Παραλήρημα της Παρασκευής 3: Η κουκουβάγια και το κοτόπουλο

Αναστασία Μπούφτα

Αφού ανέπτυξα την προηγούμενη εβδομάδα τα της μοναξιάς, σειρά έχουν τα της συνεργασίας. Τη συνεργασία, που λέτε, εγώ την έχω βιώσει στη σχολή άλλες φορές σαν ευλογία και άλλες σαν κατάρα. Καλώς ή κακώς, το βάρος από τις πολλές ώρες δουλειάς, το άγχος, ο εγωισμός και όλα τα ψυχολογικά που κουβαλάμε όλοι μας, τείνουν να εμφανίζονται στις σχέσεις μας με τους γύρω μας και συνήθως την πληρώνουν αυτοί που μας τρώνε (και τους τρώμε) στη μάπα περισσότερο: οι φίλοι μας, οι συγγενείς μας ή οι συνεργάτες μας.

Αναστασία Μπούφτα MAnnequin Collection Designer


Τι γίνεται λοιπόν όταν έχεις μια αδερφή με την οποία κάνεις παρέα και συνεργάζεσαι; Η απάντηση είναι μια: Το έλα να δεις!

Το Mannequin δεν είναι ένας μικρός ροζ παράδεισος με καρδούλες, μαλλί της γριάς και μονόκερους, είναι ένα πεδίο μάχης. Η Μελίνα (η αδερφή μου ντε!) είναι η αυθόρμητη, η κοινωνική, αυτή που θα πάρει ρίσκα και αυτή που θα πιστέψει πολύ σε ό,τι κάνουμε, μέχρι να με πείσει κι εμένα (βέβαια μόλις κάτι στραβώσει θα απογοητευτεί αμέσως!).

 

Εγώ πάλι είμαι η επιφυλακτική, η κλειστή, η «σκέφτομαι ρίσκο και παθαίνω αναφυλακτικό σοκ» και φυσικά, επειδή πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία, αυτή που διατηρεί μια αλλόκοτη αισιοδοξία όταν τα πάντα καταρρέουν.

Αν ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμαστε μεταφραζόταν σε καρδιογράφημα, της Μελίνας θα ήταν αυτό το ωραίο (αυτό του ζωντανού) με τα πάνω και τα κάτω του, ενώ το δικό μου… «Ουπς! Ο ασθενής μάλλον πέθανε». Η Μελίνα δουλεύει τη μέρα (αναγκαστικά), ενώ εγώ προτιμώ το βράδυ (με την ησυχία μου). Όταν δουλεύει κοιμάμαι και όταν δουλεύω κοιμάται. Αυτή μέρα, εγώ νύχτα, αυτή κοτόπουλο (επειδή ξυπνάει με τις κότες, αλλά δε θα αποκαλούσα ποτέ το αδερφάκι μου κότα δημοσίως!) εγώ κουκουβάγια (ή και νυχτερίδα, αλλά ποτέ δε θα αποκαλούσα τον εαυτό μου ποντίκι με φτερά δημοσίως!). Το μόνο κοινό μας είναι το πείσμα (ε, τι θα ήταν;).

Πώς δουλεύει λοιπόν αυτή η συνεργασία; Χμμμμ θα σας πω. Εγώ την πολύ θετική ενέργεια, του τύπου «Αχ πόσο ταιριάζουμε, πόσο συμφωνούμε, έλα πες μια φράση κι εγώ θα στη συμπληρώσω» τη φοβάμαι. Αν δε διαφωνήσεις, αν δεν βριστείς, αν δεν πέσουν στο τραπέζι τα επιχειρήματα, πώς θα γίνει η δουλειά; Αν είχαμε τα ίδια μυαλά ή θα είχαμε φουντάρει ήδη από το γκρεμό (τα δικά της), ή θα περιμέναμε ακόμη για να κάνουμε το πρώτο βήμα (τα δικά μου). Αυτή με σπρώχνει κι εγώ τη συγκρατώ. Ζοριζόμαστε, σκοτωνόμαστε αλλά η αλήθεια είναι πως ξέρουμε και οι δύο πως μαζί μπορούμε να καταφέρουμε περισσότερα πράγματα απ’ ό,τι χώρια (Τσουπ! Να σου και η παραπομπή στο παραλήρημα της προηγούμενης Παρασκευής!).

Και για να καταλήξω κάπου, κάθε συνεργασία είναι δύσκολη, ειδικά όταν με τον άλλο σας συνδέουν κι άλλα πράγματα πέρα από τη δουλειά, αλλά όσες διαφορές και αν υπάρχουν, το σημαντικότερο είναι να υπάρχει ο κοινός στόχος. Όλα τα άλλα βρίσκονται!

Αφήστε που χωρίς την αντίδραση πώς θα γίνει το μεγάλο μπαμ, ε;

ΥΓ: Να σε αυτή τη φωτογραφία δε μαλώνουμε! Ποτέ δε μαλώνουμε όταν παίζουμε κομμωτήριο!

 

Marianna says: «Το Παραλήρημα επιστρέφει την επόμενη Παρασκευή. Έως τότε,  δες τη MAnnequin Collection σε Facebook,  Instagram αλλά και στο Etsy και εμπνεύσου! Αν θέλεις να μοιραστείς την ιστορία σου ή να γράψεις για κάτι που απασχολεί, σε περιμένω εδώ»