New age «ξεριζωμός»

Αλλάζουμε τόπους, ξεριζωνόμαστε από την ζωή των γονιών και των προγονών μας, για να διασκορπιστούμε σε ξένους πολιτισμούς. Άλλοι λένε πως αυτός ο «ξεριζωμός» ανοίγει  πόρτες για μια νέα παγκόσμια κουλτούρα. Εγώ το μόνο που διαπιστώνω είναι πως γινόμαστε  τα νέα γρανάζια στη μηχανή που χάνει κάθε παλιό και εναρμονίζει τις συνήθειες της στην  εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης.

publisher: Τζένη Βουνοτρυπίδου 

Προσωπικά ήταν δύσκολο να δεχτώ ότι θα παρατήσω το όνειρο για μια ζωή στην αγαπημένη μου πόλη που βρίσκεται πέρα από τον ατλαντικό.  Πάντα με έβλεπα  με μια βαλίτσα και ένα διαβατήριο. Πλέον, όμως, θέλω να μείνω!

Δεν έχω αποφασίσει αν φταίει η κοινωνία η ή μετεξέλιξη ενός μοντέλου πιο γρήγορης ζωής.  Αν θεωρούμαστε από τους μορφωμένους και έξυπνους του νεότερου κόσμου, πού είναι οι λύσεις, στο όνειρο των λίγων και την ζωή των πολλών; Συνδεόμαστε, μπλεκόμαστε, αλλά δεν κρατάμε τίποτε παλιό πια. Το πετάμε γιατί μας έμαθαν να αγαπούμε οτιδήποτε ξένο. Από το espresso, αντί του φραπέ μέχρι το σούσι αντί των γεμιστών.

Μιλώ με διάφορους φίλους που βρίσκονται στο εξωτερικό, άλλοι για σπουδές και άλλοι για δουλειά. Εστιάζω κυρίως στους ανθρώπους που έφυγαν λόγω δουλειάς  διότι εκείνοι μπαίνουν πλήρως στην ρουτίνα της χωράς που έχουν επιλέξει. Αναγνωρίζω ότι πρέπει να συμβιβαστούν και να συγχωνευτούν μέσα στην ρουτίνα της εκάστοτε χώρας,  αλλά από μια μακρινή μου παρατήρηση όλες αυτές οι χώρες έχουν ένα κοινό παράγοντα που θυμίζει “Fast food”:  Γρήγορο, άνοστο, παχυντικό. Κάθε πρωί τρέχουν στην «πολυπόθητη» δουλειά τους για δουλέψουν για ένα δεκάωρο στην καλύτερη των περιπτώσεων, με απόλαβες που με τα βίας αρκούν για τα  προς το ζην. Άλλοι, πάλι, κερδίζουν μισθούς του μόχθου, αλλά δεν έχουν χρόνο να απολαύσουν.

Επιλέγουμε μια ζωή που θα μας απομακρύνει από γονείς, φίλους και συνήθειες που είχαμε, για να μείνουμε εν τέλει αποκομμένοι, ουσιαστικά μόνοι. Αν σκοπεύεις να φύγεις μην ξεχάσεις να πάρεις μαζί σου ότι σε έκανε σήμερα τον ευρωπαίο πολίτη με το δυνατό ελληνικό ταμπεραμέντο που σε κάνει ξεχωριστό.  Αλλά σκέψου όλα όσα αφήνεις πίσω σου. Αξίζουν πραγματικά τη θυσία;

 

*Το άρθρο αποτέλεσε εργασία στο πλαίσιο των μαθημάτων στο 1ο Δημόσιο ΙΕΚ Δημοσιογραφίας 

Photo Credit: © Milton Brown/Westend61/Corbis