Σπύρος Σμυρνής: Έχει  πάρα πολλή μουσική το «Ανθρώπων Σκιές». Δεν γινόταν διαφορετικά, καθώς και η ζωή μου έχει μπόλικη από δαύτη

 

Μαρία-Άννα Τανάγια

«Μαριάννα, πρέπει να κάνεις συνέντευξη με τον Σπύρο. Έχει εκδοθεί η πρώτη του συλλογή διηγημάτων με τίτλο  «Ανθρώπων Σκιές» και είναι καταπληκτική! Θα παρουσιάσουμε το βιβλίο του στη Θεσσαλονίκη μαζί με την Ιωάννα Δανδέλια», ήταν το μήνυμα που έλαβα κάπου εκεί μετά τα μεσάνυχτα απ’ την Ελένη  Σκάρπου (τέτοιες ώρες μιλάμε εμείς για συνεντεύξεις).

Μισό λεπτάκι. Σπύρος Σμυρνής. Ο γνωστός «Σπύρος Σμυρνής απ’ την Didi Music»; Ο άνθρωπος, δηλαδή, που έχεις σίγουρα μιλήσει μαζί του, αν έχεις περάσει έστω και λίγο από ραδιόφωνα ή μουσικά μέσα; Ο άνθρωπος με τον οποίο μιλάω περίπου μια φορά το μήνα για τις συναυλίες που ετοιμάζει η εταιρεία; Αυτός. Ένας ωραίος τύπος που αγαπά τη μουσική και όπως μόλις έμαθα και το γράψιμο. Ας του στείλω, λοιπόν, μήνυμα. Κι ας γίνει αυτή η αφορμή να τον γνωρίσεις κι εσύ μέσα απ’ τις δικές του λέξεις.

Μαρία-Άννα Τανάγια

 

Θ’ αρχίσω ανάποδα. Έχεις τελειώσει το τελευταίο διήγημα και σκέφτεσαι «καλό θα ήταν να εκδοθούν». Θα ήθελα να θυμηθείς τη στιγμή που πήρες αυτή την απόφαση.

Έχω γράψει το «Πιο Άσχημο Ξημέρωμα» είμαι σπίτι μου, πολύ αργά το βράδυ και λέω στον αδερφό μου: «Λοιπόν διάβασε αυτό. Νομίζω πως θα ήταν το ιδανικό διήγημα για να έκλεινε αυτό το βίβλιο που τόσο καιρό λέμε να βγάλω»! Κάπως έτσι το πήρα απόφαση!

Ποιος ήταν ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο έδωσες να διαβάσει το βιβλίο «Ανθρώπων Σκιές» όταν πήρες τα πρώτα αντίτυπα στα χέρια σου;

Ο αδερφός μου και η Βάσια η Πάσσα (αγαπημένη φίλη) που έκανε και την επιμέλεια, πριν περάσει το βιβλίο στα χέρια των εκδόσεων Πνοή.

Πού βρίσκεται αυτή τη στιγμή το δικό σου αντίτυπο που έχεις στο σπίτι;

Σε μια σιδερένια ραφιέρα, πάνω πάνω μαζί με τα προς ανάγνωση αδιάβαστα βιβλία, που συνεχίζω να παίρνω και ας ξέρω ότι θα με πάρει μια ζωή να τα διαβάσω όλα. Τουλάχιστον θα προσπαθήσω να τα διαβάσω όλα, είναι η υπόσχεση που δίνω στον εαυτό μου και στη ραφιέρα!

Διαβάζω στην περιγραφή του βιβλίου:  «Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι: Αυτοί που παλεύουν διαρκώς να βγάλουν το κεφάλι τους πάνω από τον βάλτο που λέμε ζωή και να ανασάνουν ελεύθερα και αυτοί που τα έχουν παρατήσει καιρό τώρα, γιατί βολεύτηκαν και αναπνέουν πια με μάσκες οξυγόνου. Άνθρωποι που κάποτε ήταν αγόρια και κορίτσια. Μεγάλωσαν δυστυχώς και μοιάζουν όλο και περισσότερο με τις Σκιές τους. Κάποιοι έχουν όνομα, κάποιοι όχι. Βρίζουν, πίνουν, καπνίζουν μανιωδώς, γελούν δυνατά, ερωτεύονται τύφλα, κάνουν σεξ χωρίς προφύλαξη, σκοτώνουν και σκοτώνονται. 21 διηγήματα αφιερωμένα σε όλους αυτούς.»  Έχεις συναντήσει πολλές τέτοιες σκιές στην καθημερινότητά σου; Πόσο  ρεαλιστικές είναι, κοινώς, οι 21 ιστορίες;

Ευτυχώς έχω συναντήσει πολλές. Νομίζω ότι η πραγματικότητα και η φαντασία συνυπάρχουν σε κάθετι που γράφω, όμως πάντα ρίχνω πολύ περισσότερη πραγματικότητα, γιατί αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν εκεί έξω, ζουν και αναπνέουν ανάμεσα μας και αποκαλύπτουν λίγη από την αλήθεια τους σε αυτούς που δεν φοβούνται να τους πλησιάσουν. Μου αρέσει λοιπόν να είμαι ένας από αυτούς τους ανθρώπους.

Γνωρίζοντας τη θέση σου στο γραφείο Τύπου της Didi Music υποθέτω πως το βιβλίο έχει πολλή μουσική. Ισχύει;

Έχει πράγματι πάρα πολλή μουσική το βιβλίο. Δεν γινόταν διαφορετικά άλλωστε, καθώς και η ζωή μου έχει μπόλικη από δαύτη. Στις σελίδες του, λοιπόν, περνούν οι Nightstalker, Alice in Chains, The Stooges, Jimmy Barnes, Walter Trout, Iron Maiden ,προφανώς ο Tom Waits και άλλοι ακόμη.

Τι μουσική άκουγες όσο έγραφες τα διηγήματα;

Ετερόκλητα τα ακούσματα όπως πάντα. Άκουγα πολύ The National, Jason Isbell, Joe Bonamassa, Metallica, Foals, Planet of Zeus, Stereophonics, Alice in Chains & Tom Waits.

Ως υπεύθυνος επικοινωνίας της Didi Music μετράς πολλές συναυλίες. Θα ήθελα να μοιραστείς την ιστορία από κάποια συναυλία που δε βαριέσαι ποτέ να διηγείσαι.

Noμίζω πως είναι η στιγμή που κουβαλάω περίπου 20 γλαστράκια στο backstage του TerraVibe, και ακούω ένα γνώριμο ρυθμό στην φυσαρμόνικα. Ήταν ο Bob Dylan και έπαιζε το Blowing in The Wind. Γύρισα και είπα σε μια συνάδελφο: «Γαμώ! Απλά γαμώ»!

Γεννήθηκες και μεγάλωσες στο Αιγάλεω. Ποια είναι η πιο αγαπημένη σου εικόνα απ’ τη γειτονιά σου;

Νομίζω πως θα ξεχωρίσω εμένα, τον κολλητό μου τον Μάκη που είμαστε ακόμη αδερφικοί φίλοι και τον αδερφό μου στο σκαλί της εξώπορτας μου 11 το βράδυ, να λέμε τι θα κάνουμε με τα τόσα λεφτά που θα βγάλουμε όταν θα μεγαλώσουμε αγοράζοντας μια πολυκατοικία για να αποθηκεύουμε τα κόμιξ μας!

Διάβασα ότι είσαι μανιώδης συλλέκτης (βιβλίων, δίσκων, posters, figures). Ποιο είναι το πιο πολύτιμο «τρόπαιο» της συλλογής σου;

Τώρα με πέθανες! Μια figure του Lemmy, o Chucky σε φυσικό μέγεθος, μια υπογεγραμμένη κόπια της Επίθεσης του Γιγαντιαίου μουσακά από τον Πάνο Κούτρα, ένα υπογεγραμμένο από τον Dave Wyndorf poster των Monster Magnet με λανθασμένη ημερομηνία στην εκτύπωση, μια δερματόδετη έκδοση ποιημάτων του Καβάφη, το Rubber Factory των Black Keys υπογεγραμμένο και από τα δύο μαύρα κλειδιά και μια bootlegια των Metallica που’ χα δώσει κοντά στα 200 ευρώ.

Έχεις αρχίσει τις παρουσιάσεις του βιβλίου, σε αναμένουμε με ανυπομονησία και στη Θεσσαλονίκη. Ποιο είναι το πιο συγκινητικό σχόλιο που έλαβες από κάποιον που διάβασε το βιβλίο σου;

Ένα πρόσφατο που με έκανε να συγκινηθώ ήταν της Χρύσας, μιας πολύ καλής φίλης: «Ο Σπύρος γράφει κυρίως για την αμαρτία, μιλάει βρώμικα και θαυμάζει τον Πετρόπουλο μεταξύ άλλων. Οι προτάσεις του παίζουν με το θάνατο ως φόβο και ως λύτρωση. Παίζουν με τους εφηβικούς σου εφιάλτες και όλα αυτά που σου έμαθαν σαν τυφλοσούρτη ότι είναι λάθος. Οι ήρωες του είναι άνθρωποι στο περιθώριο των πολλών, που γυροφέρνουν την καταστροφή. Αλλά είναι άνθρωποι που θα παρατηρούσα κι εγώ. Ξέροντας τον πια αρκετά, έχοντας περάσει πολλές ώρες μιλώντας, πίνοντας, ακούγοντας μουσική, ακόμα και βρίζοντας ο ένας τον άλλο, καταλήγω ότι ο Σπύρος πέρασε στο βιβλίο του την ειλικρίνεια, τη μουσική που τον θρέφει και τον καταστρέφει, το κλίμα των δυτικών προαστίων, τη βία ως ροκ εν ρολ και τη ζωώδη έλξη με κάθε αντίτιμο. Τα πάθη δηλαδή.Αν κάποτε ήσασταν λίγο αλήτρες, ή είστε ακόμη να το διαβάσετε. Είναι μία ωδή στη ρομαντική «τσογλανιά». Αν έχετε προσωπικά «σημεία μηδέν» στη σελίδα 57 θα μάθετε και κάποιων άλλων. Μπορεί να τους ξέρετε, μπορεί και όχι. Αν ξέρετε ποιός είναι ο Dallas Green να πάτε να τον βρείτε να σας το υπογράψει κιόλας».

Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης των «Ανθρώπων Σκιές»;

Αυτός που του αρέσει να χρησιμοποιεί τα μέσα μεταφοράς και κάπου ανάμεσα στους σταθμούς και τις στάσεις, ρίχνει μια ματιά σε ένα βιβλίο που έπεσε στα χέρια του χθες τυχαία και βρήκε ενδιαφέρουσα την πρώτη του ιστορία.

Γιατί θα μου πρότεινες να διαβάσω το βιβλίο;

Σε αυτά δεν είμαι πολύ καλός. Ίσως γιατί πιστεύω πως κάθε αναγνώστης θα βρει ένα κομμάτι του στις σελίδες του. Μάλλον γι’ αυτό! Για εμένα, άλλωστε, αυτός είναι ο στόχος!

Ξέρω ότι αγαπάς πολύ το γράψιμο. Έπεται συνέχεια; Έχεις ήδη στο μυαλό σου το επόμενο πόνημα;

Σκαλίζω ένα μυθιστόρημα με ένα ολίγον τι χαοτικό θέμα. Όλες αυτές τις ζωές που συναντήθηκαν μια γαμημένη νύχτα και όλες τις γαμημένες νύχτες που αποκάλεσε κάποιος «μια ζωή ολόκληρη». Ελπίζω να τα καταφέρω!

Παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη:

Το βιβλίο «Ανθρώπων Σκιές» θα παρουσιαστεί την Κυριακή 11 Μαρτίου, στις 19.00, στην Ζώγια (Αλεξάνδρου Σβώλου 54).  Σκοπός; Η γνωριμία με τον συγγραφέα,  η γνωριμία με τις λέξεις και τις ιστορίες που αποτυπώνει στο χαρτί του, η γνωριμία με την φρέσκια λογοτεχνική τάση, που αφήνει μια πιο ελεύθερη γλώσσα να μας παρασύρει.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

Ελένη Σκάρπου / δημοσιογράφος
Ιωάννα Δανδέλια / δημοσιογράφος – διευθύντρια εκδοτικού οίκου ΠΑΜΑΚ
Ανδριάνα Κουλιέρη / υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων

*Photo Credits: Cristina Alossi 

Marianna says: «Το βιβλίο είναι διαθέσιμο στα κεντρικά βιβλιοπωλεία και στο διαδικτυακό κατάστημα των εκδόσεων ΠΝΟΗ».