Άρθρα

Μπορούμε να σταματήσουμε τη γήρανση;

Αντώνης Καρατζής

Η υγεία μας είναι ό,τι πιο σημαντικό έχουμε στη ζωή μας. Συχνά ξεχνάμε αυτό το γεγονός και το θυμόμαστε όταν έρχεται η ώρα να το χάσουμε. Χάρη στην  ιατρική πρόοδο και την τεχνολογία, είμαστε σε θέση να ζούμε περισσότερα χρόνια από οποιαδήποτε άλλη εποχή. Πλέον, το προσδόκιμο ζωής του μέσου ανθρώπου έχει ξεπεράσει τα 72 έτη, ενώ όχι πολύ παλαιότερα, το 19ο αιώνα περίπου λίγοι ξεπερνούσαν τα 40 και τα 50 χρόνια ζωής.

Αντώνης Καρατζής

Read more

Radiki.com | Γύρισε στη φύση!

About

Ο Σωτήρης Λυμπερόπουλος σπούδασε Οικονομικά, εργάστηκε στην Αγγλία, άνοιξε στην Αθήνα τη δική του επιχείρηση, έγραψε σε περιοδικό για μοτοσικλέτες και τα παράτησε όλα για να επιστρέψει στο χωριό του, τις Ράχες Μεσσηνίας, όταν αποφάσισε πως απλά δεν είναι ευτυχισμένος με τη ζωή που έκανε. Σήμερα -έχοντας δημιουργήσει το Radiki  προμηθεύει με τις φυσικές πρώτες ύλες του τα καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας κι όχι μόνο. Σου κέντρισε το ενδιαφέρον; Πού να διαβάσεις και τη συνέχεια!

Storyteller: Σωτήρης Λυμπερόπουλος

«Να εγκαταλείψω την Αθήνα και να μείνω μόνιμα στις Ράχες Μεσσηνίας»: Ήταν μια σκέψη που είχα στο μυαλό μου καιρό. Πάντα σκεφτόμουν αν η ζωή που ζω με κάνει ευτυχισμένο. Αν σ’ αυτό το ερώτημα η απάντηση ήταν αρνητική, σε όλα τα στάδια της ζωής μου, άλλαζα τις συνθήκες για να είμαι ευτυχισμένος. Συνεπώς, όταν ένιωσα ότι η δουλειά που έκανα δεν μου ταιριάζει, αποφάσισα να τη σταματήσω.

Η πρώτη μου δουλειά ήταν στην Αγγλία, σε πολυεθνική. Μετά έκανα μια δική μου επιχείρηση με εσώρουχα στην Αθήνα και μετά εργάστηκα σε ένα περιοδικό με μοτοσικλέτες. Απλώς, έβλεπα ότι κάτι δεν πάει καλά με τη ζωή στην Αθήνα. Δεν μπορείς όλη μέρα να ασχολείσαι με βλακείες. Οι περισσότεροι άνθρωποι δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, γυρίζουν σπίτι, τρώνε, δεν κάνουν σεξ με τη γυναίκα τους, δε βλέπουν τα παιδιά τους. Αυτό είναι η ζωή;

Όταν πήρα απόφαση να φύγω από την Αθήνα, πήρα το αυτοκίνητό μου, φόρτωσα τα σανίδια του surf και αρχικά πήγα στη Σητεία. Έκανα ένα μήνα surf, χωρίς να έχω αποφασίσει τι θα κάνω. Πήγα στη συνέχεια στην Πύλο κι έκανα άλλο ένα μήνα surf. Όταν έφτασε ο χειμώνας, σκέφτηκα πως δε θέλω να γυρίσω Αθήνα, ούτε με σφαίρες. Έτσι, πήγα στις Ράχες, που ήταν το πατρικό του πατέρα μου. Επειδή είχα ελάχιστα χρήματα, σκέφτηκα πως θα ζήσω με το τίποτα. Είχα το λάδι μου – γιατί έχω ελιές-, πήρα ένα τσουβάλι αλεύρι, για το αλέσω στο μύλο. Ζύμωνα ψωμί, μάζευα χόρτα, καρύδια, ρόδια, διάφορα. Συνειδητοποίησα, πως αυτό με γέμιζε κι έτσι, αποφάσισα πως αυτό θα το κάνω ως δουλειά.

393848_164989946936478_2142818801_n

Αρχικά, χτύπησα την πόρτα του εστιατορίου «Μύλος» στην Αθήνα. Με το που τους είπα τι κάνω, ενθουσιάστηκαν και μου είπαν ότι θέλουν να τους προμηθεύω με πρώτες ύλες. Ακόμα και σήμερα αυτό είναι το «σπίτι» μου, εκεί εξαντλώ το 100% της δυναμικής μου. Τα εστιατόρια που ενδιαφέρονται πραγματικά για ποιοτικές πρώτες ύλες είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού.   Αυτή τη στιγμή το radiki.com προσφέρει τα πάντα  εκτός από το κρέας και ζωικά είδη. Μπορούμε να καλλιεργήσουμε customize και να το προσφέρουμε σε όσους μας ζητήσουν κάτι συγκεκριμένο.

Πιστεύω ότι ως λαός χάσαμε το νόημα της ζωής. Έχουμε κι εμείς την ευθύνη μας. Όταν βγαίνω στην Αθήνα βλέπω πως όλοι έχουν iPhone, αυτοκίνητο και καπνίζουν, αναρωτιέμαι: τα χρειάζονται πράγματι όλα αυτά και πού βρίσκουν τα χρήματα;

562229_209772549124884_2064157688_n

Τι μπορείς να κάνεις αν δεν έχεις πολλά χρήματα; Είναι πάρα πολύ απλό: Φύγε από την πόλη και πήγαινε σε ένα προάστιο. Η τροφή είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή σου. Μπορείς να ζήσεις χωρίς Mercedes, μπορείς να ζήσεις χωρίς iPhone, χωρίς ακριβά ρούχα. Χωρίς φαγητό, όμως, δεν μπορείς να ζήσεις. Συνεπώς, αν θεωρείς ότι η ζωή σου είναι πολύ σημαντική και θέλεις να τη ζήσεις όπως πρέπει, μπορείς να απομακρυνθείς από την πόλη, να βρεις ένα σπίτι με ενοίκιο 150 ευρώ, να καλλιεργείς τη γη σου και για να μην χρειάζεται να πληρώνεις για την τροφή σου. Πρέπει να καταλάβουμε ότι μπορούμε να ζούμε πιο λιτά, να περνάμε τέλεια και να είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι.

Νομίζω ότι το καλό της κρίσης είναι ότι τελικά αναθεωρούμε τις προτεραιότητές μας.   Το κακό της κρίσης, από την άλλη, είναι ότι όσα νέα παιδιά θέλουν να κάνουν κάτι στη ζωή τους, να κάνουν start-ups επιχειρήσεις δεν μπορούν. Το εμπόδιο που έχεις δεν είναι η δουλειά, είναι το κράτος. Εμένα για παράδειγμα, που θέλω να εργάζομαι νόμιμα, να αποδίδω το ΦΠΑ και να μην κάνω λαμογιές με τιμωρεί. Ενώ αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να σκέφτομαι πώς μπορώ να εξελίξω τη δουλειά μου, σκέφτομαι τι κάνει το κράτος για να με εμποδίσει να εξελίξω τη δουλειά μου. Παρόλα αυτά, δεν ξενερώνουμε. Το παν είναι να καταλάβεις την αξία της ζωής. Μετά δε φοβάσαι τίποτα και κανέναν.