No, you cannot grab us by our pussy

 

Χριστίνα Νεδέλκου

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ή μία αρχή εν πάσει περιπτώση. Πριν από μερικές μέρες έσκασε το σκάνδαλο Harvey Weinstein. Ο εν λόγω κύριος είναι, ή καλύτερα ήταν, ένας εξαιρετικά ισχυρός παραγωγός στο  Hollywood ο οποίος κατηγορείται για σεξουαλική παρενόχληση και βιασμό. Όλα ξεκίνησαν με ένα exposé από τους New York Times το οποίο άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου καθώς, καθημερινά σχεδόν, διάσημες γυναίκες παραδέχονται ότι στο παρελθόν βίωσαν σεξουαλική επίθεση από τον Weinstein. Και ακολούθησαν ολοένα και περισσότερες διάσημες γυναίκες που αποκάλυπταν περιπτώσεις σεξουαλικών επιθέσεων από άλλους ισχυρούς άντρες, σκιαγραφώντας το Hollywood ως ένα νοσηρό περιβάλλον όπου η σεξουαλική επίθεση αποτελεί ενδημικό στοιχείο.

Χριστίνα Νεδέλκου Social Media Manager

Το σκάνδαλο αυτό έφερε πάλι στο προσκήνιο τη συζήτηση για τη σεξουαλική παρενόχληση στο εργασιακό περιβάλλον, είτε αφορά το Hollywood είτε οποιοδήποτε άλλο εργασιακό περιβάλλον. Κι όχι μόνο αυτό. Επανέφερε στο προσκήνιο τη συζήτηση για τη σεξουαλική παρενόχληση/κακοποίηση  που υφίστανται οι γυναίκες εν γένει. Ένα ζήτημα που παραμένει, δυστυχώς,  επίκαιρο.

Η πλειονότητα των γυναικών έχει υποστεί, τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους, σεξουαλική παρενόχληση. Μπορεί να ήταν στο δρόμο, στο πανεπιστήμιο, στο εργασιακό τους περιβάλλον, σ’ ένα μπαρ. Μπορεί να ήταν κάποιος άγνωστος, ένας απλός γνωστός, ένας συνάδελφος ή ο εργοδότης τους. Δεν έχει σημασία το μέρος, ούτε ο θύτης. Αυτό που έχει σημασία είναι πως ζούμε σε μία κοινωνία που θεωρεί πως αυτό είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο.

Κι αν δεν πιστεύεις εμένα, κάνε μια γύρα στο διαδίκτυο και διάβασε τα σχόλια κάτω απ’ τα άρθρα που γράφτηκαν με αφορμή το σκάνδαλο Weinstein ή οποιοδήποτε άρθρο που αφορά σε σεξουαλική επίθεση. Όλα έχουν στον πυρήνα τους το ίδιο κατηγορώ, την ίδια επίρριψη ευθύνης στο θύμα, ασχέτως αν ο κάθε σχολιαστής το ενδύει με διαφορετικά επιχειρήματα ή βαθυστόχαστες μπούρδες. Άντρες και γυναίκες εκεί έξω συνεχίζουν να κατηγορούν το θύμα γιατί «δεν το είπε νωρίτερα» ή γιατί τα ήθελε αφού «φορούσε κοντή φούστα», «πήγε σε μπαρ», ή γιατί «απλά ήθελε να κερδίσει κάτι και μετά το μετάνιωσε» και «λέει ψέματα για να πλήξει τον θύτη».

Και αν βαριέσαι να διαβάζεις, στο έχω και σε video, όπου η Donna Karran, γυναίκα, σχεδιάστρια ρούχων για γυναίκες να λέει πως, εντάξει, έκανε και ο Harvey μια βλακεία  αλλά κορίτσια, μήπως φταίτε κι εσείς λίγο;

 

Φυσικά η κορωνίδα των επιχειρημάτων, η φράση που ξεπλένει κάθε τέτοια πράξη, είναι το, απεχθώς απλοϊκό και ιδιαζόντως εξοργιστικό, motto “boys will be boys”. Για να στο κάνω πιο λιανά, γιατί «ο άντρας είναι άντρας και είναι στη φύση του και τι να κάνει και αυτός ο καημένος αφού κάψωσε;» χωρίς κανείς να μπορεί ν’ αντιληφθεί ότι η γυναίκα δεν είναι ένα αντικείμενο που βρίσκεται σ’ αυτόν τον κόσμο για να ξεχαρμανιάζει ο κάθε τυχαίος τύπος.

Μεγαλώνοντας, μία γυναίκα μαθαίνει ότι μία σεξουαλική επίθεση είναι η νόρμα. Μαθαίνει ότι εάν κάποιος την παρενοχλήσει σεξουαλικά ή την βιάσει σημαίνει ότι είναι ένοχη γιατί κάτι έκανε λάθος, με κάποιο τρόπο το προκάλεσε, μπορεί και να το παρεξήγησε,  βρε αδερφέ. Μαθαίνει ότι εάν κάποιος την παρενοχλήσει σεξουαλικά ή την βιάσει και το πει το πιο πιθανό είναι να μην την πιστέψουν. Μαθαίνει ότι εάν προσπαθήσει να τιμωρήσει το θύτη θα πρέπει να ξαναζήσει αυτήν την τρομακτική εμπειρία, να αντιμετωπίσει ανθρώπους που θα ρίξουν την ευθύνη στην ίδια.

Μαθαίνει ότι έχει πολλά να χάσει γιατί σε μία υπόθεση που καταλήγει στο ο-λόγος-της-έναντι-στο-λόγο-του-άλλου, ο δικός της λόγος δεν έχει και πολύ αξία. Εν τέλει, μαθαίνει να φοβάται και να σιωπά. Και αυτός ο φόβος, αυτή η σιωπή επιτρέπει στον κάθε Weistein και στον κάθε Μπάμπη από τα Άνω Πετράλωνα να πιάνει το στήθος μιας κοπέλας ή, γιατί όχι;, να την βιάζει επειδή μπορεί, επειδή είναι άντρας και, το κυριότερο, επειδή δε θα έχει και καμία σοβαρή συνέπεια.

https://www.thedailybeast.com/metoo-i-cant-distinguish-what-i-do-for-myself-from-what-i-do-for-men

PHOTO ILLUSTRATION BY ELIZABETH BROCKWAY/THE DAILY BEAST

Το θετικό, γιατί υπάρχουν και τέτοια, της ιστορίας είναι ότι οι γυναίκες έσπασαν αυτή την τόσο εκκωφαντική σιωπή. Μίλησαν και συνεχίζουν να μιλούν. Βρήκαν κουράγιο και δύναμη να αντιμετωπίσουν τραυματικές εμπειρίες που στοιχειώνουν την ζωή τους. Κι αν αναρωτιέσαι «γιατί τώρα;», θα σου πω. Γιατί είναι πολλές. Γιατί είναι μαζί. Γιατί είναι κατά τι πιο εύκολο να αντέξεις την ντροπή, τον εξευτελισμό, το φόβο που επισύρει μια σεξουαλική επίθεση όταν δεν νιώθεις μόνη.

Την περασμένη Κυριακή, η ηθοποιός Alyssa Milano ανάρτησε στο Twitter της το ακόλουθο μήνυμα «Μου το πρότεινε κάποιος φίλος: Αν όλες οι γυναίκες που έχουν δεχθεί σεξουαλική παρενόχληση ή επίθεση έγραφαν “Metoo” σαν status, μπορεί να δίναμε στον κόσμο μια αίσθηση του αληθινού μεγέθους του προβλήματος» και κάλεσε τις γυναίκες που έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση ή επίθεση να γράψουν απλά metoo.

 

 

 

Οι γυναίκες, διάσημες και μη, ανταποκρίθηκαν μαζικά στο κάλεσμά της. Το hashtag #metoo έχει κατακλύσει τα social media. Εκπρόσωπος του Twitter επιβεβαίωσε πως σε μόλις σε 24 ώρες το hashtag χρησιμοποιήθηκε σχεδόν μισό εκατομμύριο φορές.

Στόχος της Milano ήταν να κάνει τους ανθρώπους ν’ αντιληφθούν το μέγεθος του προβλήματος. Η δύναμη του #metoo έγκειται στο γεγονός ότι σε αναγκάζει να κοιτάξεις κατάματα κάτι για το οποίο οι γυναίκες σιωπούσαν για χρόνια, σε αναγκάζει να παραδεχτείς ότι η σεξουαλική παρενόχληση και επίθεση είναι αναπόσπαστο συστατικό της κοινωνίας μας.

Κι αν ακόμα αναρωτιέσαι για ποιο λόγο οι γυναίκες σιωπούν, αν αναρωτιέσαι για ποιο λόγο δε μίλησαν νωρίτερα θα σου αφήσω εδώ αυτό και θα σε παρακαλέσω να το δεις. Για να καταλάβεις για ποιο λόγο μια γυναίκα όπως η Evan Rachel Wood,  που είναι διάσημη και αναγνωρίσιμη και πλούσια, χρειάστηκε πάρα πολλά χρόνια για να μιλήσει δημόσια για το βιασμό της και γιατί ακόμα και τώρα δε νιώθει αρκετά δυνατή να κατονομάσει τους βιαστές της.

Marianna says: «Αν θέλεις κι εσύ να μοιραστείς την άποψή σου για ένα θέμα που σε απασχολεί, πέρνα μια βόλτα απ’ την Αίθουσα Σύνταξης».