Άρθρα

Δημήτρης Μουδατσάκης | Ο 84χρόνος που πέρασε στο Τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας μας συμβουλεύει:  «κανείς μας δεν ξέρει πόσα χρόνια θα ζήσει. Αν έχετε κάποιο απωθημένο, πραγματοποιήστε το»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Διάβασες σίγουρα για την είδηση ότι ο 84χρονος Δημήτρης Μουδατσάκης απ’ την Κρήτη πέρασε στο Τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας Ρεθύμνου. Ίσως τον πέτυχες σε κάποιο ρεπορτάζ να μιλά γεμάτος ταπεινότητα και περηφάνια γι’ αυτό του το κατόρθωμα. Εμένα με συγκίνησε πολύ (έχω μια αδυναμία, όπως ξέρεις στις γιαγιάδες και τους παππούδες) κι έτσι αποφάσισα να τον βρω, να μου πει περισσότερα για τη ζωή του, για το απωθημένο του με το σχολείο που δεν μπόρεσε να τελειώσει τότε λόγω οικονομικών δυσκολιών, για την απόφαση να ξανά πάει σχολείο απ’ την αρχή στα 78 του χρόνια.

Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια στις λίστες του OTE αποφάσισα να ψάξω στο Facebook (με την ελπίδα να βρω τον εγγονό του) κι έτσι βρήκα το… δικό του προφίλ. Μιλήσαμε στο messenger και μ’ αυτή τη συγκινητική ευγένεια που τον διακατέχει συνάμα με την ταπεινότητά του, κανονίστηκε την επόμενη κιόλας ημέρα η τηλεφωνική μας κουβέντα.

Κάθε φορά, λοιπόν, που γκρινιάζεις για κάτι ή βαριέσαι να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο, προτείνω να διαβάζεις τις απαντήσεις του:

Μαρία-Άννα Τανάγια

Έχετε γίνει διάσημος!

(γελάει) Έχω το γνώθι σαυτόν. Δε θέλω να περιαυτολογώ, αλλά μ’ αρέσει που έχουν ενεργοποιηθεί άνθρωποι και λένε «μπορώ κι εγώ». Αυτός είναι ο λόγος που είμαι δεκτικός σε συνεντεύξεις.  Ξέρετε, πολλές φορές λέμε: «ε, τι να το κάνω τώρα, είμαι σε μια ηλικία…» κι όμως δεν ισχύει. Ό,τι θέλει κάποιος πολύ, οφείλει στον εαυτό του να το κάνει τώρα. Δεν ξέρει κανείς μας πόσα χρόνια θα ζήσει και πόσα χρόνια θα μπορεί να κάνει πράγματα. Αν έχει κάποιος ένα απωθημένο που το θέλει πολύ, δε σκέφτεται ούτε κόπο, ούτε χρόνο.

Επίσης, αναγνωρίζω τις προσπάθειες που κάνετε όλοι εσείς (οι δημοσιογράφοι) για να μας παρουσιάσετε μια είδηση και να μας διασκεδάζετε με ωραίο περιεχόμενο. Άλλωστε, έχετε τη δύναμη να επηρεάζετε όσους μας κυβερνούν και παίρνουν τις πρέπουσες αποφάσεις που αφορούν στην πατρίδα, τους ανθρώπους και την κοινωνία μας.

Γεννηθήκατε στο Σκοτεινό;

Ναι, και μόλις τελείωσα το δημοτικό, στα 10 μου, πήγα στο Ηράκλειο. Οι γονείς μου δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να με στείλουν στο Γυμνάσιο και πήγα στο θείο μου που είχε βιβλιοδετείο. Τον βοηθούσα στις δουλειές κι έτσι έμαθα και την τέχνη. Έμεινα εκεί μέχρι που πήγα στρατό.

Στη συνέχεια;

Μετά, άνοιξα ένα δικό μου βιβλιοδετείο το οποίο μετεξελίχθηκε σε τυπογραφείο. Το τυπογραφείο μ’ άρεσε πολύ γιατί κατάλαβα ότι η τυπογραφία είναι μία προσφορά (όπως και όλες οι δουλειές, άλλωστε). Μία προσφορά στα γράμματα και στην επιστήμη.

Τι θυμάστε απ’ τις ημέρες που είχατε το τυπογραφείο; Πώς θα περιγράφατε τη δουλειά σας;

Ήταν μια ωραία τέχνη που απαιτούσε προσπάθεια και ακρίβεια. Τώρα, μπαίνουμε στον υπολογιστή, πατάμε κουμπάκια, μεγαλώνουμε ή μικραίνουμε το κείμενο, αλλάζουμε χρώματα, το διαμορφώνουμε όπως το θέλουμε, γίνονται όλα πολύ εύκολα. Τότε, έπαιρνες ένα-ένα γράμμα ή ψηφίο, το τοποθετούσες προσεκτικά, το χαιρόσουν. Έβγαζες ένα φέιγ-βολάν, όπως τα λέγαμε τότε, και όταν έβγαινε το τελικό αποτέλεσμα το χαιρόσουν, το καμάρωνες γιατί είχες μοχθήσει γι’ αυτό.

 

Ερχόταν πολύς κόσμος, κάναμε διαφημίσεις για επιχειρήσεις, λογιστήρια, δημόσιες υπηρεσίες. Θυμάμαι τη χαρά μου κάθε φορά που το αποτέλεσμα μ’ έκανε περήφανο.

Ξεκίνησα απ’ το μηδέν μ’ ένα τραπέζι και ένα μικρό χειροκίνητο πιεστήριο. Μετά, εκσυχρονίστηκα. Και κάθε φορά που έπαιρνα μια νέα σειρά από γράμματα ή ένα πιο εξελιγμένο μηχάνημα -κάθε φορά που η δουλειά μου αναβαθμιζόταν- χαιρόμουν σαν μικρό παιδί.

Διάβασα σε μια συνέντευξή σας ότι όταν ήσασταν μικρός ζηλεύατε τα παιδιά που πήγαιναν σχολείο.

Ναι, πάρα πολύ. Έβλεπα τα γειτονάκια στο Ηράκλειο που πήγαιναν κάθε μέρα σχολείο, ενώ εγώ πήγαινα στη δουλειά. Έπαιρναν τα βιβλία τους και τους ζήλευα πολύ. Ήξερα, βέβαια, ότι για εμένα ήταν ένα άπιαστο όνειρο.

Το οποίο, όμως, καταφέρατε τελικά!

Όταν βγήκα στη σύνταξη και είχαν αποκατασταθεί και τα παιδιά μου, δεν με είχε κανείς άμεση ανάγκη και σκέφτηκα «τώρα είναι η ώρα». Ήμουν 78 ετών τότε και πήγα στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας. Αρχικά, μου είπαν: «Γιατί ήρθες; Να ξέρεις, δε θέλουμε να κάνεις απουσίες». Κι όντως δεν έκανα καμία απουσία. Είχα τόσο πάθος και τόση αγάπη! Όταν πήγα στο σχολείο και είδα τους καθηγητές, τους συμμαθητές μου, το πρόγραμμα… ήταν μια μυσταγωγία, μια χαρά που δεν περιγράφεται.

 

Τι σας έκανε περισσότερο εντύπωση;

Μου έκαναν εντύπωση οι καθηγητές. Μέχρι τότε, είχα μεγάλο σεβασμό στους καθηγητές γιατί ήταν άνθρωποι μορφωμένοι. Όταν πήγα και τους είδα μέσα στην τάξη, έμεινα εντυπωσιασμένος. Είχαν τόση διάθεση να σε διδάξουν, να μεταδώσουν τη γνώση, είχαν κι αυτοί φοβερό πάθος. Ήταν τόσο φιλικοί και προσιτοί.

Βέβαια, κι εγώ ήμουν πάρα πολύ συνεπής. Δεν εκμεταλλεύτηκα την ηλικία μου, ήμουν όπως ακριβώς οι άλλοι οι μαθητές. Έτσι έπρεπε. Πήγα, άλλωστε, συνειδητά. Πήγα για να είμαι μαθητής.

Τόσο τα εσπερινά, όσο και τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας επιτελούν σπουδαίο έργο.

Πάρα πολύ. Απευθύνονται σε κόσμο που βρίσκεται στην παραγωγή. Κι όλος αυτός ο κόσμος με τις γνώσεις που παίρνει, μπορεί να εξελιχτεί. Ο καθένας μετά μπορεί να προσφέρει όχι μόνο στον εαυτό του και στην οικογένειά του αλλά μπορεί να εξελίξει την επιχείρησή του και να συμβάλλει έμπρακτα στην κοινωνία. Ξέρετε, οποιαδήποτε επιχείρηση την κάνουμε όχι μόνο για να κερδίσουμε, αλλά και για να προσφέρουμε κάτι στην κοινωνία.

Διάβασα, επίσης, ότι κάθε Σάββατο αγοράζατε κι ένα βιβλίο.

(γελάει ξανά) Τότε ήταν διαφορετικά. Κάθε Σάββατο πληρώναμε το προσωπικό, κάναμε τα ψώνια για το σπίτι και μετά εγώ αγόραζα κι ένα βιβλίο για εμένα, το οποίο το διάβαζα. Τότε, δεν είχα πάρα πολλά. Όταν μεγάλωσαν τα παιδιά, μου είπαν να παίρνω εφημερίδες που τότε έδιναν βιβλία. Και έτσι άρχισαν και διάβαζαν και τα παιδιά μου. Δεν είχα τι συμβουλή να τους δώσω, αλλά μ’ αυτό τον τρόπο –αγαπώντας κι εκείνα το διάβασμα- ήξερα ότι τους πρόσφερα κάτι.

 

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Όλοι!  Έχω διαβάσει από όλους τουλάχιστον ένα βιβλίο. Μ’ άρεσε πολύ στην αρχή ο Παπαδιαμάντης, ο Καζαντζάκης. Και τώρα διαβάζω πάρα πολύ.

Έτσι φτάσαμε να περάσετε πρώτος στην Ιστορία Αρχαιολογία στο Ρέθυμνο!

Δεν το περίμενα!  Ανυπομονώ να πάω,  να παρακολουθήσω τους καθηγητές. Μου είπαν ότι θα είναι πολύ ωραία, πιο εξειδικευμένα σε σχέση με το σχολείο.

Θα ήθελα να μας δώσετε μία συμβουλή.

Να μην απογοητεύεστε. Έχουμε δυνάμεις μέσα μας πολλές που όταν τις ενεργοποιήσουμε μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Λέμε «δεν μπορώ», αλλά όλα ξεπερνιούνται. Είναι ωραία η ζωή, πρέπει όλοι να την χαιρόμαστε μέσα σε πνεύμα αξιοπρέπειας και σεβασμού πρωτίστως  στον εαυτό μας, στην οικογένειά μας και στην κοινωνία.

 

Τέλος, θα ήθελα να μου πείτε ένα όνειρό σας!

Το προσωπικό μου όνειρο είναι να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες ώστε μπορώ να πηγαίνω τακτικά στη Σχολή μου (καθώς απέχει 1 ώρα και ένα τέταρτο απ’ το σπίτι μου) και να είναι σε εγρήγορση το μυαλό μου ώστε να καταλαβαίνω τι λένε οι καθηγητές.

Γενικότερα, θέλω να είναι καλά τα παιδιά μου και να προοδεύουν όπως και τα παιδιά όλου του κόσμου. Είμαστε σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, άλλα έχουμε τη δύναμη να την ξεπεράσουμε. Το έχουμε κάνεις πολλές φορές. Τον αγαπούμε αυτόν τον τόπο. Είδαμε τους αγώνες των προγόνων μας για να τον δημιουργήσουν. Θα καθυστερήσουμε λίγο, καθώς το χρέος είναι μεγάλο, αλλά και αυτό θα το ξεπεράσουμε. Αυτό είναι η δική σας ευθύνη. Των νέων.

 

Σας ευχαριστώ θερμά για το χρόνο σας! Καλή αρχή ως φοιτητής!

Εγώ ευχαριστώ. Ήταν χαρά και τιμή μου που μίλησα μαζί σας.

Δική μου, σας διαβεβαιώνω!

CSAP | Νέο μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς!

Το CSAP είναι Επαγγελματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακού Επιπέδου και σε πιστοποιεί ότι είσαι Επαγγελματίας για την Αναδιοργάνωση της Επιχείρησης ή/και του Οργανισμού μέσω ειδικού Σχεδιασμού και Ελέγχου με χρήση Συστημικών Μεθοδολογιών.

Read more

ΑΚΜΗ σημαίνει έμπνευση | Ένα πρότυπο Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη!

Έχετε σκεφτεί πόσο διαρκεί μία ιδέα; Πόσο εύκολα χάνεται μέσα στην καθημερινότητα; Πώς ξεχωρίζει; Υπάρχουν, άραγε, καλές και κακές ιδέες; Και η έμπνευση; Πώς έρχεται; Πότε (εξ)αντλείται;  Το ΙΕΚ ΑΚΜΗ, πρωτοπορώντας για ακόμα μία φορά, διοργανώνει το Σάββατο 27 Μαΐου στη Θεσσαλονίκη ένα πρότυπο Συνέδριο με τίτλο «ΑΚΜΗ σημαίνει έμπνευση».

Read more

Ελένη Καραγιάννη | Μια δασκάλα ζωγραφικής στη Ρουάντα

Μαρία-Άννα Τανάγια

«Μια δασκάλα ζωγραφικής στη Ρουάντα». Αυτός είναι ο τίτλος του blog της, ενδεικτικός του λόγου για τον οποίο ήθελα να μου δώσει συνέντευξη. Μια δασκάλα ζωγραφικής, λοιπόν, η οποία συμμετείχε στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα Send my friend to school (συντονιστής για την Ελλάδα ήταν ActionAid Hellas). Μια εμπειρία ζωής γίνεται η αφορμή για να μου πει την ιστορία της ζωής της, να συζητήσουμε για την τέχνη και την εκπαίδευση, αλλά και το νέο της project που τιτλοφορείται «Δίκτυο Τέχνης και Δράσης».

Μαρία-Άννα Τανάγια

 

Θα ήθελα να «συστηθείτε», να μας πείτε κάποια πράγματα για εσάς.  

Είμαι η Ελένη Καραγιάννη. Γεννήθηκα σε μια λαϊκή γειτονιά στη δυτική Αττική, το Ίλιον. Προέρχομαι από την τελευταία εκείνη γενιά παιδιών της Αττικής  που έζησαν την ελευθερία της παιδικής τους ηλικίας. Χωρίς το φόβο μήπως μας κάνει κάποιος  κακό, ζήσαμε την ελευθερία του να τρέχουμε, να κρυβόμαστε, να κάνουμε ποδήλατο, στα στενά της γειτονιάς χωρίς την επίβλεψη των γονέων. Θυμάμαι εγκαταλελειμμένα εργοστάσια όπου εκεί μέσα φτιάχναμε από τούβλα και ξύλα ολόκληρες κοινότητες. Εκεί αφομοιώσαμε τους ρόλους, τα όρια κι έναν κόσμο όπως θα θέλαμε να είναι. Δεν θυμάμαι να είχα τοίχους γύρω μου.

Πώς αποφασίσατε ν’ ασχοληθείτε με τα εικαστικά;

Από πολύ μικρό παιδί ήταν το μόνο που μου άρεσε να κάνω. Κιόλας εκείνα τα χρόνια στις αλάνες είχε εκδηλωθεί η δημιουργική μου ανάγκη και ικανότητα Από πολύ μικρή προσπαθούσα στα χωράφια να κολλήσω με λάσπη ξύλα, πέτρες και να φτιάξω «Κάτι». Το Κάτι ξεκινούσε να γίνει ένα σπίτι ή ένας άνθρωπος αλλά στη συνέχεια μετασχηματιζόταν σε διαστημόπλοιο, σε εξωγήινο κ.α.

Ήταν συνειδητή η επιλογή ν’ ασχοληθείτε με την εκπαίδευση;

Τα χρόνια εκείνα που σπούδασα στην ΑΣΚΤ ήταν μάλλον «ντροπή» για έναν εικαστικό καλλιτέχνη να εργάζεται κάπου αλλού εκτός από το στούντιό του. Όταν ξεκίνησα με τη εκπαίδευση έγινε με ένα μάγκωμα μέσα μου, ένα είδος φόβου, μήπως “χάσω” το ταλέντο μου. Από τα πρώτα λεπτά, όμως, στη σχολική τάξη, αισθάνθηκα πως ανήκω σε αυτόν το χώρο. Άλλο πλαίσιο, άλλο αντικείμενο αλλά η εκπαίδευση για έναν καλλιτέχνη δάσκαλο είναι ο πιο άμεσος και δραστικός τρόπος για τη δημιουργία Πολιτισμού και τη διάχυσή του στην κοινωνία.

Πώς προσπαθείτε να εμπνεύσετε τα παιδιά να ασχοληθούν με την τέχνη;

Η θετική στάση και η ενθάρρυνση είναι ο μόνος τρόπος για να βγάλει κάποιος, όχι μόνο το παιδί, τις δημιουργικές τους δυνάμεις.  Ενθαρρύνω την έκφραση σε δρόμους που κατανοούν τα παιδιά. Μια μουτζούρα είναι πιο σημαντική στην κουλτούρα των παιδιών από μια  ολοκληρωμένη ελαιογραφία που θα εκτιμούσαν οι  ενήλικες

Τι είναι εκείνο που σας εντυπωσιάζει στη ενασχόληση των παιδιών με την τέχνη;

Η βαθιά αφοσίωσή τους, η δημιουργική ενέργειά τους και η ικανότητα να διαβάζουν τα έργα των άλλων καταξιωμένων καλλιτεχνών. Επίσης, όλα αυτά τα χρόνια έχω διαπιστώσει την ιδιαίτερη  αγάπη των μαθητών για το δάσκαλο καλλιτέχνη. Σαν να υπάρχει ένας μυστικός κώδικας επικοινωνίας ανάμεσα σε κάποια παιδιά με αυτόν.

12079080_10153192730803595_9087681965724765870_n

Θα ήθελα να μου μιλήσετε για το ταξίδι σας στη Ρουάντα στο πλαίσιο της αποστολής της Action Aid.

Το Ιούλιο του  2014, λοιπόν, βρέθηκα μαζί με άλλους 4 Έλληνες εκπαιδευτικούς στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Send my friend to school που για την Ελλάδα συντονίζει η ActionAid Hellas. Σκοπός αυτής της Αποστολής ήταν  να διερευνηθεί κατά πόσο έχουν  πρόσβαση στην εκπαίδευση τα παιδιά των αναπτυσσόμενων χωρών, καθώς το θέμα της καθολικής πρόσβασης στην  πρωτοβάθμια εκπαίδευση ήταν ένας από τους αναπτυξιακούς  στόχους που είχε οριστεί από τον ΟΗΕ για τα τελευταία 15 χρόνια. Το πρόγραμμα ξεκίνησε με ομάδα εκπαιδευτικών στην Κένυα, μετά στη Ρουάντα και ολοκληρώθηκε φέτος στο Μπαγκλαντές.  Μέσα από αυτά τα ταξίδια οι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαμε, συλλέξαμε πληροφορίες από ανθρώπους της εκπαίδευσης και του πολιτισμού, από μαθητές και γονείς, από ακτιβιστές και άλλους με σκοπό να φτιάξουμε ένα εκπαιδευτικό υλικό, πάνω στις αρχές της Αναπτυξιακής και της Περιβαλλοντικής  Εκπαίδευσης, που να λειτουργεί  για τους Έλληνες μαθητές σαν ένα παράθυρο στον Κόσμο. Το υλικό μοιράστηκε σε εκπαιδευτικούς και σε σχολεία και έγιναν πολλά σεμινάρια πάνω σε αυτό. Το ιδιαίτερο στη δική μου αποστολή ήταν ότι μείναμε  μαζί με οικογένειες αγροτών σε χωριά του Βορρά. Οι συνθήκες είναι αυτές που μπορείτε να φανταστείτε, χωρίς νερό  και ηλεκτρικό, σε πλίνθινα σπιτάκια.  Για δύο  24ωρα ζήσαμε όπως και αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι της Ρουάντα. Κοιμηθήκαμε όπου και εκείνοι, φάγαμε ό,τι και εκείνοι και δουλέψαμε μαζί τους στον αγρό και στα ζώα. Ακολουθήσαμε  την καθημερινότητα των παιδιών και των γυναικών, από το πρωί στις 5 π.μ. στις βρύσες, μέχρι το μεσημέρι στο σχολείο, στην εκκλησία και στο γυναικείο συνεταιρισμό. Κάναμε μάθημα μαζί με τους δασκάλους τους και χορέψαμε μαζί τους ρουαντιανούς χορούς. Ζήσαμε τη ζωή τους, όπως τη ζουν εκείνοι, για δυο ολόκληρες ημέρες.

Αν μπορούσατε να περιγράψετε όλη την εμπειρία σας με εικόνες ποιες θα επιλέγατε και γιατί;

Μια “ιστορία” θα βρείτε στο παρακάτω  blog που έφτιαξα για το ταξίδι: Οι χωματένιοι άνθρωποι

Ποια ιστορία θα σας μείνει αξέχαστη και θα διηγείστε σε όλους όσα χρόνια κι αν περάσουν;

Η Ιστορία της γενοκτονίας στη Ρουάντα είναι μια αξέχαστη ιστορία. Είναι  μια  επιπλέον  “πληγή” στην πρόσφατη ιστορία της χώρας που ακόμα προσπαθεί να θεραπεύσει. Το 1994 μέσα από πολύ ιδιαίτερες συνθήκες προπαγάνδας και φανατισμού, αδερφός στράφηκε εναντίον αδερφού και ένα εκατομμύριο ψυχές βρήκαν φρικτό θάνατο μέσα σε 3 μήνες. Από τις πιο  συγκλονιστικές στιγμές του ταξιδιού ήταν όταν βλέπαμε με τα ίδια μας τα μάτια, τις μεγάλες ουλές από τις ματσέτες στα σώματα των επιζώντων που συναντήσαμε. Η πραγματικότητά τους ήταν σοκαριστική για εμάς αφού  αυτοί οι  άνθρωποι όχι απλά συνυπάρχουν πια με τους μετανοημένους εξτρεμιστές δολοφόνους αλλά επιπλέον τους έχουν συγχωρήσει.

Ελένη Καραγιάννη, μια δασκάλα ζωγραφικής στη Ρουάντα

Πόσο πιο «σοφή» επιστρέψατε μετά από αυτό το ταξίδι; Ποιο ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που πήρατε από όλη αυτή την «περιπέτεια»;

Αυτό που επικρατεί στο μυαλό μου είναι το πόσο προνομιούχοι είμαστε τελικά εμείς οι Δυτικοί ακόμα και μέσα στη μεγάλη  φτώχεια μας…

Μιλήστε μας για το νέο project σας, το Δίκτυο Τέχνης και Δράσης. Σε ποιους απευθύνεται και ποιες οι φιλοδοξίες σας για αυτό;

Το Δίκτυο Τέχνης και Δράσης ή αλλιώς Οι άνθρωποι με τα μπαλόνια, είναι μια προσπάθεια να ξεφύγουν από τα πλαίσια της θεωρίας και  να βρεθούν τρόποι στην πράξη  ώστε να διαχυθούν, όλες οι Ανθρωπιστικές αρχές που λείπουν ή δεν είναι αισθητή η παρουσία τους στην κοινωνία μας. Ένα πεδίο δράσης του Δικτύου είναι το ελληνικό σχολείο και μέσα από τη φιλοσοφία της κριτικής παιδαγωγικής θα προσπαθήσει να ανοίξει τις πόρτες του στην κοινωνία και να το κάνει έναν φορέα πολιτισμού και συνεργασίας με ανθρώπους της τέχνης, των κοινωνικών επιστημών, του ακτιβισμό κ.α.

Ένα άλλο πεδίο δράσης του δικτύου είναι οι “κολασμένοι της γης” όπως αποκάλεσε ο παιδαγωγός Paulo Freire τις κοινωνικές ομάδες που με κάποιον τρόπο καταπιέζονται ή φιμώνονται. Μια τέτοια επίκαιρη ομάδα είναι οι πρόσφυγες. Την πρώτη χρονιά λειτουργίας μας σαν Δίκτυο αποφασίσαμε να την αφιερώσουμε σε αυτούς. Είναι η θεματική που θα δουλέψουμε φέτος στα σχολεία μας και   στις καλλιτεχνικές μας δράσεις και γι αυτό το σκοπό έχουμε προγραμματίσει και επιμορφώσεις που θα ανακοινωθούν σύντομα

Επιπλέον, δημιουργήσατε εργαστήρια τέχνης για τους πρόσφυγες στον Ελαιώνα. Μιλήστε μας για αυτή την πρωτοβουλία.

Για κάποιες ημέρες της εβδομάδας μέλη του δικτύου οργανώνουν εργαστήρια για τα παιδιά και τους εφήβους του Ελαιώνα. Ζωγραφική, κατασκευές, θεατρικό παιχνίδι, καποέϊρα, χορός, μουσική, κ.α. Είναι ανοικτό για όποιον εκπαιδευτικό, καλλιτέχνη, ακτιβιστή, κ.α επιθυμεί να βοηθήσει σε κάποιο εργαστήριο ή να οργανώσει ένα. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο email: art.ballonpeople@gmail.com ή στο ele.karagianni@yahoo.gr ή να μας αναζητήσετε στο facebook για πιο άμεση επικοινωνία .

Πόσο ευεργετικά μπορεί να λειτουργήσει στις ψυχές αυτών των παιδιών η τέχνη; 

Το χαρτί και η μπογιά πολύ συχνά γίνεται το μέσο για να αποφορτίσουμε τα άσχημα συναισθήματά μας. Πολλές φορές  είδαμε μεγαλύτερα παιδιά να ζωγραφίζουν κάποια στιγμή από το ταξίδι τους και από την εμπειρία του πολέμου (φουσκωτά πλοιάρια, φλεγόμενα σπίτια κ.α)

Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε αυτή σας την ενασχόληση;

Μέσα στην προσπάθειά μας να παρηγορήσουμε αυτούς τους ανθρώπους, γιατί στη ουσία αυτό κάνουμε, έχουμε λάβει και οι ίδιοι μεγάλη παρηγοριά και στήριξη για τους εαυτούς μας.

Ξέρετε, πολλοί θεωρούν πως σε περιόδους οικονομικής κρίσης, η τέχνη ή η ενασχόληση με αυτή θεωρείται πολυτέλεια. Ποια είναι η γνώμη σας;

Σε στιγμές οικονομικής κρίσης αναδύονται και ενδυναμώνονται καλλιτεχνικές ομάδες και τάσεις που κανείς δεν τους έδινε σημασία αλλά πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Είναι μια σιωπηλή καλλιτεχνική δύναμη που μοιάζει παραγκωνισμένη από τους επίσημους θεσμούς αλλά  η αλήθεια είναι πως δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα σε gallery και σε προκαθορισμένα εικαστικά projects. Είναι καλλιτέχνες προσανατολισμένοι στο ανθρωπιστικό στοιχείο, περισσότερο  από το να δημιουργήσουν έργα εμπορεύσιμα. Διανύουμε μια εποχή όπου ο κοινωνικός ρόλος της τέχνης μπορεί να φτάσει στην πληρότητά του. Η ιδέα της τέχνης ως μεγαλοαστικό και ακριβοπληρωμένο προϊόν  είναι άχρηστη  σε τέτοιες κοινωνικές αλλαγές. Ο καλλιτέχνης είναι ένα πρόσωπο  που χρειάζεται η κοινωνία όταν είναι σε κρίση για να την παρηγορήσει, να της δείξει καινούριους τρόπους αυτοπροσδιορισμού κ.α.. Το παράπονο που ακούμε συχνά είναι: «Μα πού είναι οι διανοούμενοι σε τέτοιες δύσκολες στιγμές»; Οι διανοούμενοι είναι εκεί που ήταν πάντα. Στις gallery, στα μουσεία τους, στις διαλέξεις τους, κτλ.  Σήμερα χρειαζόμαστε τον καλλιτέχνη ακτιβιστή. Όχι τον καλλιτέχνη διανοούμενο.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας και ποιο το μεγάλο σας όνειρο για το μέλλον;

Να ταξιδέψω ξανά στη Ρουάντα και να δω τους ίδιους ανθρώπους.

 

 Marianna says: «Μάθε περισσότερα για τo ταξίδι της στη Ρουάντα περνώντας μια βόλτα από το blog της  και μάθε περισσότερο για το Δίκτυο Τέχνης και Δράσης εδώ«