη μας απολαμβάνει τη βόλτα. Δε χρειάζεται να πω για τα πνευμόνια μας -πόσο καλό τούς κάνει να ξεφύγουμε από τη ρύπανση της πόλης και τις άσχημες μυρωδιές. Η ιστορία μας σήμερα ξεκινά και πάλι από το Πέραμα (εκεί μένω, από εκεί ξεκινάνε όλες οι περιπέτειές μου).

Camille Delcour

 

Πέραμα, μία πόλη που δυστυχώς σήμερα χωρίς τη δραστηριότητα του λιμανιού έχει χάσει την ενέργειά της. Έχει, όμως, μικρά σπίτια από ‘δω κι από εκεί, τόσο γραφικά… Σημαντικό ν’ αγαπάμε και ν’ απολαμβάνουμε το μέρος στο οποίο μένουμε. Πώς θα το προστατέψουμε αλλιώς; Αλλά ως δήμος έχουμε ακόμα πολλά να κάνουμε όσον αφορά στη διαχείριση απορριμμάτων, την εφαρμογή της ανακύκλωσης και πολλά άλλα περιβαλλοντικά θέματα.

Κατεύθυνση; Αλεποχώρι Αττικής, εκεί που συναντιούνται η θάλασσα και τα βουνά. Ξεκινάμε, λοιπόν, με την προετοιμασία των πραγμάτων, έχουμε τα οικολογικά καλλυντικά μας, τα απαραίτητα (η υπερφόρτωση, ειδικά με τη μηχανή, είναι βάρος, ταλαιπωρία κι αν το σκεφτόμαστε οικολογικά, παραπάνω ενέργεια), χαιρετάμε τους φίλους μας τα ζωάκια (τρεις γατούλες που σίγουρα θα ζήλευαν αν έβλεπαν πού πάμε κάθε σαββατοκύριακο), φωτογραφική μηχανή «ετοιμοπόλεμη» και βρουουουοουμ φύγαμε για το ταξίδι μας, με μυρωδιές του λιμανιού, θάλασσας και πλοίων. Αν είμαστε τυχεροί, θα μυρίζει θάλασσα και χταπόδι από την ταβέρνα της γωνίας. Αλλιώς, θα αρκεστούμε με μυρωδιές μαζούτ, βόθρων, κτλ…

Το δρομολόγιο ξεκινά με τη διέλευση του Σκιστού μέχρι να μπούμε στην Εθνική Αθηνών – Κορίνθου. Το Σκιστό είναι για μας ένα βουνό, κάθε Κυριακή γίνεται ένα τεράστιο παζάρι, το παζάρι των μαστόρων. Δυστυχώς έχει ένα κακό: παρόλο που είναι βουνό μοιρασμένο ανάμεσα στην Εκκλησία και το Ναυτικό (δηλαδή διαθέτει πάρα πολύ λίγα κτήρια) μοιάζει σαν να είμαστε στην είσοδο ενός ΧΥΤΑ, με τα σκουπίδια να ξεχύνονται παντού. Λίγο πριν την Εθνική, χαιρετώ τα δύο αγαπημένα μου άλογα, τα οποία ζουν δίπλα στα σκουπίδια, στις γραμμές του τρένου της Cosco. Θέλω κάποιες φορές να τα πάρω να καλπάσω μακριά προς άγνωστα μέρη…

Μετά από 15 λεπτά, μπαίνουμε στην Εθνική Αθηνών – Κορίνθου και διασχίζουμε τον Ασπρόπυργο. Ο Ασπρόπυργος είναι ουσιαστικά ένα «Διυλιστήριο – Δήμος». Μυρωδιά… ασ’τα! Το πετρέλαιο περικυκλώνει τα ρουθούνια, η μυρωδιά της καταστροφής κατακλύζει την περιοχή. Η μυρωδιά της κόλασης, όπου όλα είναι μαύρα, όπου οι εργάτες γυρίζουν το βράδυ καμένοι από τις τοξικές ουσίες. Η περιβαλλοντική καταστροφή είναι πασιφανής και γι’ αυτό το λόγο κρατάω την αναπνοή μου μέχρι να το ξεπεράσω.

Πληρώνουμε τα διόδια Ελευσίνας (υπογραμμίζω ότι έχουμε το δεύτερο διυλιστήριο…ουδέν σχόλιο) και ανεβαίνουμε ψηλά μέχρι το κατέβασμα και την έξοδό μας για Μέγαρα. Σ’ αυτό το κομμάτι αρχίζει η φύση να υπερτερεί, μυρίζει βουνό, καθαρός αέρας, πάμε και γρήγορα συνήθως (εντός ορίων ταχύτητας πάντα). Ειδικά όταν περνάμε μπροστά από τα χωράφια ελιών, νιώθουμε ήδη τη φρεσκάδα της εξοχής, ο αέρας φυσάει δροσερά και πιο δυνατά.

Βγαίνουμε από την Εθνική, έξοδος Μέγαρα και πάμε προς Αλεποχώρι. Η διαδρομή αυτή είναι το καλύτερο κομμάτι. Μυρίζουν ελιές, κότες και μια ξύλινη ταμπέλα «Το περιβόλι» αποτελεί το ιδανικό φόντο. Ήδη το μυαλό έχει ξεφύγει, το σώμα είναι προγραμματισμένο για ηρεμία, φύση. Η μύτη ρουφάει, ρουφάει αλλά δε χορταίνει το φρέσκο αέρα που εισέρχεται σε γενναίες δόσεις. Όπως όταν πίνεις κρύο νερό και το νιώθεις να κατεβαίνει μέχρι το στομάχι.

Διασχίζουμε και το βουνό, το τελευταίο τμήμα πριν το Αλεποχώρι. Ευτυχώς δεν είναι καμένο, πεύκα ψηλά και καταπράσινα, που και που και μία μυρωδιά προβάτων, όταν ένας βοσκός δεν είναι μακριά από το δρόμο. Και να που εμφανίζεται η θάλασσα, η υγρασία και η θερμοκρασία αυξάνονται, φτάσαμε: η μύτη είναι σε έκσταση, η φύση έχει περικυκλώσει τα πάντα και τα πνευμόνια σου σε ευγνωμονούν!