Parenthesis| Eδω βάζουμε θαυμαστικό!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Τελεία και παύλα. Τo Πικ Νικ Urban Festival, που πραγματοποιήθηκε τέλη Αυγούστου στη Ρωμαϊκή Αγορά της Θεσσαλονίκης απέσπασε πολλά θαυμαστικά και μας έκανε να αισιοδοξούμε πως κάτι αλλάζει. Οι διοργανωτές του φεστιβάλ -η ομάδα Parenthesis- βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε διάφορα σημεία της γης. Εμείς βρήκαμε τον project manager Κωνσταντίνο Κουλουζάκη, ο οποίος μας γνωρίζει στην ομάδα!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Storyteller: Κωνσταντίνος Κουλουζάκης

Το σχήμα μας ονομάζεται ( ) Parenthesis και απαρτίζεται από επτά φίλους. Την ιδέα της ομάδας την εμπνευστήκαμε πριν κάποια χρόνια,  σκεπτόμενοι ότι μια πλατφόρμα τέτοιου τύπου θα μας βοηθούσε όλους να υλοποιήσουμε πρότζεκτς που είχαμε στο μυαλό μας.  Η αρχική ομάδα αποτελούνταν από τον Χρήστο Ζούτσο, οικονομολόγο με “αγροτικό” στην Τουρκία σε διάφορα προγράμματα, τη Ματούλα Κούτσαρη, με τις βροχές του Λονδίνου στην πλάτη, εξειδικευμένη στα Creative Industries και το Νικόλα Μαρκαντώνη με μάστερ στο Digital creation -γυρολόγος των πόλεων της Ισπανίας. Μετά τη Βαλένθια και τη Μαδρίτη, η Βαρκελωνη ήταν η τελευταία.

DSC_1785

Εκεί ξαναβρεθήκαμε μετά τις κοινές σπουδές μας, εγώ πλέον με δουλειά σε φεστιβάλ, παράλληλα με το μαστερ στο art and cultural management. Στην πορεία, προστέθηκαν η Παπαδοπούλου Γιάννα, με εξειδίκευση στη διαπολιτισμική επικοινωνία και ταυτότητες της Μεσογείου στη Νίκαια και η Τζουλιάνα Κοντίνη με πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων. Τελευταία προσθήκη μετά τη σημαντική συμμετοχή του στο Πικ Νικ urban festival ήταν ο Μιχάλης Σπανός με μάστερ στο International Business στην Γκρενόμπλ. Σίγουρα, φαίνεται λίγο σνομπ που δεν τα μεταφράσαμε όλα, αλλά καμιά φορά χάνεσαι στη μετάφραση προσπαθώντας να εξηγήσεις. Ο καθένας μας μετράει ήδη αρκετά χρόνια εμπειρίας στον τομέα του. Αυτό που προτείναμε με το Πικ Νικ Urban Festival, πέρα από το concept του πικ νικ, είναι ότι με τη συνεργασία και επαγγελματισμό μπορούν και στη Θεσσαλονίκη της κρίσης να παράγονται βιώσιμα γεγονότα. Εμείς είμαστε μια ομάδα νέων επαγγελματιών με καλές σπουδές και εμπειρία που θέλει να δουλέψει και αν θέλετε λόγω της δύσκολης περιόδου, οφείλει να το δημιουργήσει.
Με τελικό αποδέκτη πάντα, την πόλη και τους πολίτες στόχος μας είναι να συμβάλουμε και εμείς με τον τρόπο μας ώστε η Θεσσαλονίκη να αποτελέσει στο μέλλον πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο βασισμένο σε νέους ανθρώπους, ιδέες, και διάθεση συνεργασίας. Ένα μέρος για να ζεις.

Η ιδέα ξεκίνησε ως κομμάτι ενός project στο μάστερ μου, προσαρμοσμένο στα ελληνικά δεδομένα. Παρόμοια φεστιβάλ υπάρχουν τόσο στη Βαρκελώνη, όσο και σε άλλες πόλεις του κόσμου. Ωστόσο, υπήρχαν πολλές διαφορές και δυσκολίες που έπρεπε να ξεπεραστούν, τόσο σε πρακτικό όσο και σε ουσιαστικό επίπεδο. Αρχικά κάτι που οι θεατές δε γνωρίζουν είναι η τεράστια δυσκολία του να πραγματοποιήσεις στη Ρωμαϊκή Αγορά -όπως και σε κάθε παρόμοιας σημασίας αρχαιολογικό χώρο- ένα τέτοιου είδους φεστιβάλ. Από το Μάρτιο που έγινε η πρόταση μέχρι και την υλοποίηση του φεστιβάλ δώσαμε πραγματικό αγώνα επικοινωνίας και πειθούς. Εδώ, έπαιξαν ξεχωριστό ρόλο τόσο ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Σπύρος Πέγκας, όσο και η δυναμική ομάδα της 16ης Εφορίας Αρχαιοτήτων που αγκάλιασαν το φεστιβάλ και εμπιστεύτηκαν τη νέα αυτή ομάδα. Από την άλλη, υπάρχει η πραγματικότητα της Θεσσαλονίκης, όπου εδώ και πολλά χρόνια μας θέλει συνολικά σαν πολίτες να έχουμε ξεχάσει πώς είναι να ζεις και να μοιράζεσαι το δημόσιο χώρο. Το να κάνεις πικ νικ, μάλιστα, μέσα στην πόλη είναι κάτι που πολλοί από μας, ταξιδεύοντας, θαυμάζουμε και ζηλεύουμε στις άλλες πόλεις του εξωτερικού, επιστρέφοντας όμως πατάμε το κουμπί και γυρνάμε στο γνώριμο τρόπο ζωής θεωρώντας το κάτι ξένο και μακρινό.

DSC_1805

Αυτό ήταν για μας το πραγματικά μεγάλο ρίσκο και πρόκληση και λιγότερο φόβος. Πώς, δηλαδή, θα προβάλουμε όλο το γεγονός δυναμικά, αλλά με σεμνότητα σα να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, ώστε ο κόσμος να έρθει μαζικά, να κάνει πικ νικ και να απολαύσει τις μουσικές και τις ταινίες που του προτείναμε. Όχι σαν ένα event μιας ημέρας, αλλά ως μια ενδιαφέρουσα πρόταση που ήρθε για να μείνει. Ο φόβος που ανέφερα έχει να κάνει με τη βιωσιμότητα του φεστιβάλ. Εμείς επενδύσαμε αρκετά χρήματα και χρόνο με μια δονκιχωτική λογική, όχι προφανώς για την πιθανότητα κέρδους, αλλά για την πιθανότητα υλοποίησης και επανάληψης. Τελικά όλα πήγαν πολύ καλά.

Η ανταπόκριση του κόσμου που συμμετείχε, αλλά και των κατοίκων της περιοχής ήταν τεράστια και συγκινητική. Την πραγματικά μεγάλη ικανοποίηση τη νιώσαμε το τελευταίο βράδυ μέσω μιας απλής εικόνας: Ο κόσμος, υποψιασμένος πια και καλά οργανωμένος να κάνει πικ νικ, σε συνδυασμό με την ομορφιά της αρχαίας αγοράς, φόντο στις ταινίες και τις μουσικές, δε σε αφήνει να πεις και πολλά. Απλά ηρεμείς και λες ότι άξιζε όλος ο κόπος και η αγάπη που βάλαμε στο φεστιβάλ. Πλέον, έχουμε την απαίτηση από τον κόσμο αλλά και από την ομάδα μας να το επαναλάβουμε το 2013.

Αυτή τη στιγμή, μέλη της ομάδας εργάζονται σε ενδιαφέροντα projects και σε εταιρίες, σε πόλεις του εξωτερικού. Χρησιμοποιώντας σε υψηλό επίπεδο τις νέες τεχνολογίες και δανειζόμενοι σωστές πρακτικές, θέλουμε να μετατρέψουμε σε συγκριτικό πλεονέκτημα τη γεωγραφική απόσταση των μελών της ομάδας. Βαρκελώνη, Βερολίνο, Αθήνα και Θεσσαλονίκη τροφοδοτούν και τροφοδοτούνται λοιπόν με νέες ιδέες, δράσεις και προτάσεις. Επιπλέον η μόνιμη εργασία στον τομέα του πολιτισμού, και όχι μόνο και γενικά η απασχόληση με ένα μόνο αντικείμενο, πλέον είναι σχεδόν αδύνατη. Η οικονομική κρίση και η αβεβαιότητα της εποχής μας δίνει ένα μοναδικό πλεονέκτημα, το χρόνο. Αυτό το χρόνο, σε συνδυασμό με το networking και τις επαγγελματικές εμπειρίες μας, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό προσπαθούμε να τον αντιστρέψουμε σε πλεονέκτημα. Δεν ονειρευτήκαμε ποτέ να γίνουμε πλούσιοι, οπότε δεν χάλασε κάτι στην πορεία. Νομίζω αυτή η κινητικότητα και οι συνεργασίες μπορούν μόνο να αλλάξουν τα πράγματα. Η Parenthesis για μας είναι μια σχεδία *(με σχέδια) για την επιστροφή και δράση στη Θεσσαλονίκη μια παρένθεση ανοιχτή προς όλους.

DSC_1820

Θεσσαλονίκη: Τι θα γράφαμε μέσα στην παρένθεση; Ένας πολύ καλός φίλος, ο Αλέξης Παπαγεωργίου, είχε γράψει κάποτε αναφερόμενος στη Θεσσαλονίκη *(και όχι σε κοπέλα) και εγώ το δανείζομαι: «Ένα βράδυ που με σκλάβωσε για τα καλά, αφέθηκα τελείως. Νόμισα ότι αυτό που είχαμε θα έμενε παντοτινό. Με μεθυσμένα λόγια προσπάθησα να της πω ότι όπου και να ταξίδευα, πάλι σ’ αυτή θα γυρνούσα…»

Marianna says: ” Eάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την Parenthesis, η ομάδα σας περιμένει στην ιστοσελίδα της” !