Άρθρα

Dora’s Travel | Κίμωλος

Θεοδώρα Χρηστάκη

Οι κάτοικοι λένε πως η Κίμωλος είναι ο παράδεισος τους. Νομίζω πως αρκεί μια βόλτα στο νησί για να συνειδητοποιήσεις πως έχουν δίκιο 100%, καθώς η Κίμωλος γίνεται παράδεισος και για τον επισκέπτη. Ένα μικρό νησάκι με κέντρο το Χωριό με τους πρόσχαρους και φιλόξενους κατοίκους που σου δίνει τη χαρά που νιώθεις όταν είσαι σ’ ένα χωριό και μαζί τη χαρά που νιώθεις όταν είσαι σ’ ένα νησί των Κυκλάδων. Εγώ τη λάτρεψα, εσύ;

Θεοδώρα Χρηστάκη

Read more

María Eugenia Francisco «Μαγεία, μοίρα, ειρήνη και ευτυχία: Αυτό ήταν η Ελλάδα για εμένα»

Η ιστορία μου αρχίζει σε μια κεντρική γειτονιά της πρωτεύουσας της Αργεντινής, το όμορφο Μπουένος Άιρες, γη του ταγκό και του ποδοσφαίρου.

Η τρέλα μου για την Ελλάδα άρχισε με μια ταινία που δεν είναι καν ελληνική: το “Alexander” του Oliver Stone. Όταν την είδα, το 2006,  στο σπίτι μου ένιωσα κάτι, σαν ξύπνημα. Κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω με λόγια. Την είδα πέντε φορές συνεχόμενες μέσα από δύο μέρες. Την επόμενη μέρα έτρεξα σ’ ένα βιβλιοπωλείο και αγόρασα το “Alexander the Great” της Mary Renault. Εκεί άρχισε η πορεία μου.

Read more

Τι σκέφτομαι για την κατάσταση που βιώνουμε τις τελευταίες εβδομάδες

Εύα Γκέγκα

Μετά το κάλεσμα της Μαριάννας δε θα μπορούσα να αρνηθώ να σχολιάσω, από την εντελώς προσωπική μου σκοπιά, τις τελευταίες εβδομάδες που συγκλόνισαν εκτός από την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο όλο, κατά περίεργο τρόπο την ίδια την ύπαρξη μου!
Ομολογώ ότι όντας φύσει -θέσει «στον κόσμο μου» δεν περίμενα ότι θα με επηρεάσει τόσο πολύ η κατάσταση και όμως συνέβησαν στην ζωή μου πρωτοφανείς αλλαγές που πραγματικά εξέπληξαν κι εμένα την ίδια…

Εύα Γκέγκα

1.  Ανακάλυψα ότι έχω άλλες δύο κάρτες αναλήψεων από παλιές μισθοδοσίες, οι οποίες είχαν μέσα (έστω και λίγα) χρήματα, ξεχασμένα από την παλαιολιθική εποχή και τις χρησιμοποίησα κιόλας (αφού έκανα ολόκληρη έρευνα για να ανακαλύψω το pin). Το προφανές είναι ότι αυτά τα χρήματα πλέον δεν υπάρχουν..

2. Έδωσα εγώ χαρτζιλίκι στην μαμά και την γιαγιά μου- έτσι για αλλαγή!

3.  Πήγα για φαγητό, είπα «δεν πεινάω» και το εννοούσα! Δεν είχα όρεξη να φάω, με αποτέλεσμα να ανησυχήσω σοβαρά!

4.  Βγήκα σερί 3 μέρες τοπικά για να μην «τρέχω στο κέντρο», πράγμα που για εμένα είναι σαν να πηγαίνω στο περίπτερο για τσιγάρα…

5.  Ανακάλυψα σε ποιον αριθμό πιάνω στην τηλεόραση μου το κανάλι της Βουλής.

6.  Μετά από χρόνια ολόκληρα άπειρων δωδεκάωρων, ανακάλυψα τι σημαίνει «ρεπό» και πόσο άκυρο είναι να το έχεις μέρα που ο υπόλοιπος κόσμος δουλεύει!

7.  Ανακάλυψα ότι υπάρχουν άνθρωποι στο εξωτερικό, οι οποίοι πραγματικά νοιάζονται, συμπαραστέκονται και είναι διατεθειμένοι να μπούνε σε ένα αυτοκίνητο με μετρητά στην τσέπη για χατίρι μας, αν τους το ζητήσουμε.

8.  Έμαθα όχι μόνο τα επίθετα, αλλά και τα μικρά ονόματα δεκάδων πολιτικών και παραγόντων της Ευρώπης. Ποιος; Εγώ! Που όσοι γνωρίζουν, ξέρουν ότι δυσκολεύομαι να θυμηθώ τα ονόματα των συμμαθητών μου!

9.  ΔΕΝ πήγα Χαλκιδική και προτίμησα να μείνω μέσα στην κάψα στην έδρα μου γιατί ούτε εγώ, ούτε και οι περισσότεροι φίλοι μου, δεν είχαν όρεξη! Αυτό είναι παγκόσμια πρώτη!

10.  Κατάλαβα τι σημαίνει άγχος, ανασφάλεια και στρες, σε τέτοιο βαθμό που να ξυπνάς το βράδυ χωρίς να ξέρεις ακριβώς τον λόγο και να ξεκινάς την μέρα σου με μαύρους κύκλους.
Ακόμα κι εγώ που το μεγαλύτερο μου πρόβλημα μέχρι προχθές ήταν αν θα πάω στην συναυλία του Ρέμου ή στην παράσταση της Αντιγόνης που έπεφταν την ίδια μέρα! Που διατείνομαι ότι είμαι αναίσθητη και δεν με πολυνοιάζει (άσχετα αν αυτό δεν είναι η απόλυτη αλήθεια στις περισσότερες προβληματικές φάσεις της ζωής μου, μέχρι και την αποφράδα μέρα που άκουσα τις λέξεις Capitol Control & Grexit, ήμουν ικανή να δίνω την εντύπωση ότι ξαπλώνω σε chaise longue, την ίδια στιγμή που εγώ καθόμουν σε ατομική βόμβα!
Δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι… 
Εάν εγώ που είμαι μόνη, νεαρή σε ηλικία, υγιής, μορφωμένη, με δουλειά, χωρίς καταθέσεις για να φοβάμαι το κούρεμα, χωρίς υποχρεώσεις που να μου απαγορεύουν να πάρω το πρώτο αεροπλάνο και να φύγω την επόμενη μέρα της καταστροφής, με φίλους σε όλη την Ευρώπη κι όχι μόνο, για να με βοηθήσουν,  και που συν τοις άλλοις έχω εκπαιδεύσει συστηματικά τον εαυτό μου να «πετάει χαρταετό» για να επιβιώνει στην παράνοια υπέστη τέτοιο κλονισμό, τότε ποια μπορεί να είναι τα συναισθήματα των ανθρώπων που έχουν οικογένεια, που έχουν στερηθεί για να έχουν καταθέσεις, που είναι μεγάλοι σε ηλικία ή έχουν προβλήματα υγείας και είναι λόγω ηλικίας πιο επιρρεπείς στην προπαγάνδα και τον πανικό;;;

Το μοναδικό πράγμα που μου έδινε χαρά αυτές τις μέρες (εκτός από τον ανιψιό μου- all time classic) είναι που η αγαπημένη μου γιαγιά έχει πρόβλημα ακοής και καταλαβαίνει μόνο όσα της εξηγώ εγώ χαμογελώντας και που είναι αρκετά κοντά μας, ώστε να μην χρειαστεί να πάει ούτε μια μέρα ακόμα στην τράπεζα.

Ναι, το παραδέχομαι… Προτιμώ στα 86 της χρόνια να μην νοιώσει ούτε για μια στιγμή την αγωνία που ένοιωθε ένας ολόκληρος λαός για τόσες μέρες και ζηλεύω λιγάκι που δεν είμαι στην θέση της…

 

*Photo Credit:  © Raphye Alexius/Corbis

 

 

Ισονομία, στην ανομία | Και…ο Μπάμπης

Γιώργος Παπαδεράκης

Όχι, δεν είμαι από αυτούς που τους αρέσουν οι γενικεύσεις, οι μηδενισμοί (και ο Μηδενιστής), οι αφορισμοί (κυριολεκτικοί και μεταφορικοί) και οι άναρθρες κραυγές καταστροφο-λογίας/λαγνείας (αφήνω την επιλογή του δεύτερου συνθετικού σε εσάς, ως άλλος Γιάννης Βούρος στο αξέχαστο ‘’Εσύ αποφασίζεις’’).

Γιώργος Παπαδεράκης

Read more