Άρθρα

Scopophilia | Προβολή στο 59ο ΦΚΘ

Πρεμιέρα της ταινίας Scopophilia στο 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Μέσα από την ηδονοβλεπτική ματιά του διαδικτύου, ο Αλέξης γίνεται άθελά του μάρτυρας ενός φόνου και μπλέκει στον ιστό ενός κατά συρροή δολοφόνου. Θα μπορέσει να ξεσκεπάσει τον δολοφόνο ή θα πιαστεί και ο ίδιος στην παγίδα του;
Read more

Λεωνίδας Κακούρης: «Ήρωας είναι αυτός που φοβάται και παρόλα αυτά, το ζύγι της ψυχής του γέρνει στο να βοηθήσει τους άλλους παραμερίζοντας το προσωπικό συμφέρον»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Αφορμή της παρακάτω κουβέντας ήταν η ελληνική ταινία «Έξοδος 1826», στην οποία υποδύεται τον Ηλία Μανάκα, προσωπικό φίλο του καπετάνιου Μίχου Φλώρου. Οι δυο τους, μαζί με τα υπόλοιπα «παιδιά της Σαμαρίνας» ξεκινούν ένα μακρύ ταξίδι προκειμένου να στηρίξουν τους συμπατριώτες τους κατά την έξοδο του Μεσολογγίου. Βέβαια, η κουβέντα μ’ έναν άνθρωπο που έχει τόσο μεστό λόγο βρίσκει πολλές αφορμές για νέες συζητήσεις και ίσως νέους προβληματισμούς.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Θα ήθελα να θυμηθείτε τη στιγμή που ο Βασίλης Τσικάρας σας πρότεινε το ρόλο. Ποια ήταν η πρώτη σας σκέψη;

Ότι είναι τρελός.

Διαβάζοντας το σενάριο, τι είναι εκείνο που σας συγκίνησε περισσότερο στην ιστορία των παιδιών της Σαμαρίνας;

Η Ανιδιοτέλεια. Ξεχασμένη λέξη, ε; Η έλλειψη προσωπικού «κέρδους», για να για χρησιμοποιήσω μια λέξη που έχει ξεφτιλιστεί στις μέρες μας. Το παράλογο του εγχειρήματος.

Ποιο είναι το κυριότερο μήνυμα που περνά για εσάς αυτή η άγνωστη στους περισσότερους πτυχή της ιστορίας;

Η ανάγκη που ένιωθαν να συνδράμουν. Εννιά μέρες μέσα από κακοτράχαλα βουνά για να θυσιαστούν οι περισσότεροι στο βωμό της πατρίδας και της μεγάλης τους καρδιάς.

Ήρωας δεν είναι ο ατρόμητος. Αυτός μπορεί να αποτελεί και κάποια ανωμαλία της φύσης. Να του λείπει ένα ένζυμο ή ν’ αποτελεί μια  παραλλαγή στο DNA του.

Ήρωας για εμένα είναι αυτός που φοβάται, που νοιάζεται για τους ανθρώπους που αφήνει πίσω του…και παρόλα αυτά, το «ζύγι» της ψυχής του γέρνει στο να βοηθήσει τους άλλους παραμερίζοντας το προσωπικό συμφέρον.

Η ταινία διαφέρει κατά πολύ από τις παλιές ελληνικές ιστορικές ταινίες που είχαμε συνηθίσει να παρακολουθούμε. Πώς θα την περιγράφατε σε κάποιον που δεν την έχει δει ακόμα;

Μια απλή, ανθρώπινη ματιά σε μια άγνωστη σελίδα της Ελληνικής Ιστορίας.

Ποια στιγμή των γυρισμάτων δε θα ξεχάσετε και για ποιο λόγο;

Όπως καταλαβαίνετε, 30 μέρες στο βουνό αποτελούν το σενάριο μιας άλλης ταινίας. Έχει πολλές στιγμές. Κωμικές  κι ανθρώπινες. Στο βουνό κατάλαβα για παράδειγμα, έμπρακτα, τι σπουδαίο εργαλείο ήταν για τους προγόνους μας η κάπα. Απίστευτο. Σκέψου, άπειρες ώρες στην ύπαιθρο (τι ωραία χώρα που έχουμε…), την άπλωνες κάτω, οπουδήποτε σε χώμα, πέτρα, αγκάθια… και ξάπλωνες.  Ξεκουραζόσουν, έτρωγες, τυλιγόσουν, προστατευόσουν στη μάχη.

Κι όλα αυτά να τα βλέπεις στην πράξη… και να τα ακούς από ανθρώπους που η ζωή τους είναι η συνέχιση της παράδοσης. Επίσης, έχω να καταγγείλω ότι οι φουστανέλες ΔΕΝ λερώνονται. Για να αποφύγουμε λάθη στα ρεκόρ, τα εξωτερικά γυρίσματα γίνονταν με χρονική σειρά.

Δηλαδή πρώτη μέρα, δεύτερη μέρα και ούτω καθεξής. Υποθέτεις, λοιπόν, ότι κάθε μέρα γίνεται πιο μαύρη… Αμ δε! Έριχνα στη λευκή φουστανέλα κάθε μέρα χώμα να «βρωμίσει», να λερωθεί. Την επόμενη μέρα στο φακό ήταν πάλι άσπρη! Καθόμουν όπου να’ ναι κι αυτή εκεί…

Επίσης,  ένα περιστατικό που θα μου μείνει είναι ένα γύρισμα όπου είμαστε ξαπλωμένοι, στην πλαγιά ενός βραχώδους βουνού και προσπαθούμε να ξεκουραστούμε γιατί έχουμε ανεβοκατέβει την πλαγιά δυο φορές. Ένας συνάδελφος που λαγοκοιμόταν –ψηλός, γεροδεμένος, παλικάρι- ξαφνικά πετάγεται πάνω φωνάζοντας έντρομος «Φίδι, φίδι!» κι άρχισε  να τρέχει πάνω κάτω, να φωνάζει, να ψάχνεται αν τον τσίμπησε και να περιγράφει πώς τον κοίταζε το φίδι κατάματα… Λες να το ονειρεύτηκε; Καταλαβαίνετε, ότι έπεσε πολύ γέλιο.

Ως θεατής, ποια θεωρείτε πως είναι η πιο συγκινητική στιγμή της ταινίας;

Η στιγμή που ο Μίχος Φλώρος με τους άντρες του, φτάνει έξω από το Μεσολόγγι και συνειδητοποιεί πόσο άνιση θα είναι η μάχη. Αλλά όχι μάταιη…

Ακούει τον αχό του πολέμου. Και ξέρει ότι δεν έχουν πολλές πιθανότητες να επιστρέψουν. Και το τέλος του Ηλία Μανάκα… Με τη σκηνή που ο φακός αποκαλύπτει το μωρό, το μέλλον στην κοιλιά της γυναίκας του.  Από τη μια το ανθρώπινο δράμα κι από την άλλη τα υψηλά ιδανικά.

«Ιδανικά» με γιώτα: Ξεχασμένη λέξη, επίσης. Τη θέση της πήρε η λέξη e-δανεικά!

Ποια είναι τα σχόλια που λαμβάνετε από όσους έχουν παρακολουθήσει την ταινία;

Δεν έχω ακούσει σχόλια.  Τρέχω απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ (πώς γίναμε έτσι). Είδα την ταινία στην πρεμιέρα στο Αλκυονίς. Έκτοτε, «αγνοούμαι». Πάντως, θα με ενδιέφερε ν’ ακούσω αν γνωρίζετε.

Εγώ την είδα στην πρεμιέρα στο Κολοσσαίον στη Θεσσαλονίκη και το κοινό ήταν κατενθουσιασμένο! Για ποιον λόγο θα προτείνατε σε κάποιον να δει την ταινία;

Η ταινία αποδεικνύει έμπρακτα, όχι με λόγια, όχι με «θα», όχι με αναθέσεις κάτω απ’ το «γραφείο», όχι απ’ τον εύκολο δρόμο, ότι όταν θέλεις, μπορείς. Αρκεί να προσπαθήσεις.

Αν πάρουμε το «έργο» ανάποδα θα δούμε το εξής:

Μια Ταινία. Ωραία. Αφίσα. Έξοδος 1826. Ωραία.

Την Παρακολουθούμε. Τελειώνει.

Κριτικές. Γνώμες. Καλή. Κακή. Μέτρια. Αριστούργημα…κλπ…

Αν θέλετε τη γνώμη μου, τίμια. Και συνεργατική.

Πάμε πάλι πίσω:

Χρήματα μηδέν. Ευρώ πολύ λίγα. Άλλωστε, δεν είναι νόμισμα.

Διάθεση να γίνει; Τεράστια. Θέληση; Τεράστια. Λάθη; Πολλά. Όμως…

Η ταινία, στο ταξίδι του Βασίλη, βρήκε φίλους, χορηγούς, συμπαραστάτες τρελούς, επαγγελματίες κι ερασιτέχνες.

Ένωσε εκατοντάδες ανθρώπους Που δούλεψαν γι’ αυτή. Που κατέθεσαν το «κεφάλαιο» τους. Αυτό δεν αποτιμάται σε ευρώ. Ούτε μπορεί να υπολογιστεί στο κόστος μιας μη ανεξάρτητης παραγωγής. Με τις ελλείψεις της. Με τις αδυναμίες της. Πώς αλλιώς θα γινόταν άλλωστε; Εκτός από το όνειρο, χρειάζονται λεφτά να αγοράσεις το αλεύρι. Να φτιάξεις μάχες αληθοφανείς, γραφικά, πλούσια σκηνικά. Το δικό μας σκηνικό είναι η Φύση του Πάικου. Ρούχα μας, οι στολές των Φίλων Γιαννιτσών και «άλλων». Κρεβάτι μας, η φιλοξενία των κατοίκων.

Για εμένα είναι κατάθεση ψυχής. Το αποτέλεσμα, στην τελική, ξεπέρασε τις προσδοκίες μου και όσα  με ανησυχούσαν.

Πόσο δύσκολο/εύκολο είναι να δημιουργεί κανείς εν καιρώ κρίσης;

Όσο και πριν. Γιατί και πριν τη κρίση υπήρχε μια άλλη κρίση: η Αναξιοκρατία. Έχω φίλους που τα παράτησαν, κουρασμένοι απ’ την απέξω. Το πάρτι δεν ήταν για όλους.

Ο κάθε ατάλαντος, ο κάθε πικραμένος, ήταν πάνω στην καβαλημένη του σανίδα και σέρφαρε ανενόχλητος  στα μίντια, στα κανάλια, στα σήριαλ, στις ταινίες,  παντού. Αρκεί να τον ήθελε το σύστημα. Προ κρίσης, λοιπόν, είχαμε βαθύτερη κρίση.  Όχι ότι τώρα άλλαξαν και πολύ τα πράγματα. Απλώς,  έπεσαν οι μάσκες. Κι έφυγαν και πολύ από το χώρο ή τους έδιωξε ο ίδιος ο χώρος, τώρα που τέλειωσαν τα ψέματα. Έγινε ένα πρώτο ξεσκαρτάρισμα.

Το καλό είναι ότι το θέατρο και το σινεμά «μπολιάζεται» πάντα από τη φρεσκάδα νέων ανθρώπων που μαζεύονται γύρω απ’ τη λάμπα σαν τα μαμούνια τη νύχτα. Γι’ αυτό δε φοβάμαι.

Ποιο είναι το πιο τρελό σας όνειρο που θέλετε να πραγματοποιηθεί τα επόμενα χρόνια;

Τα όνειρα είναι για τη νύχτα. Το πρωί πρέπει να ξυπνάμε. Το πιο τρελό μου όνειρο, λοιπόν, για τα επόμενα τρία χρόνια, είναι να «ξυπνήσουμε».

 

 

Πρεμιέρα για την ταινία «Έξοδος 1826» και στη Θεσσαλονίκη!

Η ταινία «Έξοδος 1826» είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή και αφορά την ιστορία 120 αντρών από τη Σαμαρίνα Γρεβενών και τα γύρω χωριά, που έσπευσαν να βοηθήσουν στην Έξοδο του Μεσολογγίου, τον Απρίλιο του 1826. Η ταινία είναι βασισμένη στο δημοτικό μας τραγούδι «Παιδιά της Σαμαρίνας», στα διασωθέντα ιστορικά στοιχεία και στη μυθοπλασία. Η σκηνοθεσία και το σενάριο είναι του Βασίλη Τσικάρα, η φωτογραφία του Δημήτρη Σταμπολή και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι οι Δημήτρης Παπαδόπουλος, Λεωνίδας Κακούρης, Μαρία Ανδρούτσου.

Read more

Γιώργος Γεωργόπουλος | Tungsten!

Το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου «Les Grecs et leur cinéma» (Οι Έλληνες και το σινεμά τους) φιλοξενήθηκε για 8η χρονιά στο Εθνικό Θέατρο της Βρετάνης (Théâtre National de Bretagne), στην πόλη Ρεν της Γαλλίας. Το Φεστιβάλ οργανώνεται κάθε χρόνο με πρωτοβουλία του Ελληνικού Συλλόγου της Βρετάνης (Association Hellénique de Bretagne). Φετινός επίτιμος καλεσμένος ήταν ο σκηνοθέτης Γιώργος Γεωργόπουλος που παρουσίασε τη βραβευμένη και πολυταξιδεμένη σε φεστιβάλ ταινία του «Tungsten». Η υπόθεσή της; “Δυο έφηβοι, ένας ελεγκτής εισιτηρίων, ένα ζευγάρι, μετανάστες, παιδιά, στριμωγμένοι στον τοίχο ενός αδιέξοδου χωματόδρομου στην καρδιά της Αθήνας. Αποκλεισμός, βία, ψυχολογικός κανιβαλισμός και αλλεπάλληλες διακοπές ρεύματος σκιαγραφούν μία κοινωνία στα όριά της, ξεχασμένη στο σκοτάδι.

Storyteller: Γιώργος Γεωργόπουλος

Read more

Οι «Άθλιοι» τραγουδούν

Ιωάννα Δανδέλια

Τη μέρα της γιορτής των απανταχού ερωτευμένων επέλεξαν οι παραγωγοί της πολυαναμενόμενης ταινίας «Οι Άθλιοι» για να υμνήσουν τον έρωτα μέσα από την ιστορία της Τιτίκας και του Μάριου Πομερσί, που κόντρα στις αντιξοότητες, την αθλιότητα και τη μιζέρια της εποχής τους θα ερωτευτούν και θα ατενίσουν το μέλλον τους με ελπίδα και αισιοδοξία.

Ιωάννα Δανδέλια

 

Read more

Flight | Μία «ακυβέρνητη» πτήση

Ιωάννα Δανδέλια

Καμία φορά δεν είναι αρκετά ούτε τα ειδικά εφε, ούτε ένας πολύ ικανός σκηνοθέτης, ούτε καν ένας βετεράνος ηθοποιός για να «απογειώσουν» μια ταινία, όταν ως θεατής αναρωτιέσαι: «Το μήνυμα γνωστό, η ταινία αρκετή;». Ήθελα πάρα πολύ να δω τη νέα ταινία του Denzel Washington, που τσαλακώνει τον «Ήρωα», που υποδύεται σε μία προσπάθεια να φτάσει άκρα μία υπόθεση που ξεκινά διαφορετικά από ότι περιμένεις και καταλήγει αντίστροφα από αυτό που ελπίζεις.

Ιωάννα Δανδέλια

Read more

Argo | Μία «κατασκευασμένη» ταινία για μία αληθινή ιστορία…

Ιωάννα Δανδέλια

Είναι κακοί οι ισλαμιστές; Έχουν κατασκόπους οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και πως αντιδρούν οι υπηρεσίες τους όταν βρεθούν «εγκλωβισμένες» σε ένα κατά τα άλλα «ασφαλές» κλουβί με ημερομηνία λήξης; Μην μπερδευτείτε. Δεν είναι ούτε μία ταινία κατασκοπίας ούτε μία ταινία με τον κατά τα άλλα συμπαθή – αλλά όχι για όσκαρ ερμηνείας – Ράμπο (Σιλβέστερ Σταλόνε). Τα ερωτήματα με τα οποία ξεκινά το κείμενο αυτό απαντώνται στη νέα ταινία του ταλαντούχου – κατά το έργο του – Ben Affleck.

Ιωάννα Δανδέλια

 

 

 

Read more

Twilight Saga: Breaking Down – Part II | Η «Χαραυγή» τελείωσε…νωρίς

Ιωάννα Δανδέλια

Χρειάστηκαν πέντε ταινίες, τέσσερα βιβλία, τέσσερις σκηνοθέτες (Catherine Hardwicke, Chris Weitz, David Slade, Bill Condon) και αναρίθμητες ώρες γυρισμάτων σε εξαιρετικής ομορφιάς φυσικά τοπία για να μάθουμε όλοι τελικά το τέλος ενός έρωτα που μπορεί να φαινόταν από την αρχή καταδικασμένος, αλλά αναμετρήθηκε μέχρι το τέλος με τη μοίρα του.

Ιωάννα Δανδέλια

 

Read more

Ημερολόγια Αμνησίας | Η νέα ταινία της Στέλλας Θεοδωράκη

About

Η One from the Heart παρουσιάζει τη νέα ταινία της Στέλλας Θεοδωράκη, Ημερολόγια Αμνησίας. Ακολουθώντας την παράδοση του “diary film”, συνθέτει ένα είδος προσωπικού ντοκιμαντέρ στα χνάρια του Chris Marker, της Agnès Varda και του Jonas Mekas. Πρόκειται για μια μοναδική καταγραφή των συναισθημάτων μιας γενιάς που ονειρεύτηκε και ταξίδεψε τη δεκαετία του ’80 και τώρα ζει στην Αθήνα της κρίσης, προσπαθώντας να κατανοήσει όσα συμβαίνουν γύρω της. Ο λόγος στην ίδια!

Publisher: Στέλλα Θεοδωράκη

Read more

James Bond: Skyfall | Το καλό…«κακό παιδί» επιστρέφει

Ιωάννα Δανδέλια

Ήταν, μεταξύ άλλων, το πρόσωπο των 50 ετών ενός θρυλικού κινηματογραφικού ήρωα. Είναι 44 ετών και όμως προτιμά να επιχειρεί μόνος του τις επικίνδυνες σκηνές στις οποίες συνήθως οι ηθοποιοί αντικαθίστανται από κασκαντέρ. Ο Daniel Craig είναι ένας αδιαμφισβήτητος James Bond και στην τρίτη κατά σειρά ταινία του υπό το σκηνοθετικό βλέμμα του Sam Mendes δε διστάζει να «τσαλακώσει» για μία ακόμη φορά τον εκλεπτυσμένο και γεμάτο φλεγματικό βρετανικό χιούμορ πράκτορα 007.

Ιωάννα Δανδέλια

 

Read more