Στέκει για…στέκι | Τι μας κάνει να συχνάζουμε κάπου;

Βίκυ Καρακεκέ

“Ρε συ Βίκυ, εμείς πότε θα βρούμε το δικό μας στέκι”; Με αυτά ακριβώς τα λόγια η φίλη μου μού έδωσε το έναυσμα για ένα πλήθος συνειρμών και σκέψεων. Έχουν όλοι οι άνθρωποι ένα στέκι; Ένα δικό τους μέρος; Κάποιο χώρο που θεωρούν ως αγαπημένο; Θέμα συνήθειας ή μήπως κάτι άλλο;Κι αν αυτό ισχύει, τότε γιατί συμβαίνει;

Βίκυ Καρακεκέ

Αφού ρώτησα αρκετούς γνωστούς, φίλους, κτλ να μου εξηγήσουν αυτό το «γιατί», ο καθένας έβρισκε κάτι διαφορετικό να απαντήσει… Είτε να αναφερθεί στο συμπαθητικό ιδιοκτήτη, είτε στον όμορφο σερβιτόρο, στον καταπληκτικό espresso που φτιάχνει το cafe, στο όμορφο περιβάλλον και design…Κατέληξα ότι πράγματι είναι φυσικό να υπάρχουν ένα σωρό λόγοι. Ποιο είναι, όμως, το απώτερο κίνητρο; Δεν υπάρχουν ένα σωρό cafe, τα όποια φτιάχνουν εξίσου καλό καφέ προς τέρψιν του καταναλωτή-θαμώνα; Τι είναι τελικά αυτό το “κάτι” που σε κάνει να πας και να ξαναπάς στο ίδιο μικρό συμπαθητικό καφέ της γειτονιάς που πραγματικά το έχεις χρυσώσει με τα ατέλειωτα latte macchiato;

Οικειότητα! Ίσως, η λέξη-κλειδί σε ό,τι αφορά όλα τα παραπάνω. Όταν ακούσει κάνεις τη λέξη “στέκι”, η πρώτη ή μάλλον από τις πρώτες εικόνες που έρχεται στο μυαλό, είναι εκείνη του θαμώνα που μόλις κάνει την εμφάνιση του στο μαγαζί, ο barman θα τον ρωτήσει πρόθυμα «το συνηθισμένο»;

Οικειότητα, λοιπόν. Οι άνθρωποι είναι ιδιαίτερα ανασφαλή πλάσματα. Σε μικρό ή μεγάλο βαθμό το άτομο αναζητά τη σταθερότητα, τη σιγουριά, την ασφάλεια και προσπαθεί να τα αντλήσει ακόμη και από τα πιο απλά πράγματα, μικροσυνήθειες, όπως το καθημερινό μπάνιο και η καλημέρα στο γείτονα, μέχρι το μέρος που επιλέγει για τον καφέ ή το ποτό του. Μικρά πράγματα που συντελούν στο να δημιουργήσει ο καθένας τη δική του ρουτίνα, μέσω της οποίας χτίζει τη ζωή, το χαρακτήρα και τις σχέσεις του.

Το μέρος που συχνάζουμε είναι ένα δεύτερο σπίτι, συνήθως χώρος στον οποίο αρχικά οδηγούμαστε με σκοπό να καταναλώσουμε κάτι με παρέα. Το πρωί ιδανικός χώρος για να πεις τα νέα σου, το μεσημέρι για λίγη χαλάρωση κατά το διάλειμμα από τη δουλεία, το βράδυ ατέλειωτες ώρες για το οτιδήποτε…

Κι όλα αυτά χωρίς να παίζεις το ρόλο του οικοδεσπότη με όποια ευθύνη και υποχρέωση συνεπάγεται. Κυριολεκτικά, δηλαδή, αποκτάμε ένα δεύτερο σπίτι. Ακριβώς για τους παραπάνω λόγους επιθυμούμε και επιδιώκουμε την οικειότητα στο χώρο αυτό που θα επιλέξουμε. Αν το καλοσκεφτούμε, θα παρατηρήσουμε ότι τα μέρη που συχνάζουμε δεν είναι τα πιο κοσμικά, καινούρια, διαφημισμένα, αλλά τα πιο μικρά, στιλάτα, διακοσμημένα σύμφωνα με αυτό που ταιριάζει στις εκάστοτε, δικές μας προτιμήσεις. Μέρη στα όποια πράγματι θα μπορούσες να έχεις μια παραπάνω κουβέντα με το σερβιτόρο ή τον ιδιοκτήτη, μέρη που όλες οι σχέσεις είναι πιο προσωπικές και ανθρώπινες, που θα εκπέμπουν μια ζεστασιά.

Στις μέρες μας που όλα είναι ρευστά και ακόμα και οι σχέσεις έχουν ημερομηνία λήξης, όλοι αναζητούμε λίγη μαγεία, μια διέξοδο, κάτι ξεχωριστό. Ίσως, λοιπόν, το γεγονός ότι επιλέγουμε κάτι τέτοια μέρη, τα «δικά μας» μέρη για να συχνάζουμε να μην είναι τόσο μια τυχαία επιλογή, αλλά να είναι τελικά η απάντηση, το παραθυράκι σε όλα αυτά.

 

  • για καφεδάκι στο Mon frere στη βασ. Όλγας! Super χώρος, αγαπημένα κορίτσια που μας σερβίρουν, δίπλα στο σπίτι, ωραία μουσική. Μοναδικό μειονέκτημα: smoking zone. Κάθε Πέμπτη πρωί (-πρωί) απολαμβάνουμε το καφεδάκι μας με τη φίλη μου Έφη!!

  • ΔελταΔελτα

    Θεωρώ όρο εξίσου σημαντικος παράγοντας είναι το είδος των ανθρώπων που κυκλοφορούν στα μέρη αυτα.
    Είναι ομοϊδεάτες σου; Αισθάνεσαι οτι ανήκεις ανάμεσα τους;

  • publiSHIT

    Τέλεια! Σας ευχαριστούμε πολύ που συμμετέχετε και απαντάτε! Η λέξη-κλειδί όπως λεει και η Βίκυ είναι η οικειότητα!