Οδηγίες προς ναυτιλομένoυς |Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ…

Ναταλία Τσούλου

Οι άντρες, συνηθίζουμε να λέμε, μένουνε πάντα παιδιά. Κι έρχομαι εγώ τώρα να ρωτήσω: Γιατί να είναι απαραιτήτως κακό αυτό; Στο κάτω-κάτω της γραφής, κι εγώ θα ήθελα να παραμείνω για πάντα παιδί (προς αποφυγή παρεξηγήσεων, εννοώ στην καρδιά κι όχι στο μυαλό)!

Ναταλία Τσούλου

Σκέψου πόσες φορές σε έχει κάνει ένας άντρας να χαμογελάσεις σαν ερωτευμένη έφηβη. Να γελάσεις με τον αυθορμητισμό και την αθωότητά του. Την αφοπλιστικά απλή ματιά των πραγμάτων που έχει.

Και μη νομίζεις τώρα, πως είμαι από αυτές που δεν την έχουν πατήσει ή πως ξυπνάω κάθε πρωί με μόνο μου σκοπό να εκθειάσω τη φύση των ανδρών. Αλλά να, είναι αυτά τα παιχνιδιάρικα μάτια τους που σε κοιτάνε ώρες-ώρες και σε κάνουνε να λιώνεις -γιατί λιώνεις, παραδέξου το! Το χιούμορ τους, το γέλιο τους. Το τρυφερό πρόσωπό τους, που μόνο εσένα αφήνουν να δεις στο τέλος μιας μέρας που χαλαρώνετε παρέα. Κι αν είσαι εκεί για να τους δώσεις κάτι μικρό, κάτι τόσα δα, είναι πανέτοιμοι να σου φέρουν τον ουρανό με τα άστρα για να σου το ανταποδώσουν.

Παραδέξου το. Οι άντρες μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένη με το πιο απλό πράγμα και άλλοτε, να σου φερθούν σαν να είσαι η μόνη γυναίκα πάνω στη γη. Κάτι το οποίο τόσο πολύ αρέσκεσαι να νιώθεις -μεταξύ μας τώρα!

Αντίθετα, εμείς οι κατά τα άλλα «φοβερές» γυναίκες, έχουμε τη συνήθεια να σκεφτόμαστε πολύ και πολύπλοκα. Η υπερανάλυση γεννά σκέψεις από το πουθενά και οι σκέψεις μας, οδηγούν σε καταστάσεις που μερικές φορές μόνο μέσα στον εγκέφαλό μας ζουν και βρίσκουν τροφή. Και αυτοί οι βαριόμοιροι, ψάχνουν εναγωνίως το «μίτο της Αριάδνης» μήπως και καταφέρουν να λύσουν το μεγάλο αυτό μυστήριο της ζωής. Οπότε, μήπως να δούμε τα πράγματα από μια πιο απλή σκοπιά σαν τη δική τους;

Άλλωστε, είναι αποδεδειγμένη η ανάγκη μας για ζεύγη. Και εκεί όμως, επιθυμούμε να ξαναγίνουμε «μονάδες». Εννοώντας, πως ψάχνουμε για το άλλο μας μισό κι αν το βρούμε, σαν αυτό να μην είναι αρκετό, θέλουμε να «γίνουμε ένα». Αυτό λέει, που μας μάθανε στο σχολείο, ότι δηλαδή ένα και ένα κάνει δύο, δεν ισχύει. Ένα και ένα ισούται με ένα. Έχουμε ακόμα και λέξη για να περιγράψει εσένα και ακόμα έναν, που έχετε αυτό το άθροισμα: λέγεται αγάπη. Όσοι, λοιπόν, έχουν καταφέρει να βρουν έναν άνθρωπο στη ζωή τους να αγαπούν, να σέβονται και να ταιριάζουν, ας αφήσουν λίγα νάζια στην άκρη και ας νερώσουν λιγουλάκι το κρασί τους.

Γι’ αυτό χαλάρωσε, νιώσε τον, ζήσε τον, κατάλαβέ τον. Αγάπα τον, ερωτεύσου τον. Και όσες από εσάς είστε αρκετά τυχερές να τον έχετε κάπου εκεί κοντά σας, σηκωθείτε από καρέκλες, καναπέδες και ντιβάνια και τρέξτε να του δώσετε ένα φιλί. Να δείτε χαρά που θα κάνει, σαν μικρό παιδί. Και μην ξεχάσετε να δείτε τη χαρά στα μάτια του.

Υ.Γ. Τώρα, αν τον πετύχετε στις μαύρες του και δεν ανταποκριθεί στις προσδοκίες μας, συγχωρέστε τον. Και μένα που σας ξεσήκωσα!