Parenthesis | Nέο blog!

 Κωνσταντίνος Κουλουζάκης

Η Parenthesis απέκτησε καινούργιο blog, με κείμενο εν είδει ποδαρικού του project manager της. Αφορμή, η ανάγκη να εξηγήσει την ιστορία πίσω από την ομάδα. Κατάληξη; Ένα αέναο ταξίδι, φίλοι που φεύγουν, κοινές ιστορίες και ένα μόνο επίκεντρο: Μια παρένθεση που άνοιξε και δεν πρόκειται να κλείσει έτσι εύκολα.

Κωνσταντίνος Κουλουζάκης

Βαρκελώνη Παρασκευή 5 Οκτώβρη στον 6ο όροφο ενός μπλοκ πολυκατοικιών. Από πίσω να ακούγεται ένα γαλλικό τραγούδι και ο Νικόλας να παραμιλάει για να βγάλει άκρη με τη καινούρια σελίδα της Parenthesis( ).Δεν ξέρω ποιο μπορεί να είναι το εισαγωγικό κείμενο σε ετούτο το καινούριο blog, ούτε αν έχει ένα ξεκάθαρο στόχο. Η ανάγκη να εξηγήσω την ιστορία πίσω από την ομάδα με βάζει σε σκέψεις.

Τελικά το παραμιλητό του με οδηγεί να βάλω ακουστικά. Η λίστα που ακούγεται είναι αυτή που είχε ετοιμάσει ο Πέτρος όταν ακόμα ήμασταν στο Νησί μας, έτσι λέμε τη Μυτιλήνη από τότε που την αφήσαμε με ένα πτυχίο στο χέρι. Το τραγούδι που πήρε σειρά είναι το to be gone της Anna Ternheim. Ο Πέτρος πλέον είναι στην Κοπεγχάγη και οι άλλοι εκείνης της παρέας χαμένοι. Ο Γιώργος στο Εδιμβούργο πήρε σειρά μετά τη Χριστίνα. Η Ύρια από την άλλη μετά το πέρασμα στο Άμστερνταμ ψάχνει τη ζωή στην πρωτεύουσα. Την ίδια διαδρομή είχε και η Γιάννα μετά τη Μασσαλία.

Χαμένος στο παιχνίδι της μνήμης, με έβαλε το κεφάλι μου βραδιάτικα να σκέφτομαι φίλους σε αεροπλάνα και τραίνα να αφήνουν πόλεις και να βρίσκουν καινούριες. Έτσι σειρά πήραν η Νένα που διαπρέπει στις Βρυξέλλες ακολούθησε η Ειρήνη στο Βερολίνο πρέπει να έχει βάρδια στην εντατική σήμερα, πολύ πιο μακριά η Ιωαννίτσα να σκέφτεται αν θα αφήσει το Ελσίνκι. Μαζί με τα τραγούδια αλλάζουν σαν παρέλαση στο μυαλό μου οι φίλοι μου συνεργάτες στιγμών, συνεργάτες μνήμης που λέγαμε με τον Αλέξη, πλέον κάτοικος Λευκωσίας. Ευτυχώς, στη Θεσσαλονίκη όποτε γυρνάμε παραμένει ο Ζωγράφος σταθερή αξία μαζί με το Μιχάλη που πάντα σκέφτεται τη φυγή και το Χρήστο με το Ζούμπο να την κάνουν πραγματικότητα μόνο με το μυαλό τους.

Πολλά τα ονόματα και στοιχηματίζω ότι το αφήσατε το κείμενο. Αλήθεια δεν τα έγραψα όλα, τα πολλά τα σκέφτηκα μόνο. Πρόσφατα αναλύαμε με φίλους ότι πέρα από τα προβλήματα και την ανεργία, την κρίση όπως ο καθένας την αντιλαμβάνεται και τη βιώνει υπάρχει και το πρόβλημα της συλλογικής μνήμης. Πλέον, οι συναντήσεις γίνονται Skypικές, οι κοινές εμπειρίες λίγες, εορταστικές, στους δρόμους της πόλης στις μικρές μας επιστροφές. Οι κοινές ιστορίες σκαρωμένες και χιλιοειπωμένες μετά παύουν να ακούγονται. Ιστορίες όμως υπάρχουν, είναι εκεί με άλλους, όμως, πρωταγωνιστές.

Φαντάζομαι λίγο θολούς τους φίλους μου να τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους, να δημιουργούν, να δουλεύουν, να ταξιδεύουν, να πετυχαίνουν, να χάνουν, να βρίσκουν και να ονειρεύονται. Το ξέρω ότι ξέφυγα από τη λογική του blog και από την παρουσίαση της ομάδας ωστόσο έχουμε χρόνο.. Ανοίξαμε μια παρένθεση και δεν είμαστε διατεθειμένοι να την κλείσουμε σύντομα.

Marianna says: «Ανακάλυψε το blog της parenthesis και διάβασε τη συνέντευξη που μας έδωσε η ομάδα”