6 Μαρτίου, Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού: ποτέ τα προβλήματα κάτω απ’ το χαλί!

 

Κατερίνα Κελεσίδου

Κάποια χρόνια πριν, σε σχολικό περιβάλλον…

Εσωστρεφής. Μοναχικός. Περίεργος. Τον συνόδευαν μόνιμα πολλοί και διάφοροι χαρακτηρισμοί.Οι δάσκαλοι δεν έδειχναν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον κλειστό χαρακτήρα του, ούτε για τα «πειράγματα» που δεχόταν καθημερινά. Κι ο ίδιος βέβαια δεν παραπονέθηκε και ποτέ ώστε να δοθεί έκταση.

Κατερίνα Κελεσίδου

 

 

Ήταν ομολογουμένως ο πιο ήσυχος. Επέλεγε τη μοναξιά, κι αυτό ήταν κόκκινο πανί για τους άλλους μαθητές που τον έβλεπαν σαν εύκολη λεία. Κάποια μέρα λοιπόν, συνέβη το κακό· πάνω στο παιχνίδι, τα γέλια και την επίδειξη ισχύος,μια παρέα από το τμήμα του άρχισε να τον χτυπάει έτσι για πλάκα, συνεχίζοντας τα πικρόχολα σχόλια. Παιδιά από το διπλανό τμήμα άκουσαν τη φασαρία, έτρεξαν να δουν τι γίνεται και τον βρήκαν αιμόφυρτο στο πάτωμα. Ειδοποίησαν τη διεύθυνση του σχολείου κι εκείνοι με τη σειρά τους κάλεσαν ασθενοφόρο. Το μόνο που είχε σημασία ήταν να συνέλθει.

Εντατική, διασωλήνωση και προσευχές να ξεφύγει τον κίνδυνο. Οι ώρες γι’ αυτόν και την οικογένειά του με μία λέξη μαρτυρικές.

Οι στιγμές που ακολούθησαν παρέμειναν αναλλοίωτες στο χρόνο κι άφησαν ανεξίτηλο σημάδι.Ένα σφίξιμο στο στομάχι που με κάθε αφορμή ασυνειδησίας έρχεται και πάλι να θυμίσει τι θα πει να κρύβεσαι πίσω από γεγονότα γιατί δεν έχεις το θάρρος να υποστηρίξεις ανοιχτά το δίκαιο.

Όλοι γνώριζαν τι έγινε εκείνο το πρωί, μαθητές και δάσκαλοι. Ήταν γνωστά άλλωστε τα βίαια ξεσπάσματα του εν λόγω σχολικού τμήματος. Η αστυνομία κάλεσε τη διεύθυνση και τους μαθητές να καταθέσουν. Μετά από συνελεύσεις επί συνελεύσεων, η κοινή γραμμή επιλέχθηκε: «Το παλικαράκι έπεσε και χτύπησε κατά τη διάρκεια ασήμαντου καβγά με κάποιους συμμαθητές του».Τόσο απλά. Η εκδοχή αυτή εξυπηρετούσε όλες τις πλευρές. Όλες, εκτός από του παιδιού που χαροπάλευε.

Και η σχολική καθημερινότητα συνεχίστηκε, με θέματα όπως η πολυήμερη εκδρομή να μονοπωλούν το ενδιαφέρον όλων. Θέμα εύκολο,χωρίς ευθύνες, εξηγήσεις και συγκρούσεις όπως το δολοφονικό περιστατικό.

Μόνο ένας μάρτυρας κατέθεσε εκτός πλαισίου. Ένα κορίτσι από άλλο τμήμα, που δεν άντεχε την αδικία και τα κοινά μυστικά ούτε σαν ιδέα. Μίλησε στην αστυνομία, αλλά και στους γονείς που ξαγρυπνούσαν μήνες ολόκληρους στο προσκεφάλι του παιδιού τους. Με όποια μέσα είχε, βοήθησε.

Για να δώσουμε τέλος σε τέτοια φαινόμενα, δεν χρειάζεται ούτε να έρθει η ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού για να τραβήξουμε το χαλί που τα σκεπάζει,ούτε η μέρα που θα γίνει το κακό. Σε όποια ηλικία ή συνθήκη κι αν βρίσκεται κανείς, το βάρος του να κουβαλάει ένα μυστικό τέτοιου βεληνεκούς είναι ασήκωτο. Με κάθε ευκαιρία ή μέσο λοιπόν, συμπεριφορές που θίγουν ή εκθέτουν ανθρώπους σε κίνδυνο πρέπει να αποτρέπονται, να γνωστοποιούνται, να τιμωρούνται. Είναι ο Άλεξ, ο Βαγγέλης, εσύ, εγώ.

Όταν η ζωή σου δίνει επιλογές, διάλεξε αυτήν που θα βοηθήσει κάποιον που το έχει ανάγκη.Η σιωπή είναι συνενοχή, και η ουδετερότητα έγκλημα.

Υ.Γ. Για την ιστορία, το κορίτσι του άλλου τμήματος έμεινε κι αυτό χωρίς παρέα για μεγάλο διάστημα, μα δεν την ένοιαξε καθόλου. Ένιωθε τόσο θωρακισμένη από τη στάση που κράτησε μα και από την στοργή της οικογένειάς της που αγκάλιασε το χειρισμό της, που η μοναξιά φάνταζε ιδανική μπροστά στο άρρωστο κοινωνικό περιβάλλον.Έπραξε όπως θεώρησε δίκαιο, κι αυτό την έκανε να κοιμάται ήσυχα τα βράδια.Αν η στάση της άλλαξε τον κόσμο; Μάλλον όχι. Με τον τρόπο της όμως τιμώρησε τους ομηλίκους της, μη πηγαίνοντας στην περιβόητη σχολική εκδρομή που χρειαζόταν άλλη μία συμμετοχή για να πραγματοποιηθεί.

Marianna says: «Ποια είναι η δική σου ιστορία; Εκείνη που δε βαριέσαι ποτέ ν’ αφηγείσαι και σε κάνει να νιώθεις περήφανη/περήφανος; Μπορείς να τη μοιραστείς περνώντας μια βόλτα απ’ την Αίθουσα Σύνταξης».