Ποιητικές Φωτοπορείες | Θεσσαλονίκης 3 στιγμές

Μαρία-Άννα Τανάγια

Είναι μια σπάνια περίπτωση:  Νέα, με ήθος, προσήλωση στους στόχους της και πάθος για τις τέχνες. Ασχολείται συστηματικά και με ιδιαίτερο σεβασμό με την ποίηση, της αρέσει η φωτογραφία και κατάφερε να συνδυάσει και τα δύο με τρόπο… φωτοπορειακό! Ακολουθεί άλλο ένα δείγμα από τις ποιητικές φωτοπορείες: Αφέσου και απόλαυσε τη Θεσσαλονίκη μέσα από τους στίχους και τη ματιά της.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Publisher: Ελισσάβετ Χαρταβέλλα

μεῖς, φίλος, πατρίδος ἐσμὲν Θεσσαλονίκης·          

        αὐτὴν γὰρ πρώτην γνωριοῦμαί σοι, δι’ ἧς ἔγνων ὧν οὔπω ἐγνώκειν πολλά.

Ιωάννης Καμινιάτης, Εἰς τὴν ἅλωσιν τῆς  Θεσσαλονίκης

(στιγμή Ι)

τη μυρωδιά της βροχής νοστάλγησε

και τον Βαρδάρη να φυσά

με χίλια στόματα

 

Ποιό τρένο να βρει εδώ

στην ξενιτειά,

στο γνώριμο σταθμό σου

να την φέρει;

 

τόση ερημία ξαφνικά και

ούτε που θυμήθηκε να πάρει κάτι δικό σου

τη μοναξιά να σκεπάσει

 

Ποιά Τσιμισκή τώρα

θα καθρεπτίσει

την αγνότητα της ψυχής

και τις φοιτητικές περιπλανήσεις;

 

γι’ αυτό θα συννεφοβατήσει

με τρίμματα χαμομηλιού κολλημένα

στο εφηβικό φουστάνι,

εκείνου

που μαζί μαζέψατε …

 

(κι αν ο ουρανός της πόλης γεμίσει

Βαρδάρη,

χαμομήλι θα βρέχει,

συντηρώντας το παιχνίδι

της αέναης περιπλάνησης)

 

ποιητικές φωτοπορείες | Θεσσαλονίκης 3 στιγμές

 

(στιγμή ΙΙ)

Ποιά Καμάρα μετράει τα βήματά σου; 

Βαστούν το βλέμμα οι ανάγλυφες παραστάσεις

που ιστορούν την νίκη του Γαλέριου

κι αφήνεσαι στις σκέψεις που

κάποιοι άλλοι χάρισαν

στο εδώ.

Ποιόν Γαλέριο περιμένεις να συναντήσεις;

Τέλεψε το όνειρο

μη ραγίζεις το μέσα σου

κι ούτε να ακολουθήσεις αυτές τις φωνές

που ξεμακραίνουν

προς τα κάστρα.

Τίποτα δεν είναι -μην ανησυχείς-

παρά βαθύπαλμοι απόηχοι

του τότε.

 

(δρόμος μακρύς η Εγνατία να διαβείς·

να ξεχάσεις,

να σε ξεχάσουν)

 

ποιητικές φωτοπορείες | Θεσσαλονίκης 3 στιγμές

(στιγμή ΙΙΙ)

Το πλοίο έφτασε στο λιμάνι

γέμισαν τα μάτια μπλε

θαλασσινό.

Μια Λεωφόρος Νίκης περιμένει

απάντηση.

 

Θα αντέχεις να κρατάς το χέρι μου

ως τον Πύργο

που μακραίνει; 

 

Το γκρίζο αρχίζει να σκεπάζει

τον ουρανό.

Μυρίζει της βροχής

η άφιξη.

 

Να ευδοκιμείς στις ρωγμές

της σιωπής,

θα μπορούσες να το βαστάξεις;

Στοχάσου ...

 

Η πύρινη άσφαλτος διψά

καλοκαιρινές στάλες δροσιάς να γευτεί

ο αποξηραμένος

ουρανίσκος της.

 

Τί να σε πω κι εγώ,

που στο αναπάντεχο της στιγμής αναζητώ

την ψυχούλα σου ν’ ακούσω.

Κι όταν προχωρά η νύχτα,

κι οι άνθρωποι φοβούνται,

μια κούραση λυπημένη με διαπερνά

και με σπρώχνει να κρυφτώ

στην αγκαλιά σου.

 

 

(Λεπτές της βροχής οι σταγόνες

σμίγουν

με χέρια σφιχτά

κρατημένα)

 

* Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στην ποιητική ανθολογία: 100 χρόνια ελεύθερης Θεσσαλονίκης (επετειακή ποιητική ανθολογία), iwrite publications, Θεσσαλονίκη 2013