Σόφη Θεοδωρίδου: «Είναι σαν μικρόβιο τελικά η συγγραφή»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Διαβάζω τα σχόλια των αναγνωστών για το νέο της βιβλίο «Πορφυρό Ποτάμι» που κυκλοφορεί απ’ τις Εκδόσεις Ψυχογιός και αντιλαμβάνομαι πόσο αγαπητή είναι στο κοινό της. Διατηρεί, άλλωστε, μια σταθερή σχέση μαζί του, έχοντας γράψει ήδη άλλα επτά έργα. Την απόλαυσα την κουβέντα μαζί της: έχει ωραίο λόγο, ψύχραιμη ματιά και όμορφη αύρα. Ελπίζω να την απολαύσεις κι εσύ!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Μένετε την Αλμωπία, τον τόπο καταγωγής σας. Τι είναι αυτό που σας τράβηξε σ’ αυτόν τον τόπο και επιστρέψατε ξανά εκεί μετά τις σπουδές σας στη Θεσσαλονίκη;

Κατά κύριο λόγο η αγάπη για τον τόπο μου, καθώς εδώ ζουν οι περισσότεροι φίλοι και συγγενείς μου, αλλά και το γεγονός πως μου άρεσαν πάντοτε οι ήρεμοι ρυθμοί ζωής της επαρχίας.

Θα ήθελα να μοιραστείτε το αγαπημένο σας μέρος του τόπου σας, που αποτέλεσε πολλές φορές αφορμή για έμπνευση.

Το χωριό απ’ όπου κατάγομαι προσωπικά κι είναι ο τόπος κατοικίας μου τούτη τη στιγμή, παράλληλα όμως και το χωριό καταγωγής του συζύγου μου, το οποίο αποτελεί επίσης τμήμα της περιοχής. Και τα δύο μέρη αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης.

Θα ήθελα να θυμηθείτε τη διαδικασία συγγραφής του πρώτου σας βιβλίου. Πώς η αγάπη σας στη λογοτεχνία σας ώθησε στη συγγραφή;

Λάτρεψα τη λογοτεχνία απ’ την ηλικία των 7 ετών, οπότε κι έπιασα στα χέρια το πρώτο λογοτεχνικό έργο. Ίσως ήταν φυσικό, λοιπόν, να γεννηθεί από τότε η διάθεσή μου ν’ ασχοληθώ με τη συγγραφή. Όμως η ζωή κι οι δυσκολίες που συνεπάγεται ένα τέτοιο εγχείρημα με περιόρισαν για χρόνια πολλά στο ρόλο της αναγνώστριας. Ώσπου, άκουσα μια ιστορία που με συγκίνησε κι αφύπνισε εκείνο το παιδικό μου όνειρο. Αποφάσισα να δοκιμάσω τι μπορώ να πετύχω κι έτσι ήρθε η γέννηση του πρώτου μου βιβλίου «Η νύφη φορούσε μαύρα». Όλα τα υπόλοιπα ήρθαν ως φυσική συνέχεια.

Έχετε γράψει οκτώ βιβλία που κυκλοφορούν απ’ τις Εκδόσεις Ψυχογιός.  Όταν τελειώνει το ένα βιβλίο, πώς προκύπτει η σκέψη για το επόμενο;

Συχνά η απόφαση για το επόμενο έχει παρθεί, πριν καν ολοκληρωθεί το προηγούμενο έργο. Τις περισσότερες φορές είναι η ίδια η ζωή και μια ιστορία πραγματική η οποία με συναρπάζει κι η οποία εντέλει δίνει τροφή στη φαντασία μου.

Έχετε την αρχική ιδέα για ένα βιβλίο. Τι επακολουθεί; Ποια είναι δηλαδή τα βήματα που ακολουθείτε και υπό ποιες συνθήκες επιλέγετε να γράφετε;

Καθώς οι περισσότερες ιστορίες μου εμπεριέχουν ιστορικά στοιχεία, προηγείται πάντοτε η έρευνα. Το δυσκολότερο για εμένα είναι ν’ αποφασίσω ποια είναι τα συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα που θα συμπεριλάβω στο εκάστοτε έργο μου. Συνήθως σημειώνω περισσότερα απ’ όσα «αγγίζω» εκεί και κατασταλάζω στη διάρκεια της συγγραφής, μέσα από τα μονοπάτια ζωής που επιλέγουν να βαδίσουν οι ήρωές μου. Οι ώρες που γράφω είναι κατά κύριο λόγο πρωινές, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δε θα ανοίξω τον υπολογιστή μου και το απόγευμα ή το βράδυ. Όσο για το μέρος… Είναι το γραφείο μου, μπροστά στο παράθυρο του οποίου δεσπόζει ένα τεράστιο έλατο, ενώ στο βάθος του ορίζοντα διακρίνεται η βουνοκορφή του Καϊμακσταλάν, θέα στην οποία συχνά σηκώνω το βλέμμα για ολιγόλεπτη ξεκούραση απ’ την οθόνη του υπολογιστή.

Θα ήθελα να μου μιλήσετε για το νέο σας βιβλίο το «Πορφυρό Ποτάμι»: Οι τελευταίοι Έλληνες της Καππαδοκίας, η Μικρασιατική Καταστροφή, η Ανταλλαγή πληθυσμών. Τι σας συγκίνησε σ’ αυτή την πτυχή της Ιστορίας και σας ώθησε στο να την εντάξετε στο βιβλίο;

Η Καππαδοκία είναι μια περιοχή για την οποία έχω την άποψη πως δε γνωρίζουμε αρκετά, με δεδομένο πως δεν έχει αγγιχτεί πολύ κι απ’ τη λογοτεχνία. Είναι επίσης ο τόπος καταγωγής των προγόνων του συζύγου μου, άρα άπτεται και της καταγωγής των παιδιών μου. Προέκυψε λοιπόν ως φυσική ανάγκη η διάθεση να «σκύψω» πάνω απ’ την ιδιαίτερη ιστορία της, ιδιαίτερα όταν ανακάλυψα και την αληθινή ιστορία που με συγκίνησε, τροφοδοτώντας την έμπνευση και τη φαντασία μου.

Πώς θα περιγράφατε το βιβλίο σας με 30-50 λέξεις σε κάποιον που θα ήθελε να το διαβάσει;

Ως ένα κοινωνικό ιστορικό μυθιστόρημα που μας ταξιδεύει σε μέρη όπου έζησε ένα ιδιαίτερο κομμάτι του ελληνισμού, σε μια εποχή όπου Ρωμιοί και Τούρκοι συμβίωναν αρμονικά, όταν τους άφηνε το «ντοβλέτι», αλλά και μια ωδή στην αληθινή αγάπη.

Η Ανταλλαγή πληθυσμών και όλα όσα βίωσαν οι δύο λαοί παραμένουν ανεξίτηλα στις μνήμες και των απογόνων τους. Ποιο σημείο θέλατε να αναδείξετε μέσα απ’ το βιβλίο σας;

Κυρίως την αρμονική συμβίωση που μπορεί να πετύχει ο απλός λαός, όταν τα κράτη κι οι κυβερνήσεις τους δεν παρεμβαίνουν, αλλά και τις ιδιαιτερότητες που είχε η περιοχή της Καππαδοκίας ως προς αυτό το κομμάτι της ιστορίας μας.

Ποια είναι τα σχόλια που λαμβάνετε και ποιο απ’ αυτά σας συγκινεί περισσότερο;

Κατά κύριο λόγο λαμβάνω θετικά σχόλια και μέσα απ’ αυτό το βήμα που μου δίνετε δράττομαι της ευκαιρίας να ευχαριστήσω τους αναγνώστες μου γι’ αυτά. Όλα τους με συγκινούν, αφού το γεγονός πως μπαίνουν στη διαδικασία να έρθουν σε επαφή μαζί μου ή να γράψουν την άποψή τους στην ιστοσελίδα των εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ είναι από μόνο του εξαιρετικά συγκινητικό.

Πόση έρευνα απαιτεί η συγγραφή ενός βιβλίου που περιέχει ιστορικά στοιχεία;

Εξαρτάται από το θέμα, την περίοδο και την ιστορική κουλτούρα του καθενός. Σε κάθε περίπτωση αρκετούς μήνες για εμένα προσωπικά.

Ποιος είναι ο άνθρωπος που συνήθως διαβάζει πρώτος κάθε βιβλίο σας μόλις ολοκληρωθεί;

Ο «πολύτιμος πρώτος αναγνώστης μου», όπως τον αποκαλώ, είναι ο σύζυγός μου, φιλόλογος κι ιστορικός συγγραφέας κι ο ίδιος, πάνω και κύρια όμως απ’ όλα «βιβλιοφάγος».

Τη στιγμή που φτάνει το βιβλίο τυπωμένο στα χέρια σας, ποια είναι συνήθως η πρώτη σας κίνηση; Να το διαβάσετε ξανά, να το τοποθετήσετε στο ράφι της βιβλιοθήκης, να το χαρίσετε σε κάποιον;

Να γράψω το όνομά μου και την ημερομηνία που το έλαβα στο εσωτερικό και κατόπιν να το απολαύσω πλέον ως μια οποιαδήποτε αναγνώστρια.

Ποιο βιβλίο έχει ιδιαίτερη θέση στη βιβλιοθήκη σας και για ποιον λόγο;

Δεν είναι ένα, είναι πολλά. Όλα τα αγαπημένα μου αναγνώσματα, στα οποία επιστρέφω κατά διαστήματα, όπως κάποιος επιστρέφει μετά από καιρό στην αγαπημένη οικογενειακή εστία.

Θα ήθελα να μοιραστείτε μαζί μας πέντε απ’ τα πιο αγαπημένα σας βιβλία που θεωρείτε ότι σας άλλαξαν ως προσωπικότητα ή σας έκαναν τρομερή εντύπωση.

Πολλά από τα αναγνώσματα ενός ανθρώπου, ιδίως όταν δέχεται τα ερεθίσματά τους σε τρυφερή ηλικία, θεωρώ ότι επιδρούν στην προσωπικότητά του, έστω κι αν ο ίδιος δεν το αντιλαμβάνεται. Μ’ αυτήν την έννοια δε θα ήθελα να επεκταθώ σε τίτλους. Θα σας αναφέρω όμως τους τίτλους ορισμένων απ’ τα βιβλία που αγάπησα πολύ και διάβασα και ξαναδιάβασα στα χρόνια της εφηβείας μου: «Στον καιρό του Βουλγαροκτόνου», της Πηνελόπης Δέλτα, «Όσα παίρνει ο άνεμος», της Μάργκαρετ Μίτσελ, «Η μεγάλη χίμαιρα», του Μ. Καραγάτση, «Έγκλημα και Τιμωρία» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι και «Ματωμένα χώματα» της Διδώς Σωτηρίου.

Έχετε ήδη μπει σε διαδικασία συγγραφής του επόμενου βιβλίου ή απολαμβάνετε στιγμές χαλάρωσης και ανάπαυλας;

Είναι σαν μικρόβιο τελικά η συγγραφή, αυτό έχω διαπιστώσει ως τώρα. Οπότε, όπως ίσως έχετε ήδη μαντέψει, έχω μπει στη διαδικασία συγγραφής του επόμενου έργου μου.

Τέλος, θα ήθελα να μας μοιραστείτε μαζί μας ένα βιβλίο που διαβάζετε αυτή την εποχή και σας έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον!

Είναι το βιβλίο «Ο πότης» του Χανς Φάλλαντα, εκδόσεις Κίχλη.

Bonus Photos:

Η Στέλλα Αγούλα –νικήτρια του διαγωνισμού με δώρο το βιβλίο «Πορφυρό Ποτάμι»- πήγε στην παρουσίαση του βιβλίου που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μου έστειλε το φωτορεπορτάζ της:

Marianna says: «Το publiSHIT σου δίνει την ευκαιρία να γίνεις αρχισυντάκτης του περιοδικού! Πρότεινε θέματα που θέλεις να διαβάσεις ή άτομα που θέλεις να δώσουν συνέντευξη, περνώντας μια βόλτα απ’ την Αίθουσα  Σύνταξης».