Παραλήρημα της Παρασκευής vol. 4 | Πώς έκανα το χόμπι μου δουλειά (αλλά κανείς δεν το κατάλαβε)

Αναστασία Μπούφτα

Αρχικά, ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για το παραλήρημα που θα ακολουθήσει, καθώς οι σκέψεις μου είναι πιο ανάκατες από ποτέ (και αυτό θα φανεί!).

Αναστασία Μπούφτα MAnnequin Collection Designer

Το να σχεδιάζω και να φτιάχνω ρούχα ήταν το παιδικό μου όνειρο που φυσικά μεγαλώνοντας ξεχάστηκε σε μια πολύ μικρή γωνίτσα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ώστε «να σπουδάσω και να πάρω το πτυχίο μου για να εξασφαλίσω το μέλλον μου» (εδώ γελάμε ή κλαίμε, ανάλογα με τη διάθεση). Αφού λοιπόν πήρα το πολυπόθητο χαρτί (το οποίο βρίσκεται κάπου στη βιβλιοθήκη μου, αλλά δεν ξέρω πού) και με πολύ ελεύθερο χρόνο στα χέρια μου ξεκίνησα το ράψιμο σαν χόμπι (χωρίς μαθήματα, με ένα κομμάτι ύφασμα και ό,τι βγει). Από την αρχή ξετρελάθηκα τόσο πολύ που μέσα στις γιορτές των Χριστουγέννων αντί να βγαίνω έξω, κλείστηκα στο σπίτι και έραβα.

Για να μην τα πολυλογώ (αν και είμαι τέτοιος άνθρωπος) σε κάποια φάση αντιλήφθηκα ότι τα ρούχα που έφτιαχνα και φορούσα με καμάρι, άρεσαν και σε άλλες κοπέλες οι οποίες μάλιστα ήθελαν να τα αγοράσουν. Εμένα, φυσικά, με έλουσε κρύος ιδρώτας για το πώς στο καλό θα φτιάξω κάτι για κάποια που δεν είναι στα κυβικά μου (μέχρι τότε έραβα μόνο για κοντές!), πώς θα κοστολογήσω το προϊόν και γενικά για το πώς θα ευχαριστήσω την κάθε επίδοξη πελάτισσα. Κάπου εκεί έβαλε το χεράκι της και με «έσπρωξε» η πάντα ενθουσιώδης Μελίνα η οποία ήδη ονειρευόταν μεγαλεία! Σιγά σιγά λοιπόν, μπήκα σε αυτή τη διαδικασία, παρακολούθησα όσα μαθήματα και σεμινάρια μπορούσα και τελικά δεν τα πήγα άσχημα.

Όταν, όμως, μπαίνεις στο χορό, αναγκαστικά θα χορέψεις κι έτσι από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκα να ψάχνομαι με λογιστές, εφορίες, ταμειακές (α αυτή να πάρετε, κάνει και για τη λαϊκή!!!), τιμολόγια και ζ. Αυτό που ξεκίνησε ως αγχολυτικό, άρχισε να με γεμίζει με ευθύνες και υποχρεώσεις.

Το χειρότερο απ’ όλα όμως ήταν η αντιμετώπιση των γύρω μου. Μέχρι και σήμερα πολλοί δεν αντιλαμβάνονται ότι το Mannequin εδώ και καιρό έπαψε να είναι χόμπι και έγινε επάγγελμα. Οι γονείς μου ακόμα μου λένε όλο νόημα «Άντε κορίτσι μου, βρες μια δουλίτσα (κι ένα καλό παιδί!) και κάνε τα ρούχα σου στον ελεύθερο σου χρόνο». Εγώ όμως το μόνο που έχω να απαντήσω είναι το εξής: «Δεν παρατάω το Mannequin για τίποτα».

Καλώς ή κακώς θα παίξω με αυτά τα χαρτιά που μου μοιράστηκαν. Αν δεν κυνηγήσω τώρα που μπορώ αυτό που θέλω, πότε θα το κάνω; Όπως είπε και ο αγαπημένος μου Freddie: «In the beginning I was quite prepared to starve, which I did, and just make a go of it. You have to believe in yourself, no matter how long it takes». Δεν βιάζομαι λοιπόν, όμως ήρθα για να μείνω!

Έγραψα όλα τα παραπάνω γιατί αντιλαμβάνομαι ότι είμαστε πολλοί αυτοί που βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση. Η κρίση μπορεί να μας στέρησε πολλές ευκαιρίες όμως μας άνοιξε άλλες πόρτες. Είμαι σίγουρη πως αν είχα βρει μια δουλειά στο αντικείμενο μου όταν τελείωσα τη σχολή, το παιδικό μου όνειρο θα ήταν ακόμα ξεχασμένο. Δεν έγινα μεγάλη και τρανή (ακόμα!!!) αλλά κάνω αυτό που με ευχαριστεί και ελπίζω, όταν μια μέρα θα κοιτάξω πίσω, να μπορώ να πω ότι τα κατάφερα.

*Να και μια φώτο από τα παλιά! Αλλάξαμε μαλλιά, άλλα δεν αλλάξαμε μυαλά!

Marianna says: «Το Παραλήρημα επιστρέφει την επόμενη Παρασκευή. Έως τότε,  δες τη MAnnequin Collection σε Facebook,  Instagram αλλά και στο Etsy και εμπνεύσου! Αν θέλεις να μοιραστείς την ιστορία σου ή να γράψεις για κάτι που απασχολεί, σε περιμένω εδώ»