Πώς κοπανάς την πόρτα στη σπηλιά;

Εύα Γκέγκα

Αυτή ήταν η πρώτη απορία που μου δημιουργήθηκε, λίγο πριν συνειδητοποιήσω ότι οι αδυσώπητες διαφορές των δύο φύλων ξεκίνησαν από την εποχή των σπηλαίων! Στο συμπέρασμα αυτό με βοήθησε να καταλήξω πρόσφατα με τον πιο ευχάριστο και ανώδυνο τρόπο , ο υπέροχος «Caveman» Βλαδίμηρος Κυριακίδης, μέσα από την απίστευτη κωμωδία του Αμερικανού Rob Becker.

Εύα Γκέγκα

Κριτικός θεάτρου δεν υπήρξα και ούτε φιλοδοξώ να γίνω ποτέ, ωστόσο, δεν μπορώ να μην φανταστώ το λόγο που το συγκεκριμένο έργο χαίρει παγκόσμιας αναγνώρισης ως η μοναδική τόσο εμπορικά σαρωτική σόλο κωμωδία: Μέσα από το χιούμορ, το παιχνίδι με το κοινό και το γέλιο μέχρι δακρύων, βοηθά το θεατή (άντρα ή γυναίκα) ν’ ανακαλύψει πόσο ανόητο είναι να προσπαθείς να καταλάβεις το αντίθετο φύλο! Δεν υπάρχει λόγος να προσπαθείς να το κατανοήσεις, γιατί πολύ απλά δε θα τα καταφέρεις!

Οι διαφορές μας είναι αιώνιες, οικουμενικές, εγγεγραμμένες στο DNA μας, στον τρόπο με τον οποίο εκπαιδευτήκαμε να επικοινωνούμε, να συνυπάρχουμε και να επιβιώνουμε από τα βάθη της ανθρώπινης ιστορίας. Το αστείο είναι ότι σ’ όλα αυτά τα χιλιάδες χρόνια ποτέ δε σταματήσαμε να διαφωνούμε και ταυτόχρονα να προσπαθούμε να «μοιάσουμε» με το αντίθετό μας.

Ο άντρας έγινε πιο «ευαίσθητος» και η γυναίκα απέκτησε περισσότερη μαχητικότητα από τον πάλαι ποτέ «κυνηγό» της φατρίας! Όλα αυτά, στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού εξουσίας και συνύπαρξης, που στο βάθος των αιώνων απλώς περιέπλεξε ακόμα περισσότερο την επικοινωνία μας, που εξ ορισμού ήταν προβληματική.

Το επίτευγμα του Rob Becker ακι του πρωταγωνιστή της παράστασης που είχα τη χαρά να παρακολουθήσω (respect στο Βλαδίμηρο!) είναι πως σε κάνει να γελάς εκθέτοντας τόσο πολύ τις αδυναμίες των άλλων, με αποτέλεσμα στο τέλος αναγκαστικά να παραδεχτείς κάποιες από τις πιο απλές και εγωιστικές αλήθειες σου, τις οποίες δε θα ανέφερες ποτέ σε μία καθημερινή κουβέντα με το σύντροφο σου… εκτός αν ήθελες να ξεκινήσει πόλεμος.

Απλά παραδείγματα βγαλμένα απ’ τη ζωή, τα οποία όποιος έχει υπάρξει σε οποιασδήποτε μορφής σχέση – δεν μπαίνω καν στο κόπο ν’ αναφερθώ σε όσους συγκατοικούν ή είναι παντρεμένοι- τα έχει βρει μπροστά του:

Άντρας: Ποτέ δε θα στεναχωρηθώ στ’ αλήθεια που πέταξα τις κάλτσες, τα παπούτσια ή την βρεγμένη πετσέτα μου… παντού, γιατί πολύ απλά έτσι μου βγαίνει να κάνω –ορίζω τα όρια της κυριαρχίας μου- ακόμα κι αν χρειαστεί να τα μαζέψω ο ίδιος σε 30’΄ όταν ακούσω τα κλειδιά της εξώπορτας και αντιληφθώ ότι έρχεται η γυναίκα μου!

Γυναίκα: Tο σπίτι είναι δικό μου!!! Πρέπει να με ρωτάει πριν κάτι το οτιδήποτε. Ιδανικά, να κάθεται ήσυχα στη γωνίτσα του και να μη με ενοχλεί όσο έχω δουλειά. Όταν χρειαστώ βοήθεια, οφείλει να πετάγεται αυτόματα από την πολυθρόνα σαν ελατήριο πρόθυμος χωρίς να γκρινιάζει.

Άντρας: ΔΕ θέλω να παίρνει το αυτοκίνητο μου! Απλά δε θέλω… Είναι δικό μου. Αντικατέστησε το προϊστορικό μου κοντάρι! Δεν είναι ότι δεν την εμπιστεύομαι, απλά νιώθω σαν ηλίθιος όταν είμαι συνοδηγός στο αμάξι ΜΟΥ κι εκείνη νομίζει ότι ξέρει τα πάντα καλύτερα από εμένα!

Γυναίκα: Ποσό πραγματικά ηλίθιο είναι να έχεις χαθεί και να μη ρωτάς κάποιον πού να πας;;; Δε σε κάνει λιγότερο άντρα! Σε κάνει λιγότερο αποπροσανατολισμένο! Τι κομπλεξισμός είναι αυτός!!!

Άντρας: Όταν βλέπω τηλεόραση μπαίνω μέσα στο κουτί. Δε «βλέπω» τηλεόραση, ζω μέσα σε αυτή και συγκεντρώνομαι όπως ο κυνηγός πριν ρίξει τη βολή στο θήραμα. Εκείνη την στιγμή είτε μου πεις ότι κερδίσαμε το Τζόκερ, είτε ότι είσαι έγκυος, είτε ότι χωρίζουμε ΑΠΛΑ δε θα σ’ ακούσω! Θα είσαι ένας ενοχλητικός θόρυβος στα αυτιά μου που μου αποσπά την προσοχή! Δεν μπορείς να περιμένεις τις διαφημίσεις;;; Αφού ξέρεις ότι ΔΕΝ μπορώ να κάνω δύο πράγματα ταυτόχρονα!!!

Γυναίκα: Με ενοχλεί που δεν προσέχεις ποτέ τι φοράω και πόσο υπέροχο είναι καινούριο μου φόρεμα, αν πέτυχα το μαλλί ή το μακιγιάζ μου περισσότερο από άλλες φορές, τις καινούργιες μου γόβες, ότι το συγκεκριμένο τζιν μου στρώνει καλύτερα στον κώλο και την διαφορά ανάμεσα στο βεραμάν και το πράσινο, ανάμεσα στο sexy και το «σκυλί»!!!! Αν δεν υπήρχα εγώ, μπορεί να άλλαζες μέχρι και σπίτι χωρίς να το πάρεις χαμπάρι!

Άντρας: Ποτέ δεν θα μπορέσω ν’ ασχοληθώ με τις μικρές, ανόητες, ενοχλητικές λεπτομέρειες που έχω κατηγοριοποιήσει ως ασήμαντες, γιατί πολύ απλά έχω σημαντικότερα πράγματα να κάνω, όπως να φέρω περισσότερα λεφτά, να πάρω καλύτερο αυτοκίνητο κι άντε -για να μην γκρινιάζεις- να σου πάρω εκείνο το απίστευτα πανάκριβο παλτό, που δεν μπορείς να ξεχάσεις με τίποτα! Έπειτα αφού αυτή θυμάται τα πάντα κι έχει πάντα δίκιο, ποιος ο λόγος να σπαταλάω την ενέργεια μου;;;

Γυναίκα: Δεν καταλαβαίνω γιατί όταν δεν είναι καλά δεν έχει όρεξη να το συζητήσουμε, και νευριάζει κι από πάνω ξεσπώντας πάνω μου. Ή δεν μ’ αγαπάει ή δεν μου έχει εμπιστοσύνη ή δε με θεωρεί δικό του άνθρωπο ή δεν ξέρει να επικοινωνεί ή να διαχειρίζεται τα συναισθήματα του ή … Ή μήπως έχει άλλη;;;;;;;;

Άντρας: Γιατί πρέπει να συζητάμε τα πάντα; Υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από τη σιωπή;;; Αυτός είναι ο λόγος που πάω για ψάρεμα, κυνήγι, γήπεδο, τάβλι, ορειβασία, γυμναστήριο κτλ κτλ. και κλείνομαι με τις ώρες στην τουαλέτα με την εφημερίδα! Δε χρειάζεται να μιλάω για τα πάντα και κυρίως το πώς νοιώθω! Χαλαρώνω! Η μόνη φάση που νιώθω άνετα να της λέω πως νοιώθω είναι το σεξ!

Γυναίκα: Όλο το μυαλό του εκεί το έχει… Φουντώνει με το παραμικρό. Με βλέπει σαν αντικείμενο. Χάθηκε ο κόσμος να υπάρχει λίγο παιχνίδι, λίγο παραμύθι, λίγος ρομαντισμός, λίγα προκαταρκτικά βρε αδερφέ;;; Τι είναι ο οργασμός; Κουμπί που το πατάς; Τι κόλλημα είναι αυτό με το «κοντάρι» και τις αποδόσεις του; Όλα με αντάλλαγμα μια στύση τα κάνει. Και θέλει συνέχεια και επιβράβευση! Ουφ!

Αυτά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου διότι, σύμφωνα πάντα με τον «Caveman», οι γυναίκες εξελίχθηκαν τελείως διαφορετικά απ’ τους άντρες, εξαιτίας των διαφορετικών τους ρόλων στην προϊστορική κοινωνία, όπου ο άντρας ήταν κυνηγός (εστιασμένος στο στόχο, μοναχικός, πρακτικός, κτητικός, επιφορτισμένος με την τροφή της οικογένειας, προστάτης και κουβαλητής) , ενώ η γυναίκα ήταν συλλέκτρια (σ.σ. μάζευε καρπούς) και μάνα (πιο κοινωνικοποιημένη, κοντά στη φύση, παρατηρητική, διαισθητική, συναισθηματική, με περισσότερα εξωτερικά ερεθίσματα, λιγότερο σημαντική για την επιβίωση, αλλά με πολλές και διαφορετικές αρμοδιότητες).

Ιδωμένο απ’ αυτή τη σκοπιά είναι απόλυτα φυσιολογικό να είμαστε τελείως διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες και να ερχόμαστε σε σύγκρουση γιατί ποτέ κανένας άντρας δε θα κατανοήσει πραγματικά τη σημασία ενός αξεσουάρ, ενώ καμία γυναίκα δε θα καταλάβει πώς είναι δυνατό να κάθεται κάποιος σε μια βάρκα με τον κολλητό του, να μην μιλάνε σχεδόν καθόλου και να το θεωρούν διασκέδαση!

Σύμφωνα με το Rob Becker ο μοναδικός λόγος για τον οποίο δε χωρίσαμε τον πλανήτη στη μέση για να ζούμε όλοι στην ησυχία μας, είναι ότι η διαφορετικότητα μας μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά κι όχι συγκρουσιακά . Η μόνη δύναμη στον κόσμο που μπορούσε να γεφυρώσει το χάσμα ήταν ο έρωτας, η αγάπη… Ούτε καν η ανάγκη επιβίωσης και αναπαραγωγής. Ακόμα και γι’ αυτό, αν θέλαμε, θα βρίσκαμε τη λύση! Επομένως, η μόνη λύση που προτείνεται είναι να παραιτηθούμε από τις προσπάθειες κατανόησης και να αποδεχτούμε τη διαφορετικότητα του Άλλου, σαν κάτι γοητευτικό κι όχι ενοχλητικό.

Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Σ’ έναν ιδανικό κόσμο, ίσως οι γυναίκες μιλούσαν λίγο λιγότερο και οι άντρες άκουγαν λίγο περισσότερο… Αλλά όλοι νιώθουν τις ίδιες ανασφάλειες, φόβους, εκνευρισμό, απογοήτευση, ματαίωση και τα αντίστροφά τους τρυφερά συναισθήματα. Απλά το εκφράζουν με τελείως διαφορετικούς τρόπους.

Γιατί κυρία μου…και οι άντρες κλαίνε- άρα νοιώθουν! Απλά, προτιμούν να βλέπουν ποδόσφαιρο, παρά να μιλάνε γι’ αυτό!