Ποιος ξέρει τελικά; Εμείς ή η ζωή; | Πράξη 1η.

Ναταλία Τσούλου

Θέλω να πιστέψω, θέλω να εμπιστευτώ αυτούς που κατά καιρούς έχουν πει πως ξέρουν, αλλά μάλλον δεν ωφελεί. Θέλω να εμπιστευτώ τη ζωή, γιατί τελικά ίσως αυτή να είναι που ξέρει. Αλλά και πάλι ίσως και όχι. Οπότε, αφήνοντας τον καιρό να με προσπερνά, περιμένω.

Ναταλία Τσούλου

Γιατί να είναι τόσο δύσκολο να παίρνεις αυτό που θέλεις στη ζωή; Αυτό που νομίζεις ότι θέλεις από τη ζωή.
Νομίζουμε πως θα μας περάσει, όμως για πόσο θα δίνουμε παράταση στην αλήθεια; Στην αλήθεια που δεν μπορούμε να δεχτούμε ως αληθινή. Δεν αντέχουμε να αντιμετωπίσουμε πραγματικότητες που μας περικυκλώνουν, που μας ζουν, που μας δημιουργούν. Παίρνουμε δύναμη από μικρές πιθανότητες ικανοποίησης και τρέφουμε το όνειρο. Το όνειρο που πάλι εξαφανίζεται.

Στιγμές δικές μας, που καταλήγουν να θολώνουν από την ανάμνηση, την ανάμνηση που τις τρέφει και τις ξεθωριάζει ακόμα. Στιγμές που σηματοδοτούν την ιστορία, που πλέον δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από σκέψεις και παρελθόν. Στιγμές, που μας διαμόρφωσαν και που πια μας δείχνουν την αλήθεια, που δε θα επαναληφθούν και αυτό ακριβώς τις κάνει μοναδικές. Από τη μία γιατί υπήρξαν, από την άλλη η αναπόφευκτη συνειδητοποίηση πως γράφτηκαν στο χρονοντούλαπο, πως πια δε θα ξαναγυρίσουν.

Πότε θα γυρίσουν;