Άρθρα

Dora’s Travel | Κίμωλος

Θεοδώρα Χρηστάκη

Οι κάτοικοι λένε πως η Κίμωλος είναι ο παράδεισος τους. Νομίζω πως αρκεί μια βόλτα στο νησί για να συνειδητοποιήσεις πως έχουν δίκιο 100%, καθώς η Κίμωλος γίνεται παράδεισος και για τον επισκέπτη. Ένα μικρό νησάκι με κέντρο το Χωριό με τους πρόσχαρους και φιλόξενους κατοίκους που σου δίνει τη χαρά που νιώθεις όταν είσαι σ’ ένα χωριό και μαζί τη χαρά που νιώθεις όταν είσαι σ’ ένα νησί των Κυκλάδων. Εγώ τη λάτρεψα, εσύ;

Θεοδώρα Χρηστάκη

Read more

Τι έκανες Έλενα Αγγελίδου στο Βόρειο Πόλο;

Μαρία-Άννα Τανάγια

Τι μπορείς να πεις γι’ αυτό το πλάσμα, χωρίς να φανείς υπερβολικός για κάποιον που δεν την γνωρίζει προσωπικά και «λίγος» για κάποιον που την γνωρίζει έστω κι ελάχιστα; Η Έλενα Αγγελίδου -ή η δική μας Φρίντα Κάλο- είναι κάτι πολύ περισσότερο από μία ταλαντούχα ραδιοφωνική παραγωγός, από μία ανεξάντλητη dj, από μία παθιασμένη φωτογράφος και από μία ορκισμένη ταξιδεύτρια. Είναι ο άνθρωπος που όλοι θα θέλαμε να έχουμε φίλη μας γιατί μέσα από κάθε της νέα ιστορία ή  έπειτα από ένα νέο ταξίδι, ζούμε μια «ζωή ωραία» όπως η ίδια μας παροτρύνει. Αυτή τη φορά, επέστρεψε από Βόρειο Πόλο. Ειδικά αυτή τη φορά, την βομβάρδισα με ερωτήσεις και της ζήτησα να μου στείλει τις πιο αγαπημένες της φωτογραφίες. Προσδεθείτε, απογειωνόμαστε!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Ημερολόγια ενός συμπρωτευουσιάνου #11: Το απόσταγμα των Μεδιολάνων

Κωστής Κοτσώνης

Κατακαλόκαιρο. Ταμπούρωμα στο σπίτι με το air condition. Φίλοι και γνωστοί μακριά, σε νησιά, εξοχικά και κάμπινγκ. Και η άτιμη ζωή να τα ‘χει φέρει έτσι που να μην παίζει αυτήν την περίοδο πρόσκληση για κάπου.
Ξαφνικά σου την βαράει και αναζητάς τρόπο διαφυγής. Έστω για μία μέρα.

Κωστής Κοτσώνης

Read more

Ηλίας Βροχίδης | Ένας Mad Nomad που γυρνά όλο τον κόσμο με τη μοτοσικλέτα του!  

Μαρία-Άννα Τανάγια

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Από μικρός είχε μεγάλη περιέργεια ν’ ανακαλύψει τον κόσμο. Ευτυχώς για εκείνον αλλά και για όλους εμάς που τον παρακολουθούμε, το «όνειρο» έγινε πραγματικότητα χάρη στο πείσμα του κι έτσι ο Mad Nomad, κατά κόσμον Ηλίας Βροχίδης, κατάφερε να γυρνά όλο τον κόσμο με τη μοτοσικλέτα του. Λίγο μετά το πρόσφατο συναρπαστικό ταξίδι του στην Αφρική, επέστρεψε στη γενέτειρά του και αυτή ήταν η κατάλληλη αφορμή που έψαχνα για να τον γνωρίσω από κοντά. Ακολουθεί η κουβέντα μας, έτσι όπως εκτυλίχθηκε ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα με θέα το Λευκό Πύργο.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Θέλω να μου πεις ποια είναι η πιο έντονη εικόνα απ’ τη Θεσσαλονίκη όταν ήσουν παιδί.

Η αλάνα που έπαιζα δίπλα στο Σέιχ Σου. Από τότε μου άρεσε η φύση. Πηγαίναμε με τα ποδήλατα ή τρέχαμε μέσα στο δάσος.

Πότε συνειδητοποίησες ότι θέλεις να ταξιδεύεις;

Από μικρό παιδί ονειρευόμουν να ταξιδεύω, όχι ως τουρίστας. Ήθελα να ταξιδεύω με τρόπο περιπετειώδη και να εξερευνώ τον κόσμο με δικό μου όχημα. Θα ήθελα να το κάνω με 4Χ4, αλλά για οικονομικούς λόγους σκέφτηκα τις μοτοσικλέτες και διαπίστωσα ότι αποτελούν το ιδανικό όχημα για εμένα. Η ελευθερία που μου δίνει η μοτοσικλέτα, η απλότητά της, ο μινιμαλισμός που αναγκαστικά πρέπει να έχεις -γιατί δεν μπορείς να κουβαλάς πολλά πράγματα μαζί σου- ταίριαζαν στον τρόπο ταξιδιού που ήθελα να κάνω.

Έχω διαβάσει στο blog σου ότι άρχισες να ταξιδεύεις από νεαρή ηλικία και πως πήγες για πρώτη φορά Βουλγαρία και στη συνέχεια Ιταλία. Τι συνειδητοποίησες μετά απ’ αυτά τα ταξίδια;

Αυτό που κατάλαβα ήταν ότι το ταξίδι έπρεπε να είναι πρώτη προτεραιότητα στη ζωή μου. Ήμουν 20 χρόνων, σκεφτόμουν πώς θα γίνει να ταξιδέψω όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Έτσι, σκέφτηκα να πάρω μια μοτοσικλέτα και να πάω αρχικά Ισπανία. Τελικά, πήρα τη μοτοσικλέτα αλλά ο στόχος τέθηκε πιο μακριά: Ινδία.

Θα ήθελα να θυμηθείς τη μέρα που σκέφτηκες το πρώτο μεγάλο ταξίδι.

Μόλις πήρα την πρώτη μου μοτοσικλέτα, ταξίδεψα σε δέκα νησιά των Κυκλάδων για να δω πώς είναι να ταξιδεύεις μ’ αυτό το μέσο. Στο τελευταίο νησί, τη Σαντορίνη, ξαφνικά μου ήρθε η εικόνα μ’ εμένα και τη μοτοσικλέτα μου στο Ταζ Μαχάλ. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Δεν ήμουν καν σίγουρος αν το Ταζ Μαχάλ είναι στην Ινδία.  Δεν είχα καμία ιδέα. Δεν ήξερα καν αν είναι εφικτό να γίνει κάτι τέτοιο. Άρχισα να το μελετάω, είδα ότι είναι εφικτό, οπότε επί δύο χρόνια προετοιμαζόμουν. Το 2007, αυτή την εικόνα την έζησα. Έβγαλα αυτή τη φωτογραφία όπως τη φαντάστηκα τότε στη Σαντορίνη!

12924549_1012384022187129_4144933998075454770_n

Το πρώτο μεγάλο σου ταξίδι στην Ασία άρχισε το 2007. Μίλησε μου για την προετοιμασία του.  

Ουσιαστικά, προετοιμαζόμουν γι’ αυτό από την εφηβεία μου. Μάλιστα, όσο ήμουν φοιτητής, εργάστηκα επί ένα χρόνο σ’ ένα συνεργείο αυτοκινήτων αφιλοκερδώς, ώστε να μάθω τα πάντα για τα μηχανολογικά.  Η ουσιαστική προετοιμασία για το συγκεκριμένο ταξίδια άρχισε δύο χρόνια νωρίτερα. Κάθε μέρα αφιέρωνα πολλές ώρες για κάθε λεπτομέρεια:  Έπρεπε να χαράξω τη διαδρομή, ν’ αποφύγω όσες χώρες είχαν αναταραχές, να λύσω τα γραφειοκρατικά ζητήματα –όπως πού μπορώ να πάρω visa, τι έγγραφα απαιτούνται για τα τελωνεία. Επιπλέον, έπρεπε να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου για όλα: τα πάντα θα περνούσαν απ’ το χέρι μου. Εγώ θα ήμουν ο γιατρός, ο μηχανικός και ο…λογιστής. Παρακολούθησα μαθήματα πρώτων βοηθειών στον Ερυθρό Σταυρό, ενώ παράλληλα αγόρασα παλιές μηχανές –σκέψου ότι δεν είχαν ούτε φώτα, ούτε καν κλειδί- και άρχισα να τις ανακατασκευάζω και να τις τροποποιώ ώστε ν’ ανταποκρίνονται στις ανάγκες ενός τέτοιου ταξιδιού.

Morocco3-8-625x468

Τελικά, διήρκεσε δύο χρόνια και δύομιση μήνες, κάλυψες 73.000 χιλιόμετρα και ταξίδεψες σε 14 ασιατικές χώρες. Ποιο είναι το πιο εντυπωσιακό στοιχείο που σου’ ρχεται αυτή τη στιγμή στο μυαλό;

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η φιλοξενία του κόσμου. Είναι κάτι που το αισθάνεσαι αμέσως. Επίσης, μου έκανε φοβερή εντύπωση το γεγονός πως κάθε χώρα είναι εντελώς διαφορετική. Επειδή το πάθος μου είναι τα βουνά, θα θυμάμαι πάντα τα Ιμαλάια. Αφιέρωσα σ’ αυτά τέσσερις μήνες σε διάφορες χώρες: Πακιστάν, Ινδία και Νεπάλ. Με μάγεψαν τα τοπία και ο τρόπος ζωής σ’ αυτά τα τόσο ιδιαίτερα μέρη. Οι άνθρωποι εκεί είναι αυτόνομοι, αυτάρκεις και σκληραγωγημένοι, καθώς οι συνθήκες δεν είναι εύκολες.

Υποθέτω πως σ’ ένα τέτοιο ταξίδι δεν υπάρχει τυπική μέρα. Πώς θα περιέγραφες, ωστόσο, μια μέρα σου;

Χρονοδιάγραμμα δεν υπήρχε ποτέ. Ας υποθέσουμε ότι έχω κοιμηθεί κάπου.  Το πρωί συμβουλεύομαι τις σημειώσεις μου –έχω σημειωμένα τα μέρη που θέλω να επισκεφτώ και αφού τα έχω μελετήσει, κατευθύνομαι στο επόμενο μέρος. Καβαλάω τη μοτοσικλέτα, προτιμώ πάντα εκτός δρόμου διαδρομές, αποφεύγω την άσφαλτο όσο γίνεται για να είμαι κοντά στη φύση. Μπορεί να μου πάρει δύο ή τρεις μέρες να φτάσω. Αν τύχει κάτι, κάποιο πρόβλημα στη μηχανή για παράδειγμα, το επισκευάζω και το απόγευμα, πριν δύσει ο ήλιος, βρίσκω ένα μέρος κατάλληλο να κατασκηνώσω. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, αν περάσω από κάποιο χωριό μπορεί να φάω σε κάποιο μαγειρείο. Διαφορετικά έχω το γκαζάκι μου και μαγειρεύω, στήνω το αντίσκηνο, ακούω μουσική, γράφω το ημερολόγιό μου.

Congo1-625x468

Μπορείς να θυμηθείς κάποια στιγμή που όλα πήγαν εντελώς στραβά;

Θυμάμαι κάποιες φορές που το ένα πρόβλημα έφερνε το άλλο. Στο Καζακστάν, για παράδειγμα, έψαχνα ένα αρχαίο τζαμί μέσα στη στέπα. Δεν υπήρχε δρόμος, έπρεπε να διασχίσω 200 χιλιόμετρα μέσα στη στέπα, χωρίς χάρτη, χωρίς GPS. Ρωτούσα κόσμο, αν και δεν πετυχαίνεις συχνά περαστικό. Έτσι, για 200 χιλιόμετρα έκανα τρεις ημέρες, δεν ήξερα προς τα πού να πάω. Αν έβρισκα κάποια καλύβα ρωτούσα αν και οι πληροφορίες που έπαιρνα δεν αρκούσαν. Επιπλέον, έπρεπε να είμαι προσεκτικός γιατί τα καύσιμα μου διαρκούσαν για 700 χιλιόμετρα. Τα καύσιμα, το νερό και τα τρόφιμα είναι τα κριτήρια αυτονομίας μου. Στο μεταξύ, έβρεχε όλη μέρα καταρρακτωδώς. Όλη η στέπα έγινε λάσπη και γλιστρούσε σαν πάγος. Η μοτοσικλέτα έπεσε και δεν έπαιρνε μπρος. Ευτυχώς, είχε βγει μόνο η αλυσίδα κι έτσι έπρεπε να την κατασκευάσω μέσα στη βροχή και στη λάσπη. Σε τέτοιες περιπτώσεις προσπαθώ ν’ απομονώνω τα προβλήματα και να τα λύνω ένα-ένα.

Σκέφτηκες κάποια στιγμή να τα παρατήσεις;

Ήξερα ότι ναι, μπορεί να είναι μια πολύ δύσκολη μέρα. Ναι, αν θα ήμουν σπίτι μου θα ήταν σαφώς πιο άνετα και ξεκούραστα. Αλλά αν ήμουν σπίτι μου θα ήθελα πάλι να φύγω, οπότε δεν πέρασε απ’ το μυαλό μου να τα παρατήσω.

Το επόμενο ταξίδι έγινε μαζί με τη Χριστίνα Πεφάνη σε Αφρική και Μέση Ανατολή. Θα ήθελα να μου αφηγηθείς τη διαδρομή σας.

Ξεκινήσαμε απ’ τα Βαλκάνια. Απ’ την Ιταλία πήραμε καράβι για Μαρόκο και επί δέκα μήνες ταξιδεύαμε μαζί. Όταν φτάσαμε Ζάμπια, εκείνη επέστρεψε Ελλάδα κι εγώ έκανα ένα διάλειμμα στο Κονγκό όπου εργάστηκα στο εστιατόριο της ελληνικής κοινότητας ως σερβιτόρος για δυόμιση μήνες ώστε να συγκεντρώσω κάποια χρήματα και να συνεχίσω. Ήθελα ούτως ή άλλως να ζήσω ένα μικρό έστω διάστημα στην  Αφρική έτσι ώστε να τη δω ως κάτοικος, όχι ως ένας περαστικός ταξιδιώτης. Ήθελα να δουλέψω με τους ντόπιους, ήταν  μια μοναδική εμπειρία. Μετά, συνέχισα νότια Αφρική και μετά Αίγυπτο. Από εκεί πέρασα μέση Ανατολή: Ιορδανία, Παλαιστίνη, Ισραήλ και μετά αναγκαστικά καράβι για Ελλάδα.

Τι δυσκολία είχε αυτό το ταξίδι;

Οι μεγαλύτερες δυσκολίες για εμένα είχαν να κάνουν με τους αστυνομικούς. Ειδικά στην κεντρική και δυτική Αφρική, οι αστυνομικοί και οι στρατιωτικοί είναι εγκληματίες. Στη Νιγηρία, μας λήστεψαν δύο αστυνομικοί το πρώτο μισάωρο που μπήκαμε στη χώρα. Οι ντόπιοι υποφέρουν απ’ αυτό. Γενικά, υπήρχαν πολλές δύσβατες διαδρομές. Επίσης, χρειάστηκε να επισκευάσω πολλές φορές τη μηχανή μου προκειμένου ν’ αντέξει τα συνολικά 96.000 χιλιόμετρα που διέσχισα. Είναι πάνω από δύο φορές η περιφέρεια της γης στον ισημερινό!

Προσπάθησες απ’ την αρχή να έχεις επικοινωνία με τον κόσμο μέσω του blog σου Mad Nomad. Τι σ’ έχει συγκινήσει περισσότερο σ’ αυτήν την αλληλεπίδραση;

Με συγκίνησε το γεγονός ότι χιλιάδες κόσμος παρακολουθούσε το blog μου. Ένιωσα μια πολύ ζεστή ανταπόκριση. Πολλοί εκτιμούν αυτό που έκανα και για εμένα το σημαντικό είναι ότι αφού το παρακολουθούν, νιώθω χρέος μου να μεταδώσω όλες αυτές τις εμπειρίες που είχα. Έχω γράψει δύο βιβλία για το προηγούμενο ταξίδι και σκοπεύω να γράψω και για την Αφρική. Για εμένα η μεγαλύτερη τιμή είναι ότι τους ενέπνευσα να κάνουν το δικό τους «ταξίδι». Το ταξίδι δεν είναι πάντα ένα φυσικό ταξίδι, μπορεί να είναι ένα άλλο όνειρο που είχαν στο μυαλό τους και βρήκαν τη δύναμη να το πραγματοποιήσουν.

Ποιον άνθρωπο που γνώρισες στα ταξίδια σου θυμάσαι έντονα;

Υπήρχαν πάρα πολλοί, ειδικά στην Ασία που οι άνθρωποι είναι τόσο φιλόξενοι. Όσοι έχουν ταξιδέψει σ’ όλο τον κόσμο λένε ότι οι Ιρανοί είναι ο πιο φιλόξενος λαός. Τελικά, ισχύει!  Είχα μπει, λοιπόν, σ’ ένα χωριό μόνο και μόνο για ν’ αγοράσω λάδι για τη μοτοσικλέτα μου. Όταν πέτυχα έναν ντόπιο, τον ρώτησα πού μπορώ να βρω. Αυτός ο άνθρωπος δεν μπορούσε να πει ούτε hello στ’ αγγλικά κι όμως κατέληξα να φιλοξενούμαι τρεις μέρες στο σπίτι του. Με νοήματα μου είπε ότι «επειδή τα μαγαζιά είναι κλειστά έλα να φάμε μαζί και μετά θα σε πάω σ’ ένα μαγαζί».  Επέμενε τόσο που δεν μπορούσα ν’ αρνηθώ. Είχε ετοιμάσει ένα τεράστιο τραπέζι και με γνώρισε σ’ όλη την οικογένειά του. Ήταν μοναδική εμπειρία, ο πιο φιλόξενος άνθρωπος που γνώρισα.

Kenya08-625x466

Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που άκουσες σε κάποιο απ’ τα ταξίδια σου;

Δεν είναι κάποια συγκεκριμένη συμβουλή, αλλά κάτι που βγήκε στην πορεία των ταξιδιών και προσπαθώ να εφαρμόσω: Να είμαι δεκτικός και ό,τι προκύπτει να το αντιμετωπίζω μεμονωμένα. Όπως το  νερό σ’ ένα ποτάμι δεν προσπαθεί να τρυπήσει τα βράχια που εμποδίζουν την πορεία του αλλά ρέει γύρω απ’ τα βράχια, έτσι κι εγώ προσπαθώ να προσαρμόζομαι σε οποιεσδήποτε καταστάσεις και συνθήκες και να συνεχίζω την πορεία μου. Αφήνω τα πράγματα να κυλήσουν και προσαρμόζομαι ανάλογα. Αυτό είναι κάτι που με οδήγησε σε καταστάσεις πρωτόγνωρες κι άλλες φορές σε δύσκολες  συνθήκες.

Ποια είναι η συμβουλή που θα έδινες σε κάποιον που του αρέσουν τα ταξίδια;

Να κάνει το πρώτο βήμα! Ο Κομφούκιος λέει ότι «το μεγαλύτερο ταξίδι αρχίζει με το πρώτο βήμα». Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι μέχρι να το πάρεις απόφαση και ν’ αρχίσεις την προετοιμασία. Αν κάνεις το πρώτο βήμα, μετά ό,τι πρόβλημα κι αν προκύψει κοιτάζεις μπροστά, πώς θα το λύσεις για να προχωρήσεις.

Τι κέρδισες μετά απ’ όλα αυτά;

Δεν άλλαξε ο χαρακτήρας μου, αλλά σίγουρα άλλαξε η νοοτροπία και η οπτική μου γωνία για το πώς βλέπω τον κόσμο. Η γνώση, ταξιδεύοντας μ’ αυτόν τον τρόπο είναι το πιο σπουδαίο Πανεπιστήμιο. Πλέον, έχω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για τον κόσμο μας κι αυτό για εμένα είναι κάτι ανεκτίμητο. Nομίζω ότι αυτό που λείπει απ’ τις κοινωνίες μας σήμερα είναι η κατανόηση ανάμεσα σε διαφορετικούς ανθρώπους, όχι μόνο σε εθνικότητες, αλλά σε όποιον είναι διαφορετικός από εμάς.  Όταν ταξιδεύουμε κι έχουμε το μυαλό μας ανοιχτό, αποκτούμε πιο ολοκληρωμένη εικόνα για τον κόσμο και κατανοούμε περισσότερο τους γύρω μας.

944916_1012384032187128_4030543818531458778_n

Πώς είναι η προσαρμογή στην πόλη σήμερα;

Τις πρώτες μέρες ήμουν κάπως σοκαρισμένος. Άκουγα ελληνικά και γυρνούσα απορημένος. Τώρα, ελπίζω να μην προσαρμοστώ στην Ελλάδα, να εργαστώ και να συνεχίσω.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Ένα αντίστοιχα μεγάλο ταξίδι με μοτοσικλέτα στην αμερικανική ήπειρο!

Θα πας διακοπές;

Θα πάω να εργαστώ ως skipper σε ιστιοφόρα στη Λευκάδα. Διακοπές, ουσιαστικά, δεν κάνω ποτέ!

 

Marianna says: «Μπες στο blog του Ηλία Βροχίδη Mad Nomad και δες πλούσιο φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό απ’ τα ταξίδια του»!

Ελένη Καραγιάννη | Μια δασκάλα ζωγραφικής στη Ρουάντα

Μαρία-Άννα Τανάγια

«Μια δασκάλα ζωγραφικής στη Ρουάντα». Αυτός είναι ο τίτλος του blog της, ενδεικτικός του λόγου για τον οποίο ήθελα να μου δώσει συνέντευξη. Μια δασκάλα ζωγραφικής, λοιπόν, η οποία συμμετείχε στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα Send my friend to school (συντονιστής για την Ελλάδα ήταν ActionAid Hellas). Μια εμπειρία ζωής γίνεται η αφορμή για να μου πει την ιστορία της ζωής της, να συζητήσουμε για την τέχνη και την εκπαίδευση, αλλά και το νέο της project που τιτλοφορείται «Δίκτυο Τέχνης και Δράσης».

Μαρία-Άννα Τανάγια

 

Θα ήθελα να «συστηθείτε», να μας πείτε κάποια πράγματα για εσάς.  

Είμαι η Ελένη Καραγιάννη. Γεννήθηκα σε μια λαϊκή γειτονιά στη δυτική Αττική, το Ίλιον. Προέρχομαι από την τελευταία εκείνη γενιά παιδιών της Αττικής  που έζησαν την ελευθερία της παιδικής τους ηλικίας. Χωρίς το φόβο μήπως μας κάνει κάποιος  κακό, ζήσαμε την ελευθερία του να τρέχουμε, να κρυβόμαστε, να κάνουμε ποδήλατο, στα στενά της γειτονιάς χωρίς την επίβλεψη των γονέων. Θυμάμαι εγκαταλελειμμένα εργοστάσια όπου εκεί μέσα φτιάχναμε από τούβλα και ξύλα ολόκληρες κοινότητες. Εκεί αφομοιώσαμε τους ρόλους, τα όρια κι έναν κόσμο όπως θα θέλαμε να είναι. Δεν θυμάμαι να είχα τοίχους γύρω μου.

Πώς αποφασίσατε ν’ ασχοληθείτε με τα εικαστικά;

Από πολύ μικρό παιδί ήταν το μόνο που μου άρεσε να κάνω. Κιόλας εκείνα τα χρόνια στις αλάνες είχε εκδηλωθεί η δημιουργική μου ανάγκη και ικανότητα Από πολύ μικρή προσπαθούσα στα χωράφια να κολλήσω με λάσπη ξύλα, πέτρες και να φτιάξω «Κάτι». Το Κάτι ξεκινούσε να γίνει ένα σπίτι ή ένας άνθρωπος αλλά στη συνέχεια μετασχηματιζόταν σε διαστημόπλοιο, σε εξωγήινο κ.α.

Ήταν συνειδητή η επιλογή ν’ ασχοληθείτε με την εκπαίδευση;

Τα χρόνια εκείνα που σπούδασα στην ΑΣΚΤ ήταν μάλλον «ντροπή» για έναν εικαστικό καλλιτέχνη να εργάζεται κάπου αλλού εκτός από το στούντιό του. Όταν ξεκίνησα με τη εκπαίδευση έγινε με ένα μάγκωμα μέσα μου, ένα είδος φόβου, μήπως “χάσω” το ταλέντο μου. Από τα πρώτα λεπτά, όμως, στη σχολική τάξη, αισθάνθηκα πως ανήκω σε αυτόν το χώρο. Άλλο πλαίσιο, άλλο αντικείμενο αλλά η εκπαίδευση για έναν καλλιτέχνη δάσκαλο είναι ο πιο άμεσος και δραστικός τρόπος για τη δημιουργία Πολιτισμού και τη διάχυσή του στην κοινωνία.

Πώς προσπαθείτε να εμπνεύσετε τα παιδιά να ασχοληθούν με την τέχνη;

Η θετική στάση και η ενθάρρυνση είναι ο μόνος τρόπος για να βγάλει κάποιος, όχι μόνο το παιδί, τις δημιουργικές τους δυνάμεις.  Ενθαρρύνω την έκφραση σε δρόμους που κατανοούν τα παιδιά. Μια μουτζούρα είναι πιο σημαντική στην κουλτούρα των παιδιών από μια  ολοκληρωμένη ελαιογραφία που θα εκτιμούσαν οι  ενήλικες

Τι είναι εκείνο που σας εντυπωσιάζει στη ενασχόληση των παιδιών με την τέχνη;

Η βαθιά αφοσίωσή τους, η δημιουργική ενέργειά τους και η ικανότητα να διαβάζουν τα έργα των άλλων καταξιωμένων καλλιτεχνών. Επίσης, όλα αυτά τα χρόνια έχω διαπιστώσει την ιδιαίτερη  αγάπη των μαθητών για το δάσκαλο καλλιτέχνη. Σαν να υπάρχει ένας μυστικός κώδικας επικοινωνίας ανάμεσα σε κάποια παιδιά με αυτόν.

12079080_10153192730803595_9087681965724765870_n

Θα ήθελα να μου μιλήσετε για το ταξίδι σας στη Ρουάντα στο πλαίσιο της αποστολής της Action Aid.

Το Ιούλιο του  2014, λοιπόν, βρέθηκα μαζί με άλλους 4 Έλληνες εκπαιδευτικούς στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Send my friend to school που για την Ελλάδα συντονίζει η ActionAid Hellas. Σκοπός αυτής της Αποστολής ήταν  να διερευνηθεί κατά πόσο έχουν  πρόσβαση στην εκπαίδευση τα παιδιά των αναπτυσσόμενων χωρών, καθώς το θέμα της καθολικής πρόσβασης στην  πρωτοβάθμια εκπαίδευση ήταν ένας από τους αναπτυξιακούς  στόχους που είχε οριστεί από τον ΟΗΕ για τα τελευταία 15 χρόνια. Το πρόγραμμα ξεκίνησε με ομάδα εκπαιδευτικών στην Κένυα, μετά στη Ρουάντα και ολοκληρώθηκε φέτος στο Μπαγκλαντές.  Μέσα από αυτά τα ταξίδια οι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαμε, συλλέξαμε πληροφορίες από ανθρώπους της εκπαίδευσης και του πολιτισμού, από μαθητές και γονείς, από ακτιβιστές και άλλους με σκοπό να φτιάξουμε ένα εκπαιδευτικό υλικό, πάνω στις αρχές της Αναπτυξιακής και της Περιβαλλοντικής  Εκπαίδευσης, που να λειτουργεί  για τους Έλληνες μαθητές σαν ένα παράθυρο στον Κόσμο. Το υλικό μοιράστηκε σε εκπαιδευτικούς και σε σχολεία και έγιναν πολλά σεμινάρια πάνω σε αυτό. Το ιδιαίτερο στη δική μου αποστολή ήταν ότι μείναμε  μαζί με οικογένειες αγροτών σε χωριά του Βορρά. Οι συνθήκες είναι αυτές που μπορείτε να φανταστείτε, χωρίς νερό  και ηλεκτρικό, σε πλίνθινα σπιτάκια.  Για δύο  24ωρα ζήσαμε όπως και αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι της Ρουάντα. Κοιμηθήκαμε όπου και εκείνοι, φάγαμε ό,τι και εκείνοι και δουλέψαμε μαζί τους στον αγρό και στα ζώα. Ακολουθήσαμε  την καθημερινότητα των παιδιών και των γυναικών, από το πρωί στις 5 π.μ. στις βρύσες, μέχρι το μεσημέρι στο σχολείο, στην εκκλησία και στο γυναικείο συνεταιρισμό. Κάναμε μάθημα μαζί με τους δασκάλους τους και χορέψαμε μαζί τους ρουαντιανούς χορούς. Ζήσαμε τη ζωή τους, όπως τη ζουν εκείνοι, για δυο ολόκληρες ημέρες.

Αν μπορούσατε να περιγράψετε όλη την εμπειρία σας με εικόνες ποιες θα επιλέγατε και γιατί;

Μια “ιστορία” θα βρείτε στο παρακάτω  blog που έφτιαξα για το ταξίδι: Οι χωματένιοι άνθρωποι

Ποια ιστορία θα σας μείνει αξέχαστη και θα διηγείστε σε όλους όσα χρόνια κι αν περάσουν;

Η Ιστορία της γενοκτονίας στη Ρουάντα είναι μια αξέχαστη ιστορία. Είναι  μια  επιπλέον  “πληγή” στην πρόσφατη ιστορία της χώρας που ακόμα προσπαθεί να θεραπεύσει. Το 1994 μέσα από πολύ ιδιαίτερες συνθήκες προπαγάνδας και φανατισμού, αδερφός στράφηκε εναντίον αδερφού και ένα εκατομμύριο ψυχές βρήκαν φρικτό θάνατο μέσα σε 3 μήνες. Από τις πιο  συγκλονιστικές στιγμές του ταξιδιού ήταν όταν βλέπαμε με τα ίδια μας τα μάτια, τις μεγάλες ουλές από τις ματσέτες στα σώματα των επιζώντων που συναντήσαμε. Η πραγματικότητά τους ήταν σοκαριστική για εμάς αφού  αυτοί οι  άνθρωποι όχι απλά συνυπάρχουν πια με τους μετανοημένους εξτρεμιστές δολοφόνους αλλά επιπλέον τους έχουν συγχωρήσει.

Ελένη Καραγιάννη, μια δασκάλα ζωγραφικής στη Ρουάντα

Πόσο πιο «σοφή» επιστρέψατε μετά από αυτό το ταξίδι; Ποιο ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που πήρατε από όλη αυτή την «περιπέτεια»;

Αυτό που επικρατεί στο μυαλό μου είναι το πόσο προνομιούχοι είμαστε τελικά εμείς οι Δυτικοί ακόμα και μέσα στη μεγάλη  φτώχεια μας…

Μιλήστε μας για το νέο project σας, το Δίκτυο Τέχνης και Δράσης. Σε ποιους απευθύνεται και ποιες οι φιλοδοξίες σας για αυτό;

Το Δίκτυο Τέχνης και Δράσης ή αλλιώς Οι άνθρωποι με τα μπαλόνια, είναι μια προσπάθεια να ξεφύγουν από τα πλαίσια της θεωρίας και  να βρεθούν τρόποι στην πράξη  ώστε να διαχυθούν, όλες οι Ανθρωπιστικές αρχές που λείπουν ή δεν είναι αισθητή η παρουσία τους στην κοινωνία μας. Ένα πεδίο δράσης του Δικτύου είναι το ελληνικό σχολείο και μέσα από τη φιλοσοφία της κριτικής παιδαγωγικής θα προσπαθήσει να ανοίξει τις πόρτες του στην κοινωνία και να το κάνει έναν φορέα πολιτισμού και συνεργασίας με ανθρώπους της τέχνης, των κοινωνικών επιστημών, του ακτιβισμό κ.α.

Ένα άλλο πεδίο δράσης του δικτύου είναι οι “κολασμένοι της γης” όπως αποκάλεσε ο παιδαγωγός Paulo Freire τις κοινωνικές ομάδες που με κάποιον τρόπο καταπιέζονται ή φιμώνονται. Μια τέτοια επίκαιρη ομάδα είναι οι πρόσφυγες. Την πρώτη χρονιά λειτουργίας μας σαν Δίκτυο αποφασίσαμε να την αφιερώσουμε σε αυτούς. Είναι η θεματική που θα δουλέψουμε φέτος στα σχολεία μας και   στις καλλιτεχνικές μας δράσεις και γι αυτό το σκοπό έχουμε προγραμματίσει και επιμορφώσεις που θα ανακοινωθούν σύντομα

Επιπλέον, δημιουργήσατε εργαστήρια τέχνης για τους πρόσφυγες στον Ελαιώνα. Μιλήστε μας για αυτή την πρωτοβουλία.

Για κάποιες ημέρες της εβδομάδας μέλη του δικτύου οργανώνουν εργαστήρια για τα παιδιά και τους εφήβους του Ελαιώνα. Ζωγραφική, κατασκευές, θεατρικό παιχνίδι, καποέϊρα, χορός, μουσική, κ.α. Είναι ανοικτό για όποιον εκπαιδευτικό, καλλιτέχνη, ακτιβιστή, κ.α επιθυμεί να βοηθήσει σε κάποιο εργαστήριο ή να οργανώσει ένα. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο email: art.ballonpeople@gmail.com ή στο ele.karagianni@yahoo.gr ή να μας αναζητήσετε στο facebook για πιο άμεση επικοινωνία .

Πόσο ευεργετικά μπορεί να λειτουργήσει στις ψυχές αυτών των παιδιών η τέχνη; 

Το χαρτί και η μπογιά πολύ συχνά γίνεται το μέσο για να αποφορτίσουμε τα άσχημα συναισθήματά μας. Πολλές φορές  είδαμε μεγαλύτερα παιδιά να ζωγραφίζουν κάποια στιγμή από το ταξίδι τους και από την εμπειρία του πολέμου (φουσκωτά πλοιάρια, φλεγόμενα σπίτια κ.α)

Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε αυτή σας την ενασχόληση;

Μέσα στην προσπάθειά μας να παρηγορήσουμε αυτούς τους ανθρώπους, γιατί στη ουσία αυτό κάνουμε, έχουμε λάβει και οι ίδιοι μεγάλη παρηγοριά και στήριξη για τους εαυτούς μας.

Ξέρετε, πολλοί θεωρούν πως σε περιόδους οικονομικής κρίσης, η τέχνη ή η ενασχόληση με αυτή θεωρείται πολυτέλεια. Ποια είναι η γνώμη σας;

Σε στιγμές οικονομικής κρίσης αναδύονται και ενδυναμώνονται καλλιτεχνικές ομάδες και τάσεις που κανείς δεν τους έδινε σημασία αλλά πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Είναι μια σιωπηλή καλλιτεχνική δύναμη που μοιάζει παραγκωνισμένη από τους επίσημους θεσμούς αλλά  η αλήθεια είναι πως δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα σε gallery και σε προκαθορισμένα εικαστικά projects. Είναι καλλιτέχνες προσανατολισμένοι στο ανθρωπιστικό στοιχείο, περισσότερο  από το να δημιουργήσουν έργα εμπορεύσιμα. Διανύουμε μια εποχή όπου ο κοινωνικός ρόλος της τέχνης μπορεί να φτάσει στην πληρότητά του. Η ιδέα της τέχνης ως μεγαλοαστικό και ακριβοπληρωμένο προϊόν  είναι άχρηστη  σε τέτοιες κοινωνικές αλλαγές. Ο καλλιτέχνης είναι ένα πρόσωπο  που χρειάζεται η κοινωνία όταν είναι σε κρίση για να την παρηγορήσει, να της δείξει καινούριους τρόπους αυτοπροσδιορισμού κ.α.. Το παράπονο που ακούμε συχνά είναι: «Μα πού είναι οι διανοούμενοι σε τέτοιες δύσκολες στιγμές»; Οι διανοούμενοι είναι εκεί που ήταν πάντα. Στις gallery, στα μουσεία τους, στις διαλέξεις τους, κτλ.  Σήμερα χρειαζόμαστε τον καλλιτέχνη ακτιβιστή. Όχι τον καλλιτέχνη διανοούμενο.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας και ποιο το μεγάλο σας όνειρο για το μέλλον;

Να ταξιδέψω ξανά στη Ρουάντα και να δω τους ίδιους ανθρώπους.

 

 Marianna says: «Μάθε περισσότερα για τo ταξίδι της στη Ρουάντα περνώντας μια βόλτα από το blog της  και μάθε περισσότερο για το Δίκτυο Τέχνης και Δράσης εδώ«

Javier Labourt | Ο «τρελός» ψυχολόγος του World Party μιλά για το Μπουένος Άιρες και τους νέους φίλους του στην Ελλάδα

Μαρία-Άννα Τανάγια

Αν είσαι φανατικός του World Party τον γνωρίζεις ήδη και χαμογελάς καθώς τον θυμάσαι να μιλά «άπταιστα» ελληνικά και να γίνεται κολλητός με τον Γιώργο Μαυρίδη και τον Σάκη Τανιμανίδη. Αν έχεις χάσει… επεισόδια οφείλω να σου τον συστήσω: Ένας «τρελός» ψυχολόγος από το Μπουένος Άιρες γίνεται εν μία νυκτί «super star» στην Ελλάδα συμπρωταγωνιστώντας στο World Party που διαδραματίστηκε στην πατρίδα του και φόρτωσε τρέλα και βαλίτσες για να ακολουθήσει τους παλαβούς νέους φίλους του στην Παταγονία. Tον βρήκα στο Facebook, δέχτηκε με χαρά να  απαντήσει στις ερωτήσεις μου.  Άλλωστε, ο Javier είναι ένας αυθεντικός πρεσβευτής της YOLO φιλοσοφίας και η συνέντευξη που ακολουθεί το επιβεβαιώνει περίτρανα!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Πες μου κάποια πράγματα για το μέρος που γεννήθηκες. Τι θυμάσαι από την παιδική σου ηλικία;

Γεννήθηκα πριν 33 χρόνια σε ένα προάστιο του Μπουένος Άιρες. Έζησα σε μια όμορφη περιοχή, παρέα με πολλούς φίλους. Θυμάμαι να κάνουμε ποδήλατο και να τριγυρνάμε στους δρόμους. Μία ανάμνηση που έχω και νομίζω πως με επηρέασε πολύ ήταν το Μουντιάλ του 1990 που έγινε στην Ιταλία. Μετά από ένα μήνα, κατά τη διάρκεια του οποίου η Εθνική Ομάδα της Αργεντινής τα είχε πάει πολύ καλά, άρχισα να παρακολουθώ και να παίζω πολύ ποδόσφαιρο. Έγινα φανατικός κι έκτοτε η κύρια ασχολία της παιδικής μου ηλικίας ήταν να παίζω ποδόσφαιρο με τους φίλους μου. Παίζαμε κάθε μέρα μετά το σχολείο, σε ένα γήπεδο. Φίλοι κι άλλα παιδιά από τη γειτονιά, διαφόρων κοινωνικών τάξεων να γίνονται ένα και απλά να διασκεδάζουν. Κατά κάποιον τρόπο, νομίζω πως το ποδόσφαιρο μου χάρισε τους αδελφικούς φίλους της παιδικής μου ηλικίας. Μόνο αυτό κάναμε όλη τη μέρα!

 

Τι σημαίνει για εσένα το Μπουένος Άιρες; Ποιο θεωρείς ως το πιο συναρπαστικό στοιχείο των ανθρώπων που ζουν εκεί;

Το Μπουένος Άιρες είναι μια απίστευτη πόλη! Μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα και έχει ένα πολύ ενδιαφέρουσα αύρα! Το 1900, η Αργεντινή κατοικήθηκε από ευρωπαίους μετανάστες και αυτό είχε ως αποτέλεσμα μία μίξη της λατινικής και της ευρωπαϊκής κουλτούρας. Έχει τέλεια εστιατόρια και bar, αλλά το δικό μου αγαπημένο στοιχείο είναι η καλλιτεχνική σκηνή. Μου αρέσει να παρακολουθώ συναυλίες από διεθνείς ή τοπικές μπάντες. Περίπου ένα μήνα πριν, πήγα στην τοπική εκδοχή του φεστιβάλ «Lollapalooza», όπου είδα τους Robert Plant, Jack White, Pharrell Williams και πολλούς άλλους γνωστούς μουσικούς. Ωστόσο, θα ακούσεις παντού καλή μουσική από τοπικές μπάντες σε διάφορα σημεία της πόλης. Μου αρέσει να πηγαίνω σε διάφορα μέρη και απλά να αφήνομαι στις μουσικές που ακούω. Επιπλέον, απολαμβάνω να πηγαίνω στο θέατρο, ειδικά σε όσα έργα είναι αστεία και σε κάνουν να γελάς. Είμαι κλόουν και λατρεύω την κωμωδία. Το Μπουένος Άιρες είναι γεμάτο με παραστατικές τέχνες.

Ποια είναι τα «must things to do» για έναν εναλλακτικό ταξιδιώτη στο Μπουένος Άιρες;

Σίγουρα να παρακολουθήσει έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Είμαστε τόσο παθιασμένοι μ’ αυτό: Φωνάζουμε, χοροπηδάμε, πανηγυρίζουμε, είναι φοβερή αίσθηση! Υπάρχει επίσης μια περιοχή που ονομάζεται San Telmo. Είναι εντελώς γραφική και αποπνέει την αίσθηση του παλιού Μπουένος Άιρες. Κατά τη  διάρκεια της εβδομάδας, αν ο καιρός είναι καλός, μπορείτε να επισκεφτείτε το Tigre. Είναι ένα προάστιο, όπου ξεκινά ο ποταμός και μπορείτε να επισκεφτείτε το  νησί. Είναι απίστευτο συναίσθημα κι έχεις την αίσθηση ότι είσαι πολύ μακριά από τον πολιτισμό αν και απέχει μόλις 45 λεπτά με το τρένο από την πόλη!

Πώς αποφάσισες να γίνεις ψυχολόγος;

Όταν ήμουν 18 ετών και είχα μόλις τελειώσει το Λύκειο άρχισα να σπουδάζω Διοίκηση Επιχειρήσεων. Δεν ήταν μια εντελώς συνειδητή απόφαση, ήμουν νέος και δεν το σκέφτηκα ιδιαίτερα. Ύστερα από ένα μήνα σπουδών, άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά το μέλλον μου και πιο συγκεκριμένα το τι θα ήθελα να κάνω επαγγελματικά. Έτσι, ύστερα από μόλις δύο μήνες παράτησα τις σπουδές μου. Τότε ήταν το διάστημα που άρχισε μια διαδικασία βαθιάς σκέψης. Χρειαζόμουν να σκεφτώ ποιος είμαι στα αλήθεια και τι είναι αυτό που πραγματικά μου αρέσει. Ήξερα ότι είχα πάντα την περιέργεια να καταλάβω πώς αισθάνονται, δρουν ή σκέφτονται οι άνθρωποι γύρω μου. Μου άρεσε ανέκαθεν να μιλάω και να συνδέομαι με τους ανθρώπους, ένιωθα ότι είχα ενσυναίσθηση, καθώς μπορούσα εύκολα να μπω στη θέση του ανθρώπου με τον οποίο μιλούσα. Έτσι, αποφάσισα να σπουδάσω Ψυχολογία.  Νομίζω ότι αυτή η αλλαγή στις σπουδές μου ήταν η πρώτη «κρίση», η οποία με βοήθησε να ωριμάσω και να καταλάβω καλύτερα τον εαυτό μου και να έρθω κοντά στην ανθρώπινη μου υπόσταση.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στη δουλειά σου; Και αντίστοιχα το πιο δύσκολο κομμάτι;

Θ’ αρχίσω από το πιο δύσκολο: Να βοηθήσεις κάποιον ασθενή που δεν μπορεί να βοηθηθεί. Σε αυτή την περίπτωση η βοήθεια και κάθε παρότρυνση για αλλαγή είναι μικρή. Σε ορισμένες περιπτώσεις συνειδητοποιείς ότι είναι απλά αδύνατον να βοηθήσεις κάποιον. Τότε απογοητεύομαι στα αλήθεια, αλλά είναι καλό να είσαι ειλικρινής και να πεις στον ασθενή ότι δεν μπορείς να τον βοηθήσεις εσύ, αλλά μπορείς να του προτείνεις κάποιο άλλο είδος βοήθειας. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να χτίσεις μια «συμμαχία» με τον ασθενή σου. Την ονομάζουμε «θεραπευτική συμμαχία» και σημαίνει ότι και οι δύο είμαστε στην ίδια ομάδα, με τους ίδιους στόχους. Εγώ είμαι απλά ο «προπονητής» σε αυτή την προσπάθεια αλλαγής.

 

Είδα ότι έχεις ποστάρει στο Facebook προφίλ σου αυτό το video. Μίλησέ μου για την εμπειρία σου στις καταδύσεις.

Τον Ιανουάριο του 1997, όταν ήμουν 14 ετών πήγαμε οικογενειακό ταξίδι στο νησί Maui, στη Χαβάη για να επισκεφτούμε τη θεία μου. Δεν ξέρω καν πώς το σκέφτηκε ο μπαμπάς μου και μου πρότεινε: «θέλεις να μάθεις να κάνεις καταδύσεις»; Έμοιαζε πολύ «cool», γι’ αυτό και είπα ναι και αρχίσαμε οι δύο μας τα μαθήματα. Η πρώτη μας κατάδυση ήταν μοναδική εμπειρία. Είναι τόσο διαφορετικός και μαγευτικός ο κόσμος του βυθού. Τόσο γαλήνιος. Έτσι, από πολύ μικρός έγινα φανατικός της κατάδυσης, ενώ ακολούθησαν και οι αδερφές μου. Πλέον είναι οικογενειακή μας συνήθεια: κάθε χρόνο επισκεπτόμαστε και κάποιο άλλο σημείο κατάδυσης στον κόσμο: έχουμε ταξιδέψει σε Χαβάη, Μεξικό, Μπελίζ, Ονδούρα, Γκαλαπάγκος, Ινδονησία και Ταϋλάνδη.  Μετρώ στο ενεργητικό μου πάνω από 170 καταδύσεις. Πριν από λίγα χρόνια αγόρασα μια υποβρύχια κάμερα και άρχισα να κινηματογραφώ και να μοντάρω τα δικά μου βίντεο!  Τον περασμένο Μάρτιο ταξιδέψαμε στα νησιά Raja Ampat στη δυτική Παπούα της Ινδονησίας, πιθανότατα ο top προορισμός για κατάδυση. Ήταν απλά απίστευτο. Έχω υλικό για βίντεο τουλάχιστον 20 ωρών! (γελάει)

Τι σε συναρπάζει περισσότερο στις καταδύσεις;

Η ανακάλυψη ενός εντελώς διαφορετικού κόσμου: του βυθού. Έχεις μια εντελώς διαφορετική επαφή με τη φύση και έχεις τη δυνατότητα να εξερευνήσεις και να δεις πώς είναι η θαλάσσια ζωή. Μπορείς να έρθεις πρόσωπο με πρόσωπο με καρχαρίες, φάλαινες, διάφορα ψάρια. Είναι απίστευτη αίσθηση!

Μπορείς να μοιραστείς μαζί μας μια αξέχαστη στιγμή από μία κατάδυση, μια ιστορία που ενδεχομένως θα διηγείσαι στα παιδιά σου;

Λατρεύω τους καρχαρίες! Είναι τα πιο απίστευτα πλάσματα στη γη. Θα σας διηγηθώ λοιπόν μια αξέχαστη στιγμή, την αγαπημένη μου «στιγμή με καρχαρίες» στα νησιά Γκαλαπάγκος στο Εκουαδόρ. Πρόκειται για ένα μοναδικό μέρος με μεγάλη βιοποικιλότητα. Εμείς κάναμε κατάδυση στο Gordon Rock προκειμένου να εντοπίσουμε σφυροκέφαλους καρχαρίες. Επί 25 λεπτά τους ψάχναμε. Και ξαφνικά εμφανίζονται! Και κολυμπούν ανά ομάδες, ήταν περισσότεροι από 20. Ήταν τόσο εντυπωσιακό θέαμα: τόσο πολλοί καρχαρίες, τόσο μεγάλοι σε μέγεθος να κολυμπούν τόσο κοντά σου. Δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ.

 

11039306_10153114075247419_2740610390271320855_n

Ασχολείσαι όμως και ως dj. Μίλησε μου γι αυτό.

Άρχισα να ασχολούμαι χάρη στο πάθος μου για τη μουσική. Από παιδί ήθελα να ανακαλύψω νέα είδη και καλλιτέχνες. Με το διαδίκτυο είχα ακόμα μεγαλύτερη πρόσβαση σε νέο υλικό κι έτσι πάντα μου άρεσε να βρίσκω κομμάτια και να τα βάζω στους φίλους μου να τα ακούσουν. Μεγαλώνοντας αγόρασα κάποιους βασικούς μίκτες κι άρχισα να προσπαθώ. Άρχισα να παίζω σε πάρτι φίλων μου ή σε διάφορες εκδηλώσεις. Πριν μερικά χρόνια παρακολούθησα ένα εντατικό course για επαγγελματίες το οποίο μου έδωσε την ώθηση που χρειαζόμουν! Αγόρασα νέους μίκτες και άρχισα να παίζω πιο επαγγελματικά. Αλλά και πάλι δεν το βλέπω ως επάγγελμα, είναι μια ευχαρίστηση, παίζω σε πάρτι, τη μουσική που θέλω χωρίς δεσμεύσεις!

10687017_10153149657357419_7141022733630351563_n

Τι μουσική προτιμάς να παίζεις και ποιο κομμάτι θα αφιέρωνες στους έλληνες φαν σου;

Μου αρέσει η ηλεκτρονική dance μουσική, ειδικά η tech house και η deep house. Επίσης, μου αρέσει να παίζω remix ροκ κομματιών ή mashups. Έχω ένα δικό μου στυλ, το DJLAB Style (αυτό είναι το καλλιτεχνικό μου όνομα): Κάνω τον κόσμο να χορεύει! Το τραγούδι που θα ήθελα να αφιερώσω στους έλληνες φίλους μου είναι: Όταν αισθάνεστε απογοητευμένοι ή νιώθετε εντελώς αποκομμένοι από τα όνειρά σας, θυμηθείτε ότι: You Only Live Once! Νομίζω ότι καταλάβατε για ποιο τραγούδι μιλάω!

Πες μου για την εμπειρία σου στα γυρίσματα του World Party. Τι έμαθες κατά τη διάρκεια των δυο επεισοδίων;

Έμαθα ότι η Ελλάδα και η Αργεντινή είναι «δίδυμες» χώρες. Ύστερα από τις τόσες ώρες κουβέντας και ταξιδιού με τα παιδιά και αφού μοιραστήκαμε τις σκέψεις και τις εντυπώσεις μας για την Ελλάδα και την Αργεντινή συνειδητοποίησα πόσο μοιάζουν αυτές οι δύο χώρες. Έμαθα επίσης ότι έχω 4 αδέρφια στην Ελλάδα: Το Γιώργο, τον Σάκη, τον Τέο και τον Γιώργο junior, δηλαδή όλη την ομάδα του World Party! Φυσικά, έμαθα τη φιλοσοφία «You Only Live Once». Είναι απίστευτο, γιατί νιώθω ότι ταίριαξε τόσο πολύ στον τρόπο που πάντα ζούσα: να δοκιμάζω νέες εμπειρίες, να έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους, να ταξιδεύω!

 

11150772_10153196532902419_1845296228035228699_n

Ως ψυχολόγος, τι έμαθες για την ελληνική κουλτούρα και προσωπικότητα ύστερα από τη συνεδρία με τον Γιώργο και τον Σάκη;

(γελάει) Ύστερα από τη συνεδρία, ήμουν πλέον πεπεισμένος ότι είναι τρελοί! Και για να μιλήσουμε και σοβαρά, έμαθα ότι οι Έλληνες έχουν βαθιές φιλίες όπως κι εμείς. Μπορεί να διαφωνείτε, να συζητάτε, να προσβάλλετε το φίλο σας, αλλά τον αγαπάτε και τον θεωρείτε αδελφό για μια ζωή. Αυτό έμαθα από εκείνους: ότι ο δεσμός τους είναι άρρηκτος, αν και διαφωνούν πολύ! Νομίζω ότι οι περισσότεροι Έλληνες είναι σαν κι εκείνους:  Παθιάζονται με τις απόψεις τους, δεν τους ενδιαφέρει αν μαλώσουν ή αν συζητήσουν και σίγουρα δε φοβούνται να πουν αυτό που σκέφτονται σε όσους αγαπάνε διότι είναι απολύτως βέβαιοι για τη φιλία τους.

Τι σημαίνει «YOLO» για εσένα;

Όπως προείπα, το YOLO ήταν το μότο μου πριν καν μάθω ότι υπάρχει. Πάντα ζούσα με αυτόν τον τρόπο. Μου αρέσει να ταξιδεύω, να αποκτώ εμπειρίες, να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα. Αυτό κάνει τη ζωή σου πλουσιότερη και φυσικά σε βοηθά να ωριμάσεις ως άνθρωπος.  Άπαξ και συνειδητοποιήσεις ότι έρχεσαι σε αυτόν τον κόσμο για να ζήσεις και να αποκτήσεις εμπειρίες, η ζωή σου δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Αυτό σημαίνει για εμένα YOLO: Προσπάθησε να αποκομίσεις το καλύτερο από την κάθε στιγμή της ζωής σου.

Έχεις έρθει στην Ελλάδα;

Όχι, ποτέ. Σχεδιάζω όμως να έρθω τον επόμενο Αύγουστο για να συναντήσω τους φίλους μου στη Θεσσαλονίκη και μετά να επισκεφτώ τις υπέροχες παραλίες σας!

Όπως πιθανότατα γνωρίζεις η Ελλάδα βιώνει μια δύσκολη οικονομική κρίση, ενώ όλα τα ΜΜΕ τονίζουν πως υπάρχει ο φόβος της χρεοκοπίας. Ξέρεις, διάφοροι πολιτικοί και δημοσιογράφοι ισχυρίζονται ότι σε μια τέτοια περίπτωση «Η Ελλάδα θα γίνει Αργεντινή». Πώς βιώσατε, αλήθεια, τη χρεοκοπία στη χώρα σου;

Η χρεοκοπία συνέβη το Δεκέμβριο του 2001 και δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ εκείνες τις ημέρες. Υπήρχε κοινωνική αναταραχή, άνθρωποι έμπαιναν σε σούπερ μάρκετ και καταστήματα και απλώς έπαιρναν ό,τι ήθελαν. Επικρατούσε απόλυτο χάος. Ήμουν 19 ετών και θυμάμαι ότι δεν μπορούσα να πάρω το μισθό μου από τον τραπεζικό μου λογαριασμό. Οι τράπεζες ήταν κλειστές, υπήρχε μια γενικευμένη αβεβαιότητα. Το οικονομικό χάος οδήγησε και σε πολιτικό χάος καθώς ο εκλεγμένος πρόεδρος έπρεπε να παραιτηθεί. Κανείς δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη της χώρας. Κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών θυμάμαι ότι καθόμουν σπίτι κι έβλεπα τηλεόραση προσπαθώντας να ενημερωθώ όσο περισσότερο μπορώ για την κατάσταση. Πολλοί άνθρωποι καταστράφηκαν οικονομικά και κοινωνικά μετά από εκείνες τις ταραγμένες ημέρες. Εκείνη την περίοδο ζούσα με τους γονείς μου, οπότε δεν το βίωσα τόσο άσχημα, ωστόσο για πάρα μα πάρα πολλούς ανθρώπους οι οικονομικοί όροι άλλαξαν. Η χώρα είχε λιγότερα χρήματα και πάρα πολλοί άνθρωποι έχασαν τις οικονομίες τους. Ήταν πραγματικά λυπηρό. Μια τόσο μεγάλη κρίση, ως συνήθως, τη βιώνουν περισσότερο όσοι δεν έχουν οικονομική άνεση.

Πώς είναι σήμερα η οικονομική κατάσταση;

Σαφώς καλύτερα σε σύγκριση με εκείνες τις χαοτικές στιγμές, αλλά υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης. Έχουμε ένα πολύ υψηλό ποσοστό πληθωρισμού, οι τιμές ανεβαίνουν, οι μισθοί πρέπει να προσαρμοστούν σε αυτές τις αυξήσεις. Έχουμε μια χώρα που παράγει τόσα πολλά τρόφιμα κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε. Μπορούμε να τα πάμε καλύτερα, είναι ανάγκη να τα πάμε καλύτερα. Διαθέτουμε τα μέσα, ελπίζω να τα καταφέρουμε!

Μιλάς ελληνικά πολύ καλά. Στείλε ένα μήνυμα στους Έλληνες φίλους σου!

(γελάει) «Έμαθα» ελληνικά από τους φίλους μου στο World Party, κάποιες βασικές φράσεις. Εκείνοι γελούσαν πολύ, η προφορά μου είναι αστεία. Ωστόσο, θα το προσπαθήσω: Αγαπώ την Ελλάδα, θέλω να την επισκεφτώ σύντομα!

Marianna says: «Δες τα επεισόδια του World Party με συμπρωταγωνιστή τον Javier στην Αργεντινή εδώ και στην Παταγονία εδώ και ακολούθησε τον Γιώργο και τον Σάκη στο Facebook για να μαθαίνεις τα πάντα για τα συναρπαστικά ταξίδια τους».

 

 

Trigiro | Μια νέα μοναδική ταξιδιωτική εμπειρία!

About

H trigiro – unique travel experience είναι νέα εταιρία στο κλάδο του τουρισμού προσφέροντας οργανωμένες εκδρομές υψηλών προδιαγραφών στην Ελλάδα. Μια τετραμελής ομάδα με καταγωγή από Ελλάδα, Γερμανία και Ισπανία εμπνεύστηκαν, οραματίστηκαν, προβληματίστηκαν, δούλεψαν, ταξίδεψαν, ποδηλάτησαν, δοκίμασαν και δημιούργησαν μια μοναδική ταξιδιωτική εμπειρία!

 

Read more

Μαρία Καλύμνου | Η maryhop.gr μάς “ταξιδεύει”στις εμπειρίες της!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ένας από τους λόγους που αγαπώ φανατικά το Facebook είναι επειδή «πέφτω» τυχαία σε υπέροχους, συναρπαστικούς ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να μου πουν την ιστορία τους. Κάπως έτσι (αν θυμάμαι καλά, «υπεύθυνη» είναι η Ιωάννα Σεραφειμίδου του «paperboat.gr» και το like της) γνώρισα το maryhop.gr και άρχισα να δηλώνω «συνοδοιπόρος» του και να ταξιδεύω έστω και νοερά μαζί με τη Μαρία Καλύμνου. Δεν άργησα να πάρω την απόφαση να την «ψάξω». Μου απάντησε αμέσως, μου δήλωσε πως είναι επίσης Θεσσαλονικιά και μου έστειλε φιλιά από τη Βραζιλία.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Storyteller: Μαρία Καλύμνου

Είμαι η Μαρία ή πλέον Μαίρη, όπως συνηθίζουν να με αποκαλούν πια. Κατάγομαι από τη Θεσσαλονίκη αλλά ζω στην Αθήνα τα τελευταία οκτώ χρόνια. Στην περίπτωσή μου βέβαια, καμία βάση δεν υφίσταται αφού το “όπου γη και πατρίς” είναι πια τρόπος ζωής.

 

Εργάζομαι ως αεροσυνοδός από το 2006. Ένα επάγγελμα που δεν ονειρευόμουν να κάνω από μικρή, ούτε κυνήγησα ποτέ. Αυτό με βρήκε τυχαία και ήταν τόσο καρμικό που άλλαξε τη ζωή μου για πάντα. Αυτό που μου άρεσε από μικρή ήταν οι εναλλαγές και με δελέαζε πάντα το καινούριο, το αλλιώτικο, αυτό που θα διαφοροποιούσε την κάθε μου μέρα. Γι´ αυτό και στα ταξίδια έχω βρει την ευτυχία της ζωής μου. Είναι αυτό που συμπληρώνει κάθε μου κομμάτι.
Το πρώτο μου “HOP” έγινε πριν οκτώ περίπου χρόνια. Ήταν ένα ταξίδι στη Στοκχόλμη και ήταν ουσιαστικά η πρώτη φορά που έφευγα τόσο μακριά από το σπίτι μου. Πέρασα μία εβδομάδα με ανθρώπους που μέχρι και ένα μήνα πριν δε γνώριζα, περπάτησα σε μία πόλη με υποδειγματικούς κανόνες ζωής και γραμμές, μύρισα και γεύτηκα τα υπέροχα Κanelbulle, έφτασα τόσο βόρεια όσο ποτέ άλλοτε και ήμουν τόσο ευτυχισμένη. Δεν ήταν όμως αυτό το HOP που με έκανε να αγαπήσω τα ταξίδια, αυτό ήταν απλά η αρχή. Τότε απλά, ήταν που ένιωσα ότι είμαι στο σωστό δρόμο, είμαι εκεί που θα ήθελα να είμαι.

hutongs
Το maryhop.com ήταν κάτι σαν ένα άναρχο παζλ εικόνων και συναισθημάτων. Αμέτρητες εικόνες, πολλές εμπειρίες, καλές και κακές ιστορίες, αεροπλάνα, ταξίδια, βαλίτσες, αναχωρήσεις, αφίξεις, γεύσεις, συναισθήματα και μυρωδιές. Ένιωσα ότι αυτό το παζλ πρέπει να το βάλω σε μια σειρά κάποια στιγμή. Ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ όλα αυτά που βλέπω και ζω με τον υπόλοιπο κόσμο, να τους εμπνεύσω και έτσι να τους παροτρύνω να βάλουν τα ταξίδια στη ζωή τους. Γιατί τα ταξίδια είναι επένδυση ζωής. Έστω κι ένας να εμπνευστεί, για εμένα θα είναι επιτυχία και μεγάλη ευτυχία.

Η αλήθεια είναι πως λόγω δουλειάς και ταξιδιών, το μόνιμο είναι σχετικό και λίγο με τρομάζει. Αν θα επέλεγα όμως κάποια πόλη, αυτή είναι σίγουρα το Λονδίνο. Εκεί έχω περάσει τον περισσότερο καιρό μακριά από το σπίτι μου και ήταν κάτι σαν “love at first sight”. Ίσως να έμενα και στο Παρίσι, ίσως και σε κάποια πόλη της Ιταλίας (δεν την έχω βρει ακόμη). Η αλήθεια είναι πάντως, πως με ένα και μόνο ταξίδι δεν μπορείς να πεις εύκολα αν σου ταιριάζει μια πόλη. Απαιτείται χρόνος και βοηθά αν καταφέρεις να ζήσεις τους πραγματικούς, καθημερινούς ρυθμούς της και να βγεις λίγο έξω από τη φιλοσοφία του τουρίστα.

Έχω αμέτρητες ιστορίες από ταξίδια που θα διηγούμαι όσα χρόνια κι αν περάσουν με τον ίδιο ενθουσιασμό. Κάθε φορά διηγούμαι και κάτι καινούριο και κάθε φορά νομίζω ότι αυτό είναι και ό,τι πιο ενδιαφέρον έχω ζήσει. Το επόμενο ταξίδι όμως μου δίνει πάντα κάτι νέο, κάτι ιδιαίτερο. Μία ωραία ιστορία, όμως, από τα τελευταία μου ταξίδια, ήταν όταν τριγύριζα με ένα ποδήλατο στα Χουτόνγκ του Πεκίνου, γύρω από την Απαγορευμένη Πόλη. Με ειδική άδεια, κατάφερα να μπω σε ένα παραδοσιακό σπίτι σε κάποια από αυτές τις γειτονιές και είδα τη ζωή σε πραγματικό πλάνο. Ήπια τσάι με την ιδιοκτήτρια, συνομίλησα με τα πουλιά στο κλουβί τους και χάζεψα φωτογραφίες της κόρης τους, ντυμένη νύφη και με μιά δαντελένια ομπρέλα στα χέρια. Η μέρα έκλεισε με μία υπέροχη παράσταση στον πύργο Drum Tower, με θέα όλα τα γκρίζα Χουτόνγκ τριγύρω. Κάτι τέτοιες εικόνες μου δίνουν πάντα και τις καλύτερες ιστορίες.

forbiddencity

Πριν κάποια χρόνια, στην πρώτη μου εταιρεία, χρειάστηκε να κάνουμε μία rescue flight κατά την περίοδο του πολέμου στη Βηρυτό το 2006. Αναχωρήσαμε από Σουηδία με γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό και παραλάβαμε κόσμο από τη Δαμασκό της Συρίας, οι οποίοι έφταναν εκεί με όποιο μέσο μπορούσαν, ταλαιπωρημένοι και χτυπημένοι. Παρέμεναν στο αεροδρόμιο, ίσως και για ημέρες πολλές, με την ελπίδα να μπορέσουν κάποια στιγμή να φύγουν, με όποιο αεροπλάνο και για όπου. Είδα παιδιά να κοιμούνται ανάποδα στο κάθισμα, είδα και γυναίκες να μου φιλούν το χέρι όταν τους έδινα φαγητό. Ήταν πραγματικά μία εικόνα που με βρήκε τελείως απροετοίμαστη. Δεν ξέρω αν έγινα πιο σοφή μετά από αυτό, πάντως σίγουρα εκτίμησα τα πράγματα τελείως διαφορετικά. Και είναι και ένας από τους βασικούς λόγους που εδώ και χρόνια αγαπώ ιδιαίτερα τη Βηρυττό (είναι άλλωστε και το “Παρίσι της Ανατολής”).

Την καλύτερη συμβουλή και συγχρόνως ατάκα την άκουσα από μία ηλικιωμένη κυρία που καθόταν δίπλα μου σε ένα εστιατόριο στη Ζυρίχη. Με ρώτησε με τι ασχολούμαι, της είπα ότι είμαι αεροσυνοδοός και ταξιδεύω. Μου είπε: “Άσε τους άλλους να νομίζουν ότι μπορεί να είσαι πριγκίπισσα. Εσύ να είσαι βάτραχος. Να ταξιδεύεις για όσο περισσότερο μπορείς και να ρουφάς κάθε στιγμή που περνά από μπροστά σου σαν έντομο”. Και το κάνω.

new-york

Τα ταξίδια είναι ένα χόμπι που προσαρμόζεται στις ανάγκες αλλά και τα γούστα του καθενός. Υπάρχουν αυτοί που θέλουν να ταξιδεύουν με πολυτέλεια και μένουν μόνο σε ακριβά ξενοδοχεία, υπάρχουν αυτοί που οργανώνουν το ταξίδι τους πιο οικονομικά και συστηματικά και υπάρχουν και αυτοί που κυνηγούν μόνο τις low budget διακοπές, τα hostels ή τα campings. Κάθε κατηγορία έχει τις υποκατηγορίες της και πλέον το ταξίδι είναι τόσο προσωπική υπόθεση που δυστυχώς δεν υπάρχει ο ίδιος κανόνας για όλους. Υπάρχουν όμως κάποια μικρά tips τα οποία μπορούν να εξοικονομήσουν χρήματα, όπως το να κλείνει κανείς πτήσεις αρκετά νωρίτερα, να συγκρίνει πάντα τις τιμές των εταιρειών, να συμπεριλαμβάνει το πρωινό στο ξενοδοχείο (ώστε να αποφεύγει τα διπλά γεύματα εκτός) να κάνει έρευνα αγοράς για τα ξενοδοχεία, να αγοράζει online εισιτήρια για μουσεία, εκθέσεις κτλ, ώστε να εξοικονομεί χρήμα και χρόνο και το πιο ενδιαφέρον για μένα, να περπατάει τις πόλεις. Λιγότερα ταξί, περισσότερες εικόνες, καλύτερες στιγμές.

Μέσα από τα ταξίδια γίνεται κάποιος καλύτερος άνθρωπος. Με τα ταξίδια μαθαίνεις να περπατάς μόνος και να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου, μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι, να ρισκάρεις και να αγαπάς το καινούριο. Εκπαιδεύεις το μυαλό σου σε νέες εμπειρίες, γεμίζεις τα μάτια σου με νέες εικόνες και το σώμα σου εγκλιματίζεται σε αλλιώτικες συνθήκες. Εκεί έξω υπάρχουν κόσμοι που δεν πρέπει να αγνοήσεις και τα ταξίδια σου δείχνουν το δρόμο. Τα ταξίδια είναι προίκα ζωής και αυτή η προίκα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Το πιστεύω και πάντα θα το πιστεύω.

beirut

Σε κάποιον που δεν έχει ταξιδέψει θα έλεγα αυτό που είχε πει κάποτε ο St. Augustine, ακριβώς όπως το έχει πει: “The world is a book and those who do not travel read only one page”. O κόσμος είναι ένα βιβλίο και αν δεν ταξιδέψεις θα μείνεις για πάντα στη πρώτη σελίδα. Ό,τι πιο σοφό και περιεκτικό. Μα αυτό συμβαίνει και με τα βιβλία άλλωστε, δυσκολεύεσαι να τα ξεκινήσεις αλλά μετά ανυπομονείς να τα ξεφυλλίσεις. Σου εγγυώμαι όμως, ότι ο κόσμος θα είναι ό,τι πιο συναρπαστικό έχεις διαβάσει ποτέ!

Marianna Says: “Θέλεις να “ταξιδέψεις” μαζί με τη maryhop; Μπες στην ιστοσελίδα της, βρες την στο Facebook, στο Twitter, στο Pinterest ή στο flickr!  Yπάρχει κάποιο ταξίδι σου που το θυμάσαι με ενθουσιασμό; Που το συνοδεύει μια πολύ καλή ιστορία; Μη διστάσεις να τη μοιραστείς μαζί μας στο publishitmagazine@gmail..com και…let’s publishit it”!

Live in Athens | Σαν στο σπίτι σου!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ο Ανδρέας, ο Αντώνης, ο Βασίλης και ο Βαρνάβας είναι οι πιο ανατρεπτικοί οικοδεσπότες που μπορεί να συναντήσει ένας τουρίστας στην Αθήνα! Και αυτό γιατί διαθέτουν δύο υπέροχα διαμερίσματα με θέα στην Ακρόπολη και αναλαμβάνουν χρέη ξεναγού, προτείνοντας στους φιλοξενούμενούς τους ό,τι μη τουριστικό. Απώτερος στόχος; Να παρουσιάσουν το πιο λαμπερό πρόσωπο της πόλης και να τους κάνουν να νιώσουν σαν στο σπίτι τους. Επετεύχθη!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Art Photography | Ταξίδι σε Ιράν & Περσία

About

Ενεργό μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και της Λέσχης Φωτογραφίας και Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με 9 ατομικές και συμμετοχή σε 28 ομαδικές εκθέσεις στο βιογραφικό της, κατάφερε να συνδυάσει δύο μεγάλες της αγάπες: Τη φωτογραφική μηχανή και τα ταξίδια. Μας επέτρεψε να «εισβάλλουμε» στο blog της και να «κλέψουμε» εικόνες απ’ το ταξίδι της σε Ιράν και Περσία. Το αποτέλεσμα; Όπως ακριβώς το προσδοκά όποιος την ξέρει: Θεαμα…τικό!

Publisher: Καίτη Παπαναούμ Read more