Άρθρα

Φέτος είναι η χρονιά μου. Και η Pro Seminars με βοηθά να το πιστέψω!

Mαρία-Άννα Τανάγια

Αγαπώ τις λίστες. Τρελαίνομαι να συμπληρώνω όλα όσα θέλω να επιτύχω και νιώθω μεγάλη ικανοποίηση (για την ακρίβεια, αγνή, ατόφια ευτυχία) όταν σβήνω κάθε task που επιτυγχάνω.

Mαρία-Άννα Τανάγια

Read more

H Pro Seminars παρουσιάζει: 2018 | Φέτος Είναι η Χρονιά Μου στο Digital Marketing Vol.2

Ύστερα απ’ την επιτυχία του πρώτου Smart Conference «2018 | Φέτος είναι η χρονιά μου στο Digital Marketing», η Pro Seminars παρουσιάζει τη δεύτερη, ανανεωμένη έκδοση, το Σάββατο 28 Απριλίου στη Θεσσαλονίκη!

 

Read more

Active 2 minutes ago 

Νίκος Φώσκολος

Βρήκα τις προάλλες ένα addon για τον chrome που σε κάνει αόρατο στο messenger για όσο το έχεις ανοικτό. Δεν το χρησιμοποίησα πέραν της δοκιμαστικής έκδοσης βέβαια, διότι έχει συνδρομή περίπου 20 δολάρια το χρόνο και ας είμαστε ειλικρινείς, 20 δολάρια είναι πολύ λίγα. Εκτός και αν θεωρείς πως μόνο τόσο αξίζει η ψυχραιμία, η λογική και η ιδιωτικότητα σου.

Νίκος Φώσκολος Designer at Ougk Ougk Company

 

 

Read more

Μαριάννα Κατσογιάννου | Η δραστήρια καθηγήτρια της «Γλωσσολογίας Κύπρου» και του λεξικού «cySlang»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Μπορεί μια Καθηγήτρια Γλωσσολογίας του πανεπιστημίου Κύπρου να εμπνεύσει τόσο τους φοιτητές της ώστε να δημιουργήσουν μαζί ένα λεξικό αφιερωμένο στην κυπριακή αργκό (που τιτλοφορείται cySlang); Μπορεί μια Γλωσσολόγος να «σπάει» το Internet δημιουργώντας μια Facebook σελίδα αφιερωμένη στην ελληνική γλώσσα και posts που γίνονται virals; Μπορεί μια γυναίκα με δύο μεταπτυχιακά, διδακτορικό και πολυετή θητεία σε σημαντικές θέσεις να γελά στο Skype σαν μικρό παιδί και να παραδέχεται πως αρνείται να είναι σοβαροφανής διότι βαριέται αφόρητα; Αν πρόκειται για τη Μαριάννα Κατσογιάννου μπορεί. Ανεπιτήδευτη, προσηνής, προσιτή, με πηγαίο χιούμορ και αστείρευτη διάθεση, μου έδωσε ραντεβού στο Skype. Όταν έσπασε ο πάγος (δηλαδή, μερικά δευτερόλεπτα αργότερα), της εκμυστηρεύτηκα ότι τη φαντάζομαι να τριγυρνά μέσα στο σπίτι ξεφυλλίζοντας λεξικά. Μου θύμισε πως αυτή ήταν η αγαπημένη συνήθεια του αστυνόμου Χαρίτου στα μυθιστορήματα του Μάρκαρη.  Στη συνέχεια, μου αφηγήθηκε ιστορίες. Για σπουδές, δουλειές, φοιτητές, λέξεις, λεξικά, γλώσσες. Δηλαδή, για όλη της τη ζωή.

Μαρία-Άννα Τανάγια

11183445_10153412779689137_1230415850618024294_nΓεννήθηκα στην Αθήνα. Σπούδασα ελληνική και γαλλική φιλολογία, καθώς εκείνη την εποχή το πτυχίο ήταν κοινό. Δεν ήταν συνειδητή επιλογή.  Απλώς δήλωσα μόνο μία Σχολή πιστεύοντας ότι δε θα περάσω. Επειδή ήξερα γαλλικά, έδωσα το τεστ και τελικά πέρασα 13η. Αποφάσισα να παρακολουθήσω το πρώτο έτος και μετά να πάω στο Ιστορικό. Ιστορικός ήθελα να γίνω.

Στο πρώτο έτος συνέβησαν δύο καθοριστικά γεγονότα. Κατ’ αρχάς, πέρασα και πάλι όλα τα μαθήματα στην εξεταστική και μάλιστα πρώτη.

Το δεύτερο και πιο σημαντικό ήταν ότι είχαμε καθηγητή το Γιώργο Μπαμπινιώτη, με αποτέλεσμα οι μισοί απ’ το έτος μας να θέλουμε να γίνουμε Γλωσσολόγοι.  Έπαιξε καθοριστικό ρόλο η διδασκαλία του Μπαμπανιώτη στη γενιά μου αλλά και στις νεότερες γενιές. Χωρίς να το καταλάβει, αυτός ο άνθρωπος «έδωσε» στην Ελλάδα πολλούς Γλωσσολόγους! Έτσι, έμεινα στο Γαλλικό Τμήμα και πήρα ως επιλεγόμενα μαθήματα όλες τις Γλωσσολογίες που υπήρχαν.

Μόλις πήρα το πτυχίο, πήγα στη Γαλλία για να σπουδάσω Γλωσσολογία. Δεν έφυγα απ’ την Ελλάδα μόνο για να σπουδάσω. Αυτό ήταν μια πολύ καλή δικαιολογία. Ήθελα απλώς να φύγω. Απόδειξη, ότι έμεινα 16 χρόνια στο Παρίσι.

Η Γαλλία

Θυμάμαι τη Γαλλία του Μιτεράν, μια εντελώς διαφορετική χώρα. Θυμάμαι ότι την πρώτη φορά που αρρώστησα μου είχε πει ένας καθηγητής μου: «πήγαινε παιδί μου στο νοσοκομείο. Εδώ, πρώτα κοιτάνε πώς θα σε κάνουν καλά και μετά πώς θα πληρωθούν». Ήταν μια πολιτισμένη χώρα, σε σύγκριση με την Ελλάδα του ’80. Εκείνη την εποχή, η Ελλάδα έβγαινε απ’ τη Χούντα σιγά-σιγά. Θυμάμαι ότι στο Πανεπιστήμιο δε γράφαμε ούτε μονοτονικό ακόμα. Στη Γαλλία, βρήκα μια χώρα τόσο προηγμένη κοινωνικά, που μου έκανε εντύπωση και αποτέλεσε το λόγο που παρέτεινα τη διαμονή μου εκεί.

Το δεύτερο μεταπτυχιακό το έκανα τη δεκαετία του ’90, παράλληλα με το διδακτορικό γιατί είχα καημό με το αντικείμενο της γλωσσικής τεχνολογίας. Είναι αυτό που σας επιτρέπει να ψάχνετε στο Google και να βρίσκετε αυτό που θέλετε. Πάντα ήθελα να το κάνω και δυστυχώς δεν μπόρεσα να το κάνω στο βαθμό που το ήθελα. Τώρα στρέφομαι πάλι σ’ αυτό σιγά-σιγά.

Η επιστροφή στην Ελλάδα

Μετά το διδακτορικό, μου πρότειναν μια δουλειά στην Ελλάδα που μου φάνηκε πάρα πολύ ενδιαφέρουσα, στο Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Θεώρησα ότι θα βρω ένα ερευνητικό κέντρο όπως τα αντίστοιχα της Γαλλίας. Έμεινα έξι χρόνια στην Ελλάδα. Τα δύο τελευταία έψαχνα να βρω πού μπορώ να φύγω. Η πρώτη πρόταση που μου έγινε ήταν από την Κύπρο.

Η ζωή στην Κύπρο

Η καθημερινότητά μου είναι ακριβώς αυτή που ήθελα. Αυτή τη στιγμή ασχολούμαι με τις έρευνές μου, με τους φοιτητές μου, επιτέλους ταξιδεύω.

Η σελίδα «Γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου»

Ομολογώ ότι δεν έχω καταλάβει ακόμα πόσο αγαπητή είναι αυτή η σελίδα. Αυτό που ξέρω είναι πόσο δουλειά έχω ρίξει γι’ αυτή τη σελίδα.  Την ξεκίνησα πριν από τέσσερα χρόνια ακριβώς. Είχα μια τάξη που προσπαθούσα κάπως να ομαδοποιήσω και αποφάσισα να κάνω μια Fan Page για ν’ αναρτώ κάποια γενικά πράγματα. Θυμάμαι πως μια  φοιτήτρια με ρώτησε πότε γράφουμε «βάση» και πότε «βάσει». Σκέφτηκα ότι αυτή η ερώτηση ήταν ενδιαφέρουσα για όλους. Έτσι, η σελίδα έγινε ένα υποστηρικτικό εργαλείο των φοιτητών και  μια αφορμή να προωθήσουμε το Τμήμα Γλωσσολογίας.

1017388_1080967701925610_4594449622499561628_n

Πιστεύω πως η σελίδα ανταποκρίθηκε σε κάτι που οι άνθρωποι ήθελαν και δεν ήθελαν ν’ αναγνωρίσουν.  Δεν νοιάζονται τελικά όλοι μόνο για τη διασκέδαση, αλλά τους ενδιαφέρει και η γνώση, έστω και αν γίνεται με χαλαρό τρόπο. Σήμερα, απευθύνεται σε όλους: θα δουν μια ανάρτηση, θα γελάσουν, θα προβληματιστούν, θ’ ασχοληθούν.

Αυτό το video έγινε επίσης στο πλαίσιο κάποιων μαθημάτων.  Τα παιδιά χαίρονται πάρα πολύ με τέτοιο υλικό. Προφανώς, δεν μπορείς να μιλάς σε μια τάξη για 20 ή 30 λεπτά συνεχόμενα και να σε προσέχουν. Πρέπει πού και πού στο μάθημα να γίνονται διάφορα «διαλείμματα διασκέδασης» για να τους τραβήξεις την προσοχή. Όταν πάει να κάνει «κοιλιά», τους δείχνω μια γελοιογραφία σχετική με το μάθημα ή  ένα video.

Μέσα απ’ όλο αυτό, έχω βρει έναν τρόπο επικοινωνίας με τον κόσμο που δε σπουδάζει Γλωσσολογία, κάτι που το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον.  Για εμένα, αυτό είναι η αρχή για να φέρω τους ανθρώπους κοντά στη Γλωσσολογία. Ο στόχος, στην πραγματικότητα, είναι να σκαφτόμαστε. Αν σκέφτεσαι, κάποια πράγματα αναγκαστικά θα τα δεις. Κάποιες φορές βάζω κάποια προκλητικά posts ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο. Για να προκαλέσω συζητήσεις.

Το cySlang.com

Το λεξικό κυπριακής αργκό δημιουργήθηκε στο πλαίσιο εργασίας των φοιτητών του μαθήματος λεξικογραφίας που διδάσκω. Οι φοιτητές όταν ακούν ότι θα κάνουν εργασία και δε θα δώσουν εξετάσεις πάντα χαίρονται! Αυτό που ήταν πολύ ενδιαφέρον και άργησα να το καταλάβω ήταν ότι οι φοιτητές δεν ήξεραν τι σημαίνει slang.  Χρησιμοποιούν slang -όπως άλλωστε και όλοι οι νέοι- αλλά δεν ήξεραν τι είναι αυτό. Αρχικά, θεώρησαν ότι το ζητούμενο ήταν να μαζέψουμε κυπριακές λαϊκές λέξεις.

Υπάρχουν πολλές λέξεις του λεξικού μας που έχουν πολύ ενδιαφέρον, αλλά και πολλή πλάκα! Ένα σημείο που παρατήρησα διαισθητικά, χωρίς να έχω μετρήσεις, είναι πως οι βρισιές διαφοροποιούνται ανάλογα με το φύλο. Για να προσβάλλεις ή να μειώσεις έναν άνδρα θα τον πεις βλάκα. Αντίθετα, μια γυναίκα, θα την πεις άσχημη.

Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο είναι πως αν μια λέξη την ξέρει ένας άνθρωπος στην ηλικία μου, παύει να είναι slang, δηλαδή κοινή αργκό. Για παράδειγμα, όταν ήρθα στην Κύπρο, η πρώτη λέξη αργκό που έμαθα ήταν το «σπάσμαν» που σημαίνει σπασίκλας.  Ωστόσο, όπως ο σπασίκλας ακούγεται πολύ παλιά λέξη στα ελληνικά, με την ίδια λογική και το σπάσμαν έγινε παλιά κυπριακή λέξη.

6149_1088112437877803_5801946284661688340_n

Εξελίσσεται πολύ πιο γρήγορα η αργκό. Και όταν τη μαθαίνουν όλοι, παύει να είναι αργκό. Εμείς προσπαθούμε να εντάξουμε κι αυτές τις λέξεις και να χρονολογήσουμε πότε χάθηκαν. Επιπλέον, έχουμε συμπεριλάβει και λέξεις που γνωρίζουν μόνοι οι μαθητές, για παράδειγμα.  Οι λέξεις γεννιούνται μπροστά στα μάτια μας και αυτό αποδεικνύει πόσο ζωντανός οργανισμός είναι η γλώσσα.

Για το λεξικό εργάστηκαν όλοι εθελοντικά. Θα ήθελα κάποια στιγμή να βρεθεί ένας χορηγός ώστε να υποστηρίξει αυτό το έργο για να μπορέσουμε να το συντηρήσουμε.

Η ιδιότητα του Γλωσσολόγου

Με μια κουβέντα, η δουλειά του Γλωσσολόγου είναι να γράφει γραμματικές. Αν οι γραμματικές των σχολείων ήταν γραμμένες από Γλωσσολόγους που ξέρουν τη δουλειά τους,  ίσως είχαμε λιγότερα προβλήματα μ’ αυτό που κάποιοι ονομάζουν γλωσσοπενία ή με τη διδασκαλία της γλώσσας.  Η βασική δουλειά του Γλωσσολόγου είναι να κάνει γραμματική ανάλυση στη γλώσσα. Πέρα απ’ αυτό, γράφουμε και λεξικά, ενώ ασχολούμαστε και με το πώς πρέπει να διδάσκονται οι ξένες γλώσσες. Επιπλέον, μελετάμε τι είναι το φαινόμενο «γλώσσα»:  Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον να μπορεί να βγάζει απ’ το στόμα του αυτό που έχει στο μυαλό του κι έναν άλλον να το προσλαμβάνει και να μπορεί να το καταλάβει, να το σχολιάσει και να το απαντήσει.  Η νευρογλωσσολογία, άλλωστε, έχει σημειώσει σπουδαία πρόοδο τα τελευταία χρόνια.

«Είμαι γλωσσολόγος»

Η συνήθης αντίδραση είναι: «α, να προσέχουμε τι λέμε». Δεν έχω καμία άποψη για το σωστό και το λάθος. Θεωρώ πως είναι κατασκευές των παλιότερων φιλόλογων. Όταν αλλάζει κάτι στη γλώσσα, δε σημαίνει ότι είναι λάθος. Σημαίνει ότι απλώς άλλαξε.

 Τα greeklish

Δεν με ενοχλούν καθόλου τα greeklish. Γιατί να είναι κάποιος εναντίον τους;  Η ορθογραφία δεν έχει να κάνει με τη γλώσσα. Όλοι οι Γλωσσολόγοι το ίδιο θα σας πουν. Η ορθογραφία είναι απλώς ένας τρόπος αποτύπωσης της γλώσσας ο οποίος αλλάζει συχνά. Αλλιώς, θα γράφαμε ακόμα μόνο κεφαλαία, όπως έγραφαν οι πρόγονοί μας.  Οι άνθρωποι μέχρι αρκετά πρόσφατα, μέχρι να γίνει υποχρεωτική η παιδεία, έγραφαν όπως να’ ναι. Γι’ αυτό υπάρχει ολόκληρη επιστήμη που λέγεται παλαιογραφία.

Η γραφή και η γλώσσα είναι δύο χωριστά πράγματα. Η γραφή απλώς αποτυπώνει τη γλώσσα. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι αν αλλάξει κάτι στη γλώσσα δεν αποτυπώνεται στη γραφή. Γι’ αυτό έχουμε προβλήματα με την ορθογραφία: Η γραφή δεν είναι τόσο γρήγορη στις αλλαγές της όπως η γλώσσα. Πιστεύουμε ότι τα greeklish χαλάνε τη γλώσσα. Ωστόσο, τελικά, η ερώτηση είναι ανάποδη. Μήπως τα greeklish είναι η απόδειξη ότι έχουμε κάνει κάποια λάθη στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να έχουν πρόβλημα να γράψουν ορθογραφία και γι’ αυτό καταφεύγουν στα greeklish;

Με άλλα λόγια, όταν βλέπουμε ένα καινούργιο λάθος ή  κάτι ν’ αλλάζει,  το πρώτο που πρέπει να σκεφτούμε είναι γιατί συμβαίνει αυτό, όχι να το διορθώσουμε. Αν δεν καταλάβουμε γιατί συμβαίνει, δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε. Και βέβαια, πρέπει να σκεφτούμε ποιο είναι το ζητούμενο αποτέλεσμα. Εγώ θεωρώ πολύ πιο σημαντικό να μην μπορεί να διατυπώσει κάποιος τη σκέψη του, παρά να μην ξέρει ορθογραφία.

Τα hints

Δυστυχώς, δεν μπορώ να διαβάσω λογοτεχνία χωρίς να δω τα λάθη. Αυτό είναι μεγάλη πληγή. Ένα λογοτεχνικό κείμενο το θέλω και καλά ορθογραφημένο, όχι μόνο καλά δομημένο. Δεν κοιτάω τα λάθη μόνο όταν διαβάζω ειδήσεις γιατί εκεί εστιάζω κατευθείαν στην πληροφορία.

Δεν είμαι μ’ ένα λεξικό ανά χείρας αλλά βρίσκεται πάντα κάποιο κοντά μου. Δε συνηθίζω να το ξεφυλλίζω. Το έχω κάνει σε άλλες γλώσσες και σε διαλέκτους -εκεί είναι το αγαπημένο μου χόμπι-, αλλά είναι μέρος της δουλειάς μου.

Το όνειρό μου είναι να μάθω πολλές γλώσσες. Μιλάω ελληνικά,  γαλλικά, αρκετά ιταλικά, λίγα αγγλικά,  λίγα ισπανικά, λίγα τούρκικα.  Γνωρίζω τη κατωιταλική ελληνική διάλεκτο. Τα κυπριακά απλώς τα καταλαβαίνω. Τέλος, έχω κάνει τρεις φορές το πρώτο έτος των ιαπωνικών, χωρίς να μπορέσω να συνεχίσω!

Marianna says: «Κάνε like στη σελίδα «Γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου» της Μαριάννας Κατσογιάννου στο Facebook και μπες στο cySlang για ν’ανακαλύψεις την κυπριακή αργκό»

Luca De Angelis, Fabio De Biase | Δυο ιταλοί φοιτητές έγιναν viral σ’ όλο τον κόσμο επειδή απλά το ζήτησαν μέσω μιας απλής φωτογραφίας!  

Μαρία-Άννα Τανάγια

Το αγαπώ το Facebook. Ένας από τους λόγους είναι αυτά τα δύο παιδιά που έγιναν παγκόσμιο viral επειδή απλά ανέβασαν μια φωτογραφία τους στην οποία ζητούν likes και shares θέλοντας να μελετήσουν τη δύναμη του πιο ισχυρού δικτύου κοινωνικής δικτύωσης. Ένας άλλος, είναι ότι μέσω του αυτού του δικτύου μπόρεσα, μέσα σε λίγα λεπτά, να τους βρω και να μιλήσω μαζί τους!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Yiayia Nitsa | Η αγαπημένη viral γιαγιά από την Αυστραλία

Μαρία-Άννα Τανάγια

«Δες αυτό το link. Πρέπει να βρεις τη γιαγιά Νίτσα και να της κάνεις συνέντευξη!», ήταν τα λόγια της Μαρίας Αλεξιάδου στο inbox μου. Κάπως έτσι ανακάλυψα τη σούπερ γιαγιά, τα παιδιά της οποίας είχαν τη φαεινή ιδέα να την κινηματογραφούν σε διάφορες στιγμές της καθημερινότητάς της όταν εκείνη μοιράζει αφειδώς τη σοφία της.  Τα videos που ανεβαίνουν στη Fan Page Yiayia Nitsa γίνονται αμέσως viral, το κοινό της την αποκαλεί «θεά» κι εκείνη δείχνει να το απολαμβάνει αν και δε θεωρεί ότι κάνει κάτι παραπάνω από το να είναι απλά ο εαυτός της. Επικοινώνησα μαζί της για να μάθω περισσότερα για τη ζωή της που, όπως εκ των υστέρων έμαθα, ήταν τόσο δύσκολη που μόνο με χιούμορ και αισιοδοξία μπόρεσε να την αντιμετωπίσει. Κι αυτό θαρρώ πως είναι και το μήνυμα της συνέντευξης που ακολουθεί.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Θα ήθελα να μας πείτε κάποια πράγματα για εσάς. Τι θυμάστε από τον τόπο που γεννηθήκατε, την Καστοριά;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σ’ ένα όμορφο ακριτικό χωριό που ονομάζεται Οινόη. Από τα παιδικά μου χρόνια εκεί δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Θυμάμαι, όμως, την ημέρα που οι αντάρτες σκότωσαν τη μάνα μου και τη γιαγιά μου. Τα θυμάμαι όλα. Θυμάμαι τη βραδιά που χτύπησαν την πόρτα οι αντάρτες και ήρθαν, πήραν τη μάνα μου και τη γιαγιά μου και τις σφάξανε. Μείναμε τέσσερα ορφανά. Εγώ ήμουν η μεγαλύτερη, 7-8 ετών. Θυμάμαι ότι ήρθε ο στρατός και μας μετέφερε στην Καστοριά.

Τι θυμάστε έντονα από τα παιδικά σας χρόνια;

Ο πατέρας μου δεν μπορούσε να μας μεγαλώσει μόνος του. Τον έψαχναν κι αυτόν οι αντάρτες επειδή ήταν ο γραμματέας του χωριού. Εγώ πήγα στο ορφανοτροφείο της Καστοριάς και τα άλλα δύο μου αδέρφια στην Αθήνα σε μια παιδούπολη, ενώ ο μικρός έμεινε με τις θείες μου. Έκατσα 8 χρόνια στο ορφανοτροφείο, τελείωσα το δημοτικό σχολείο και το 1954-55 βγήκα από εκεί. Είχα μια θεία στην Αθήνα, έκατσα εκεί δούλεψα. Ύστερα, πήγα σε μια οικοκυρική σχολή στη Λέρο, έκατσα άλλα δύο χρόνια και επέστρεψα στην Αθήνα.  Ήταν πάρα πολύ δύσκολο να τα αντιμετωπίσω όλα αυτά. Δύσκολοι καιροί, βλέπετε. Ένιωθα ότι μου έδινε ο Θεός υπομονή και με προστάτευε. Είχα και τη θεία μου που μ’ αγαπούσε και με προστάτεψε πάρα πολύ.

Τι είναι αυτό που σας έδινε δύναμη για να συνεχίσετε τη ζωή σας;

Νομίζω ότι έχω ένα χάρισμα από το Θεό: να είμαι πολύ αισιόδοξη στη ζωή μου. Και το μεγαλύτερο πόνο ακόμα, τον αντιμετωπίζω με χιούμορ. Αν δεν είχα αυτό, σας ορκίζομαι ότι θα είχα τρελαθεί. Αυτό μου έδινε δύναμη και αισιοδοξία να περάσω όλες τις αντίξοες συνθήκες και να είμαι αυτό που είμαι σήμερα.

Στην Αυστραλία πώς βρεθήκατε;

Όταν επέστρεψα από τη Λέρο στην Αθήνα ήταν έντονο το κύμα μετανάστευσης. Το 1960 ήταν περίεργη η κατάσταση στην Ελλάδα. Υπήρχε μεγάλη φτώχεια μετά τον πόλεμο και τον εμφύλιο. Όλοι φεύγανε. Έτσι αποφάσισα να φύγω κι εγώ στην Αυστραλία. Για μια νέα ζωή. Ήταν και η φτώχεια που μας έσπρωξε, αλλά καμιά φορά είναι κι άλλα προβλήματα που σε ωθούν να πάρεις το δρόμο της ξενιτιάς. Εγώ ήρθα με τη ΔΕΜΕ, με το κράτος δηλαδή. Ήρθαμε όλες οι κοπέλες  αεροπορικώς για να δουλέψουμε ως υπηρέτριες. Ξεκινήσαμε προς το άγνωστο, χωρίς να ξέρουμε τι μας περιμένει.

Προσαρμοστήκατε στη νέα ήπειρο;

Δυσκολεύτηκα πάρα πολύ, όλοι δυσκολευτήκαμε, πολλοί μάλιστα δεν άντεξαν και επέστρεψαν. Εγώ ήμουν πάρα πολύ τυχερή. Με φιλοξένησε η αδερφή της μητριάς μου, με πρόσεχαν πολύ. Ύστερα έπιασα δουλειά σε ένα εργοστάσιο. Αφού το πήρα απόφαση και ήρθα τόσο μακριά, προσαρμόστηκα.

Πώς σας αντιμετώπισαν οι Αυστραλοί; Νιώσατε ποτέ μειονεκτικά ή βιώσατε ποτέ ρατσισμό;

Η Αυστραλία είναι πολύ φιλόξενη χώρα. Ρατσιστικά, μας αντιμετώπισαν μόνο όσοι δεν ήταν Αυστραλοί.  Οι εγγλέζοι, για παράδειγμα,  μας έβριζαν. Δεν νιώθαμε όμως μειονεκτικά. Δουλέψαμε σκληρά. Με τη δουλειά και το φιλότιμό μας καταφέραμε να επιβιώσουμε. Οι Έλληνες είμαστε μια καλή παροικία και μας αγαπάνε όλοι εδώ.

Ξέρετε, στην Ελλάδα υποδεχόμαστε ένα μαζικό κύμα μεταναστών που περνά από τη χώρα και συνεχίζει προς Ευρώπη. Πώς νιώθετε γι’ αυτούς τους ανθρώπους;

Το βλέπω, το ακούω, το ζω. Και πολλές φορές κλαίω που βλέπω τα παιδιά που χάνονται και πνίγονται. Και οι δικοί μου γονείς πρόσφυγες ήταν, Έλληνες Πόντιοι. Τους νιώθω και τους καταλαβαίνω. Δυστυχώς, αυτό συμβαίνει σε μια εποχή που και η Ελλάδα βιώνει μια δύσκολη περίοδο και δεν μπορεί να τους περιθάλψει όπως πρέπει. Τα βλέπω και στεναχωριέμαι. Και εξαγριώνομαι με τους λαθρέμπορους που εκμεταλλεύονται όλο αυτόν τον κόσμο κερδίζοντας τόσα χρήματα.

Οι περισσότεροι νέοι στην Ελλάδα θέλουν να φύγουν από τη χώρα αναζητώντας πάλι μια καλύτερη τύχη. Τι θα λέγατε σε αυτούς; Να μείνουν, να φύγουν;

Να σας πω. Κανένας άνθρωπος δε θέλει να πάρει για πλάκα το δρόμο της ξενιτιάς. Η Ελλάδα βιώνει μια μεγάλη οικονομική κρίση, σχεδόν δύο εκατομμύρια άνθρωποι είναι άνεργοι. Θα τους έλεγα να φύγουν να πάνε να βρουν την τύχη τους. Άλλωστε, όπου κι αν πάνε, το μυαλό τους θα βρίσκεται στην Ελλάδα. Εγώ λείπω σχεδόν 55 χρόνια και δεν έχει περάσει μέρα που να μην είναι η Ελλάδα στο μυαλό και στην ψυχή μου.

Τι είναι αυτό που σας λείπει περισσότερο από την Ελλάδα;

Μου λείπουν πολλά. Η πατρίδα μου, οι συγγενείς μου -έμειναν μια θεία και μια αδερφή. Η Ελλάδα είναι η καλύτερη χώρα του κόσμου, αλλά δεν έχουμε ανθρώπους να μας κυβερνούν. Όλοι κοιτούν μόνο το συμφέρον τους. Από χώρα των θρύλων, την έκαναν χώρα του θρίλερ. Λυπάμαι πάρα πολύ. Με πονάει πολύ αυτό.

Ας πάμε ξανά στην Αυστραλία. Με τι ασχοληθήκατε εκεί; Μιλήστε μου λίγο για τα χρόνια που ακολούθησαν.

Παντρεύτηκα το 1963 με προξενιό. Πήρα έναν άνδρα, ο Θεός να τον κάνει άνδρα. Τέλος πάντων, ήταν το τυχερό μου. Ταλαιπωρήθηκα πολύ με τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Πολύ αλκοόλ, ενδοοικογενειακή βία. Στο τέλος, δεν τον άντεξα. Μια φορά με χτύπησε τόσο δυνατά στο πρόσωπο. Τα μωρά μου έκλαιγαν, άνοιξε την πόρτα κι έφυγε. Ήταν πάρα πολύ δύσκολα χρόνια. Έφυγε αυτός, με άφησε με τέσσερα μικρά παιδιά (ηλικίας 2,4, 6 και 8). Με τη βοήθεια του Θεού τα μεγάλωσα και είναι και καλά παιδιά.

Σε ένα βίντεο λέτε ότι είστε «queen of myself».

Μη με θεωρήσετε εγωίστρια. Θεωρώ τον εαυτό μου queen. Βασίλισσα. Φρειδερίκη! Γιατί πήρα την απόφαση, είχα τα κότσια, το θάρρος και τη δύναμη να μεγαλώσω τέσσερα παιδιά χωρίς καμία βοήθεια. Εκείνη την εποχή καμία γυναίκα δεν μπορούσε να το κάνει αυτό. Όλες υπέφεραν και υπέμειναν προκειμένου να μην χωρίσουν.

Έχετε τέσσερα παιδιά και 7 εγγόνια. Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που τους έχετε δώσει;

Τα κορίτσια τα συμβουλεύω να προσέχουν τη ζωή τους, να είναι καλές μάνες, καλές γυναίκες. Να κάνουν υπομονή και επιμονή γιατί δεν είναι ωραίο να χωρίζεις. Από την άλλη, αν η συμβίωση είναι δύσκολη να μη φοβηθούν στιγμή και να χωρίσουν.

12006092_701578969985592_2686446516933441175_n

Τι είναι αυτό που πρέπει να έχει μια οικογένεια για να είναι ευτυχισμένη;

Μέσα στην οικογένεια πρέπει να υπάρχει αγάπη και εμπιστοσύνη. Να υπάρχει υπομονή και στο κρεβάτι να λύνονται όλα. Να μη χωρίζουν οι άνθρωποι για το τίποτα. Δεν το συστήνω σε κανέναν επειδή εγώ χώρισα. Όλες οι φίλες μου είναι παντρεμένες και έχουν τους καλύτερους άνδρες. Δεν ζηλεύω, αλλά τις καλοτυχίζω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τύχη από το να έχεις έναν καλό σύντροφο. Γι’ αυτό, με υπομονή και κατανόηση όλα λύνονται.

 

11034172_602931596516997_5881333735192825059_n

Μιλήστε μου λίγο για τη σειρά με τα βίντεο. Πώς άρχισαν όλα;

Αυθόρμητα. Όλα αυθόρμητα έγιναν. Με τρέλα. Είμαι τέτοιος άνθρωπος εγώ, έτσι είμαι κάθε μέρα. Με τράβηξαν μια μέρα βίντεο οι κόρες μου και το ανέβασαν στο Facebook για να το δουν οι γνωστοί μας. Εγώ δεν ήξερα τίποτα, στο μεταξύ. Όταν ανέβασαν ένα βίντεο που μιλάω για τους άνδρες έγινε χαμός. Εγώ επειδή κάηκα και φυσάω και το γιαούρτι, είπα τις βλακείες μου και τρελάθηκε ο κόσμος!

Στο facebook είστε ήδη… ροκ σταρ! Διαβάζετε τα σχόλια που σας στέλνουν; Θυμάστε κάποιο που να σας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση;

Δεν νιώθω ότι είμαι ροκ σταρ. Έτσι είμαι στη ζωή μου, μιλάω πάντα με ειλικρίνεια, δεν μ’ αρέσει το ψέμα.  Τα λέω έξω από τα δόντια κι έτσι έχω χάσει και φίλους. Τα σχόλια μου τα διαβάζει η κόρη μου και χαίρομαι πολύ για την αγάπη που μου δείχνει ο κόσμος. Με έχουν καλέσει στην Αμερική για καφέ, μου λένε ότι είμαι θεά, ότι θέλουν μια γιαγιά σαν κι εμένα, ότι είμαι φεμινίστρια.  Εντύπωση μου έκανε ένα σχόλιο από μία γυναίκα στην Αφρική που έλεγε ότι θέλει να με γνωρίσει πολύ. Προχθές μια γιαγιά στο σούπερ μάρκετ μου λέει: «εσύ είσαι η γιαγιά Νίτσα; Τα εγγόνια μου,  μου δείχνουν τα βίντεό σου και αυτά που λες. Αν ήταν τώρα εδώ, θα σου ζητούσαν αυτόγραφο».

 

11295587_647389342071222_3327693706318562085_n

Θυμάμαι το βίντεο που μιλάτε για τους άνδρες. Έχετε καμία καλή συμβουλή να δώσετε στις γυναίκες που είναι fans σας; Και αντίστοιχα στους άνδρες που σας ακολουθούν;

Και οι γυναίκες και οι άνδρες πρέπει να αγαπούν και να εκτιμούν τους συντρόφους τους. Αυτή είναι η ζωή. Πρέπει να είναι στεριωμένοι.

Τι μήνυμα θέλετε να στείλετε σε όσους σας διαβάζουν τώρα στην Ελλάδα;

Ελπίζω να βάλει ο Θεός το χέρι του και να τα καταφέρετε. Να έχετε άξιους ανθρώπους να σας κυβερνούν.

Marianna says: «Ακολούθησε τη γιαγιά Νίτσα στη Fan Page της για να απολαμβάνεις κι εσύ τα videos της»!

Λεωνίδας Σπύρου |«Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που μπορεί να ζει χωρίς να λέει ψέματα»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Το καλοκαίρι των capital controls θα μας μείνει αξέχαστο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Εκείνο το διάστημα, μεταξύ άλλων, γνώρισα τον Λεωνίδα Σπύρου μέσα από τα καταιγιστικά και συχνά «πύρινα» status του στο Facebook, έμαθα περισσότερα για την προσωπική του ιστορία έτσι όπως αποσπασματικά αλλά ειλικρινά την διηγείται μέσω updates και σκέφτηκα πως επιβάλλεται να φιλοξενηθεί στο περιοδικό. Η συνέντευξη που ακολουθεί δικαίωσε το ένστικτό μου.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Μεγάλωσες στην Αθήνα. Ποια είναι η πιο έντονη εικόνα των παιδικών σου χρόνων στην πόλη; Αν κρατούσες μια παιδική φωτογραφία σου, τι θα απεικόνιζε;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα όταν οι πολυκατοικίες είχαν ακόμα θυρωρούς, όταν στις πλατείες οι άνθρωποι γνωρίζονταν μεταξύ τους, όταν τις Κυριακές ανεβαίναμε  εκδρομή στην Κηφισιά, όταν παίζαμε ποδόσφαιρο στο Πεδίον του Άρεως. Όσον αφορά στη φωτογραφία, θα κρατούσα μια μαυρόασπρη που έχει δημοσιευθεί στο βιβλίο «τα Rock Ημερολόγια» του Γιώργου Τουρκοβασίλη: είμαι πιτσιρικάς 15 ετών και τρέχω χαμογελώντας, με ανέμελο το μακρύ μαλλάκι μου, στα στενά του Λυκαβηττού. Είναι η αγαπημένη μου φωτογραφία, δεν μπορώ να φανταστώ κάποια καλύτερη και πιο αντιπροσωπευτική.

 

Θα ήθελα να μου μιλήσεις για την εποχή των ναρκωτικών. Τώρα που βγήκες αλώβητος από όλη αυτή την ιστορία, τι σκέψεις σου δημιουργούνται;

Αυτή είναι μια παλιά ιστορία που τέλειωσε πριν 19 χρόνια. Σήμερα, νιώθω σαν να το έζησε κάποιος άλλος κι απλά βίωσα εγώ την εμπειρία. Ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές και σε κάνει να ξεχνάς τις δύσκολες στιγμές. Εκείνη την περίοδο που ξεκίνησε όταν ήμουν ακόμα έφηβος -γύρω στα 15- έζησα τα καλύτερα αλλά και τα χειρότερα, τα δυο άκρα. Σήμερα αυτή η περίοδος είναι ένα ακόμα κομμάτι από το μεγάλο παζλ που με διαμορφώνει ως προσωπικότητα. Εάν δεν την είχα ζήσει, δεν θα είχα γνωρίσει την επιστήμη, την ψυχανάλυση, την ψυχοθεραπεία και τη δραματοθεραπεία, θα ήμουν κάποιος άλλος.

Αυτό έχω κρατήσει. Και γενικότερα, έτσι έχω μάθει, πλέον, να λειτουργώ στη ζωή μου: ακόμα και από μια καταστροφή ψάχνω να βρω ό,τι θετικό μπορώ. Ν μείνω και να δουλέψω με αυτό, δεν ασχολούμαι με πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω, προχωράω πάντα μπροστά με ό,τι θετικό μπορώ να αποκομίσω. Μέσα από την εξάρτηση και την εξαθλίωση -αφού ήμουν τυχερός και έζησα- γνώρισα ό,τι πιο πολύτιμο για εμένα σε αυτήν την ζωή: την ψυχανάλυση.

 

Θυμάμαι ένα status σου πως, όταν ήσουν στο στάδιο της επανένταξης, αρνήθηκες να πάρεις την αναπηρική σύνταξη. Γιατί;

Όταν βγήκα από το κλειστό του 18 ΑΝΩ ήμουν ακόμα στο πρόγραμμα της επανένταξης. Η χρήση μού προκάλεσε ένα πρόβλημα στο συκώτι κι έκανα θεραπεία. Εκείνο το διάστημα δικαιούμουν να παίρνω μια σύνταξη αναπηρίας, κάποιο επίδομα. Το πρώτο εξάμηνο το πήρα, δεν ήμουν οικονομικά άνετος, ένα σπίτι είχα, ένα φαγητό και μια μικρή οικονομική στήριξη από τον αδερφό μου. Όταν, όμως, έπρεπε να πάω να ανανεώσω το δεύτερο εξάμηνο, εγώ είχα ήδη αρχίσει να πατάω γερά στα πόδια μου, ήταν καλοκαίρι, γυμναζόμουν, ήμουν μαυρισμένος. Έτσι, λοιπόν, όταν πήγα στη Νομαρχία και περίμενα στο καθιστικό για να περάσω από την επιτροπή και είδα γύρω μου πολλούς πραγματικά ταλαιπωρημένους ανθρώπους, ανάπηρους, ηλικιωμένους, ντράπηκα. Είπα στον εαυτό μου: «αφού μπορείς να γυμνάζεσαι και να λιώνεις στην παράλια, να πας να δουλέψεις, δεν έχεις καμία δουλειά εδώ πέρα» κι έτσι σηκώθηκα, έφυγα και δεν την ξαναπήρα.

Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που έκανες την πρώτη μέρα που ολοκλήρωσες το πρόγραμμα;

Πήγα αμέσως να συναντήσω το μωρό μου (την κόρη μου)

Λεωνίδας Σπύρου

Πόσο εύκολο είναι να απαλλαγεί κάποιος από την «κακή» πλευρά του εαυτού του;

Πιστεύω ότι η πιο σωστή ερώτηση είναι εάν είναι εύκολο να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και μετά να δουλέψουμε κομμάτια του που θέλουμε να αλλάξουμε. Όχι, δεν είναι εύκολο γιατί η διαδικασία του να  βρεθούμε αντιμέτωποι με τα αρνητικά κομμάτια του εαυτού μας ενέχει πόνο -πάντα έχει πόνο μια παραδοχή- αλλά εάν καταφέρουμε και την κάνουμε είναι το πρώτο βήμα για να πάμε στο επόμενο, στο να δράσουμε πάνω στο πρόβλημα που μόλις αποδεχθήκαμε. Εάν δεν έχουμε αποδεχθεί το όποιο πρόβλημα, δεν μπορούμε ποτέ και να δουλέψουμε πάνω σε αυτό. Η ψυχανάλυση όμως βοηθά πολύ: σου μαθαίνει γενικότερα την αναλυτική σκέψη. Είναι ό,τι  πιο μαγικό βρήκα στην ζωή μου μέχρι σήμερα. Είναι μαγικό να μπορείς να βρίσκεις τις απαντήσεις στις ερωτήσεις.

Στο Μπαλί πώς βρέθηκες; Με τι ασχολείσαι εκεί;

Πριν 11 χρόνια είχα κορεστεί από τα πάντα στην Ελλάδα. Είχα την ανάγκη και για έναν άλλο επαγγελματικό προσανατολισμό γιατί η νύχτα  με είχε κουράσει και το γενικότερο περιβάλλον της δεν μου έκανε καθόλου πλέον. Κάποια στιγμή όταν συζητούσα με τον αδερφό μου που τότε ζούσε στην Κίνα μου είπε: «εσύ είσαι για το Μπαλί, είναι το μέρος που είναι φτιαγμένο για εσένα». Έτσι απλά, δεν ήθελα πολύ. Ήμουν από μικρός συνηθισμένος  στα ταξίδια και στον υπόλοιπο κόσμο. Πάντα είχα και το όνειρο να ζήσω κάποια στιγμή σε εξωτικά μέρη, μπήκα στο αεροπλάνο  και ήρθα.

Σχετικά με τα επαγγελματικά, για αρκετά χρόνια ασχολούμουν με μεσιτικά και τουριστικά, μια δουλειά που πήγε πολύ καλά. Ωστόσο,  πριν 2-3 χρόνια η εξέλιξη την ξεπέρασε. Οι πολλές βίλες, τα πολλά φτηνά ξενοδοχεία που χτίστηκαν σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο κόσμος πλέον χρησιμοποιεί το διαδίκτυο ήταν οι παράγοντες που με ανάγκασαν να την κλείσω. Τώρα έχω ξεκινήσει κάτι καινούργιο από την αρχή: φτιάχνω δικά μου T Shirts -αντρικά και γυναικεία- και τσάντες casual, έχω ένα μαγαζί λιανικής σαν showroom,  έχω μια βίλα για τουριστική εκμετάλλευση και ασχολούμαι και με το εμπόριο γενικότερα.

Λεωνίδας Σπύρου

Πόσο δύσκολο ήταν να αποδεχτούν έναν “ξένο” στην τοπική κοινωνία; Παρατηρείς διαφορές με την Ελλάδα ως προς αυτό;

Tο Μπαλι είναι ένα πολυπολιτισμικό πρότυπο στην καρδιά του μεγαλυτέρου ισλαμικού κράτους του κόσμου (η Ινδονησία έχει πληθυσμό 260 εκατομμύρια ανθρώπους). Πρόκειται για μια ανοιχτή η κοινωνία κι αυτό οφείλεται σε δυο λόγους: Ο πρώτος είναι η θρησκεία, που είναι η ινδουιστική και είναι ανεκτική, χωρίς μισαλλοδοξία και μίσος για το διαφορετικό και τους αλλόθρησκους. Πρόκειται για το μοναδικό νησί –από τα άλλα 17.000 περίπου που έχει η Ινδονησία- που επικρατεί άλλο θρήσκευμα και όχι ο ισλαμισμός. Και φυσικά όχι όπως εσείς τον φαντάζεστε στην Ελλάδα που επικρατεί η ισλαμοφοβία. Για να γίνω αντιληπτός αρκεί να πω ότι στη μεγαλύτερη ισλαμική χώρα του κόσμου έχουμε 200 χριστιανικές εκκλησίες όλων των δογμάτων, ενώ τα Χριστούγεννα και το Καθολικό Πάσχα είναι επίσημες αργίες προς τιμήν των μειονοτήτων.

Ο άλλος λόγος είναι ο τουρισμός, αλλά και οι μόνιμοι ξένοι κάτοικοι από όλα τα μέρη του πλανήτη. Έτσι, λοιπόν, αναγκαστικά όταν τόσοι πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι επισκέπτονται το νησί ως τουρίστες ή ζουν ως μόνιμοι κάτοικοι,  η ανεκτικότητα είναι μονόδρομος. Οι διαφορές με την Ελλάδα είναι ότι το νησί -λόγω των όσων προανέφερα- δεν έχει ταμπού, δεν ενδιαφέρει κανέναν τι κάνεις στο κρεβάτι σου ή πόσα τατουάζ έχεις. Κρίνεσαι μόνο από τη δουλειά σου και το χαρακτήρα σου.

Ποιο είναι το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της κουλτούρας τους;

Η θρησκεία, οι θρησκευτικές τους τελετές και οι ναοί. Όλα εδώ γυρνάνε γύρω από τη θρησκεία: παντού σε όλα τα σπίτια -και όχι μόνο- έχουν μεγάλους ναούς, ακόμα και στα μαγαζιά τους βάζουν ένα μικρό ναό. Ωστόσο, όπως εξήγησα παραπάνω είναι μια πολυθεϊστική θρησκεία πολύ διαφορετική και ανεκτική από τις γνωστές μονοθεϊστικές. Αυτό είναι και το μυστικό του Μπαλί που κάνει τη διαφορά σε σύγκριση με πολλά άλλα επίσης πανέμορφα νησιά της Ινδονησίας.

Λεωνίδας Σπύρου

Παρόλο που ζεις χρόνια στο Μπαλί εκδηλώνεις έντονο ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Διάβαζα καθημερινά τα status σου όλο το καλοκαίρι. Πώς θα το χαρακτήριζες όλο αυτό το διάστημα; Πόσα αρνητικά ή θετικά σχόλια δέχτηκες; Και κατ’ επέκταση τι κρατάς από όλο αυτό το «δημόσιο» διάλογο;

Ναι, είναι αλήθεια, μου αρέσουν τα social networks και με ενδιαφέρει η πολιτική καθώς και τα κοινωνικά θέματα της Ελλάδας. Τα παρακολουθώ από πολύ κοντά και τα κριτικάρω. Όταν δεν χρησιμοποιείς διπλωματική γλώσσα, όταν θίγεις ευαίσθητα θέματα-ταμπού για την κοινωνία, όταν είσαι κυνικός, ειρωνικός και πολλές φορές επιθετικός, καθώς επίσης και όταν είσαι ένας φιλελεύθερος  -από αυτούς που νιώθουν  άνετα στην Φιλελεύθερη Συμμαχία-,  είναι λογικό να δημιουργείς έντονα συναισθήματα. Και θετικά και αρνητικά. Από αυτό κρατάω ότι μέσα από το διαδίκτυο γνωρίζω τον κόσμο καλύτερα και παίρνω γνώση καθημερινά.

Το Facebook, αλλά και όλα τα social networks είναι δημόσια σφαίρα. Δε σε φοβίζει αυτή η έκθεση;

Όχι, δεν με φοβίζει. Ούτε έχω ανάγκη κανέναν, ούτε παράνομος είμαι. Τι να φοβηθώ; Μήπως μάθει ο κόσμος πολλά πράγματα για εμένα; Δεν με ενοχλεί αυτό, δεν έχω να κρύψω κάτι. Άλλωστε, όπως είχε πει ο Αlbert Camus: «ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που μπορεί να ζει χωρίς να λέει ψέματα». Επιπλέον, πιστεύω ότι σε μια τόσο συντηρητική κοινωνία όπως η ελληνική, αυτοί που μπορούμε πρέπει να βγαίνουμε μπροστά και ο καθένας με το δικό του τρόπο και ύφος να βάζει το λιθαράκι του, για να αρχίσουμε να μοιάζουμε περισσότερο με την υπόλοιπη προηγμένη Ευρώπη και λιγότερο με την Ανατολή.

Λεωνίδας Σπύρου

Ποια είναι τα όνειρά σου για το μέλλον; Θα ήθελες να επιστρέψεις κάποια στιγμή μόνιμα στην Ελλάδα;

Τα όνειρά μου είναι πρώτα να είμαστε εγώ και η κόρη μου υγιείς. Από εκεί και πέρα, θέλω να πετύχει και να φτιάξει η κόρη μου τη ζωή της στο εξωτερικό και μια μέρα να πάω να την  βρω και να περάσουμε αρκετό διάστημα μαζί γιατί είναι κάτι που μου έχει λείψει. Όχι, η Ελλάδα δεν είναι στα πλάνα μου, για δυο λόγους. Ο ένας λόγος είναι ότι έχω ζήσει καλά τη χώρα στις καλύτερες της εποχές κι έτσι σκέφτομαι στην υπόλοιπη ζωή μου να ζήσω  άλλα πράγματα, όσο πιο πολλά μπορώ και προλαβαίνω. Ο άλλος λόγος είναι ότι βρίσκω πολύ συντηρητική την ελληνική κοινωνία. Νιώθω ότι πνίγομαι σε ένα τόσο συντηρητικό περιβάλλον. Ωστόσο, ποτέ μη λες ποτέ.

Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σου έδωσαν και την έχεις ήδη δώσει και στην κόρη σου;

Εδώ θα σου πω ποια ήταν η χειρότερη συμβουλή που μου έχουν δώσει και την έδωσα εντελώς αντίθετη σαν καλύτερη συμβουλή στην κόρη μου: Η μητέρα μου με μεγάλωσε με το να μου λέει τι θα πει ο κόσμος. Εγώ την κόρη μου πάντα τη συμβούλευα να μην την ενδιαφέρει τι θα πει ο κόσμος.

Τι θα συμβούλευες κάποιον που νιώθει εγκλωβισμένος στην Ελλάδα; Να φύγει ή να μείνει και να το παλέψει;

Από τη στιγμή που ετοιμάζεται να φύγει από την Ελλάδα η κόρη μου με τις ευχές μου, θα ήταν υποκριτικό να πω κάτι άλλο. Για ποιο πράγμα να μείνει ένας νέος στην Ελλάδα και να παλέψει; Για να δουλεύει για 600 και 700 ευρώ; Για να πληρώνει τις συντάξεις των πρώην κομματόσκυλων πρόωρων συνταξιούχων των 1.500-2.000 και 2.500 ευρώ; Αγώνας είναι όταν παλεύεις για κάτι εφικτό. Όταν παλεύεις για κάτι που δεν είναι εφικτό, όταν βλέπεις ότι δεν βγαίνουν τα νούμερα, δεν θα το έλεγα ακριβώς αγώνα.

Τι είναι αυτό που συνήθως ξεχνάμε να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας;

Ότι η ζωή είναι πανέμορφη αλλά πολύ μικρή για να την χαραμίσουμε και να την ζήσουμε όπως θα έχουν επιλέξει κάποιοι άλλοι για εμάς και όχι όπως θα θέλαμε να την ζήσουμε εμείς πραγματικά.

 

Facebook | Like ή log out;

Τη στιγμή που σε κάθε νέο παγκοσμίως αντιστοιχεί τουλάχιστον ένας λογαριασμός Facebook, το δημοφιλέστερο μέσο κοινωνικής δικτύωσης θέτει τους δικούς του κανόνες επικοινωνίας.

publisher: Στράτος Μπακιρτζόγλου 

Read more

Tolee Media «Πρέπει να έχεις ξεκαθαρίσει μέσα σου το γιατί θέλεις να κάνεις κάτι…το πώς θα το βρεις εύκολα»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Το να κάνεις συνέντευξη με ανθρώπους που εκτιμάς και είναι χρόνια φίλοι σου έχει θετικά και αρνητικά. Στα θετικά, συμπεριλαμβάνω το γεγονός ότι γνωρίζεις με σιγουριά ποιες θα είναι οι «ιντριγκαδόρικες» ερωτήσεις που θα θέσεις. Στα αρνητικά, ότι δυσκολεύεσαι να είσαι αντικειμενικός στην εισαγωγή σου. Θα κάνω μια προσπάθεια: Ο Τόλης Φωτιτζίδης, δημιουργός του Tolee Media είναι ο άνθρωπος που με ενέπνευσε ν’ ακολουθήσω το όνειρό μου (και με εκνευρίζει κάθε μα κάθε φορά που μου υπενθυμίζει αλήθειες που αδυνατώ ή δε θέλω να δω). Είναι ο άνθρωπος που αποτελεί δάσκαλο για πολλούς δημιουργικούς ανθρώπους κι έχει να μοιραστεί πολλές υπέροχες ιστορίες!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Tolee Media

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ασχολείται με τα Social Media, αλλά επιμένει πως το παιχνίδι παίζεται «offline». Έχει δικό του blog στο οποίο μοιράζεται τη γνώση του. Σκοπεύει να σου δείξει Πώς να δημιουργήσεις ένα Facebook community που θα απογειώσει την επιχείρησή σου, αλλά και πόσο σημαντικό είναι τα διαχειρίζεσαι σωστά το Inbox του Gmail σου.  Είναι ο Τόλης Φωτιτζίδης (ένας άνθρωπος-έμπνευση για πολύ κόσμο), αλλά καλύτερα να διαβάσεις την ιστορία του για να τον γνωρίσεις καλύτερα.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Storyteller: Τόλης Φωτιτζίδης

Αποφεύγω να είμαι ο πρώτος που θ’ απαντήσει στην ερώτηση «με τι ασχολούμαι» σε μια νέα παρέα. Γυρίζω τη συζήτηση για να καταλάβω με τι ασχολείται, τι ανάγκες και προβληματισμούς έχει ο απέναντί μου. Σημασία δεν έχει με τι ασχολούμαι, αλλά τι μπορώ να κάνω για σένα. Μπορώ να σου δείξω τι ακριβώς απαιτεί ο κόσμος από σένα. Πώς να μετατρέψεις αυτό που αγαπάς σε δουλειά. Μπορώ να βοηθήσω να βελτιώσεις διαδικασίες και γενικότερα να καταλάβεις τι έχει αλλάξει στις συμπεριφορές του κόσμου. Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως μπορώ να σε βοηθήσω να προσαρμοστείς σ’ αυτά τα νέα δεδομένα.

Άργησα να δημιουργήσω το Tolee Media. Γιατί δεν ανέβηκε; Είναι απλή η απάντηση: Αναβολή. Πάντα έβρισκα σημαντικότερα πράγματα να κάνω. Δεν αισθανόμουν έτοιμος να γράψω, να βρω τον τρόπο να εκφράσω αυτά που σκέφτομαι. Έλεγα ψέματα στον εαυτό μου πως δεν έχω χρόνο, τα projects των πελατών πληρώνονται άμεσα και χίλιες άλλες δικαιολογίες. Μελέτησα πώς τα κατάφεραν άνθρωποι που θαυμάζω και έμαθα πως είχαν τις ίδιες ανασφάλειες με μένα. Τελικά δεν είναι και τόσο δύσκολο, αλλά χρειάζεται δουλειά. Απλά, πρέπει να έχεις ξεκαθαρίσει μέσα σου το ΓΙΑΤΙ θέλεις να κάνεις κάτι…το ΠΩΣ θα το βρεις εύκολα.

Μέσω του blog θέλω οι αναγνώστες να πιστέψουν στον εαυτό τους, να τολμήσουν, ν’ αφήσουν πίσω όλες αυτές τις κακές επιρροές και τα ψέματα που μας λένε καθημερινά πως είμαστε ανίκανοι. Μπορούμε πολλά περισσότερα απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Θέλω να τους δείξω πως είμαστε πάρα πολύ τυχεροί που έχουμε όλα αυτά τα εργαλεία στη διάθεσή μας, απλά πρέπει να τα χρησιμοποιούμε για το σωστό σκοπό. Δεν γράφω γι’ αυτούς που έχουν στο μυαλό τους την «αρπαχτή» και την αισχροκέρδεια, αλλά για εκείνους που θέλουν να υπάρχει η επιχείρησή τους μετά από 20 χρόνια και να είναι περήφανοι για οτιδήποτε έκαναν στη ζωή τους.

40902_105094832882106_3706536_n

Ο όρος Social Media, με τον τρόπο που χρησιμοποιείται, είναι μόδα. Αλλά η αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε, στο τρόπο που παίρνουμε αποφάσεις, στον τρόπο που καταναλώνουμε είναι σημαντικός και έχει φέρει μια μεγάλη επανάσταση στις επιχειρήσεις. Αντιλαμβάνομαι πως πολλοί άρχισαν να βαριούνται π.χ. το Facebook. Αυτό γίνεται γιατί μπήκε το marketing και η διαφήμιση και χάλασε αυτά τα κανάλια επικοινωνίας. Επίσης, ο κόσμος δεν έχει δει ακόμη το πραγματικό όφελος αυτών των εργαλείων, γιατί δεν ασχολήθηκε αρκετά σοβαρά. Πολλοί δεν μπορούν να δουν τις προοπτικές που προκύπτουν μέσα απ’ αυτή την εξέλιξη. Αυτά τα κανάλια ήρθαν για να μείνουν και θα συνεχίζουν να εξελίσσονται. Χθες ήταν το Web 2.0, σήμερα τα Social Media και αύριο το Mobile Web. Πάντα θα υπάρχει κάτι καινούργιο, οι άνθρωποι μπορεί να αλλάζουν τον τρόπο που το χρησιμοποιούν, αλλά στο επίκεντρο παραμένει ο άνθρωπος.

Δεν μ’ενδιαφέρει πόσα likes έχεις στο Facebook, πόσους followers στο Twitter ή πόσα views στο Youtube. Την απήχηση μπορείς να την αγοράσεις, για την αντήχηση όμως πρέπει να δουλέψεις σκληρά και να διαφοροποιηθείς από τη μάζα. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των Social Media είναι πως όλα είναι μετρήσιμα έναντι των παραδοσιακών μέσων. Τελικά, όμως, αυτό που μετράει πραγματικά δε μετριέται. Η εμπιστοσύνη, η συμπάθεια, το να είσαι πραγματικός influencer. Αυτός είναι ο στόχος μας. Μπορείς πλέον ν’ ακούς και να παρακολουθείς τις συζητήσεις του κόσμου. Πρέπει να βρεις τρόπο να επιτρέψεις στον κόσμο να είναι συνδημιουργός του brand name σου, άσε που ούτως ή άλλως έχει χαθεί ο έλεγχος των brands. Ανήκει στον κόσμο, αυτοί σε ανεβάζουν και σε κατεβάζουν. Δεν υπάρχει επιχείρηση αρκετά μεγάλη για να μην αποτύχει, ούτε αρκετά μικρή για μην πετύχει.

Αυτό είναι που με μαγεύει και με καθηλώνει στην οθόνη κάθε βράδυ, να μελετάω συμπεριφορές, ν’ «ακούσω» τι θέλει ο κόσμος και γιατί. Τα Social Media έχουν να κάνουν περισσότερο με κοινωνιολογία και ψυχολογία και λιγότερο με τεχνολογία.

Τα Social Media δε θα κάνουν το προϊόν σου πιο όμορφο ή πιο δελεαστικό. Υπάρχει, όμως, τρόπος να μάθεις αν αξίζει ή τι πρέπει ν’ αλλάξεις για να έχει ενδιαφέρον για τον κόσμο. Αυτό το στάδιο της προετοιμασίας το προσπερνάνε οι περισσότεροι. Αν ενδιαφέρεσαι πραγματικά για τον τελικό καταναλωτή και τον ακούς με ενδιαφέρον θα μπορέσεις μέσα από τα Social Media να το απογειώσεις. Δεν υπάρχει manual για τη χρήση των Social Media. Υπάρχουν do’s & don’ts, και σύμφωνα με το στόχο, το χρόνο που μπορεί να διαθέσει κάποιος θα έρθουν αργά ή γρήγορα τα αποτελέσματα. Είναι μαραθώνιος. Απαιτεί υπομονή και επιμονή. Πάρα πολλοί τα παρατάνε πολύ νωρίς. Γι’ αυτό είναι και μια μεγάλη ευκαιρία.

Marianna says: «Εγώ προσωπικά τον ευχαριστώ διότι με στήριξε τόσο μα τόσο στη δημιουργία του publiSHIT (τον έπρηξα τον άνθρωπο λέμε), μου έδωσε ιδέες και δε σταματά να με εμπνέει! Αρκεί μια απλή κουβέντα μαζί του για να γίνεις αμέσως πιο αισιόδοξος, δημιουργικός και γεμάτος ιδέες! Αν θέλεις να εμπνεύσει κι εσένα μπες στο blog του! Περισσότερες πληροφορίες για τα online courses που ετοίμασε θα βρεις εδώ κι εδώ« !