Άρθρα

Δημήτρης Μουδατσάκης | Ο 84χρόνος που πέρασε στο Τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας μας συμβουλεύει:  «κανείς μας δεν ξέρει πόσα χρόνια θα ζήσει. Αν έχετε κάποιο απωθημένο, πραγματοποιήστε το»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Διάβασες σίγουρα για την είδηση ότι ο 84χρονος Δημήτρης Μουδατσάκης απ’ την Κρήτη πέρασε στο Τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας Ρεθύμνου. Ίσως τον πέτυχες σε κάποιο ρεπορτάζ να μιλά γεμάτος ταπεινότητα και περηφάνια γι’ αυτό του το κατόρθωμα. Εμένα με συγκίνησε πολύ (έχω μια αδυναμία, όπως ξέρεις στις γιαγιάδες και τους παππούδες) κι έτσι αποφάσισα να τον βρω, να μου πει περισσότερα για τη ζωή του, για το απωθημένο του με το σχολείο που δεν μπόρεσε να τελειώσει τότε λόγω οικονομικών δυσκολιών, για την απόφαση να ξανά πάει σχολείο απ’ την αρχή στα 78 του χρόνια.

Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια στις λίστες του OTE αποφάσισα να ψάξω στο Facebook (με την ελπίδα να βρω τον εγγονό του) κι έτσι βρήκα το… δικό του προφίλ. Μιλήσαμε στο messenger και μ’ αυτή τη συγκινητική ευγένεια που τον διακατέχει συνάμα με την ταπεινότητά του, κανονίστηκε την επόμενη κιόλας ημέρα η τηλεφωνική μας κουβέντα.

Κάθε φορά, λοιπόν, που γκρινιάζεις για κάτι ή βαριέσαι να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο, προτείνω να διαβάζεις τις απαντήσεις του:

Μαρία-Άννα Τανάγια

Έχετε γίνει διάσημος!

(γελάει) Έχω το γνώθι σαυτόν. Δε θέλω να περιαυτολογώ, αλλά μ’ αρέσει που έχουν ενεργοποιηθεί άνθρωποι και λένε «μπορώ κι εγώ». Αυτός είναι ο λόγος που είμαι δεκτικός σε συνεντεύξεις.  Ξέρετε, πολλές φορές λέμε: «ε, τι να το κάνω τώρα, είμαι σε μια ηλικία…» κι όμως δεν ισχύει. Ό,τι θέλει κάποιος πολύ, οφείλει στον εαυτό του να το κάνει τώρα. Δεν ξέρει κανείς μας πόσα χρόνια θα ζήσει και πόσα χρόνια θα μπορεί να κάνει πράγματα. Αν έχει κάποιος ένα απωθημένο που το θέλει πολύ, δε σκέφτεται ούτε κόπο, ούτε χρόνο.

Επίσης, αναγνωρίζω τις προσπάθειες που κάνετε όλοι εσείς (οι δημοσιογράφοι) για να μας παρουσιάσετε μια είδηση και να μας διασκεδάζετε με ωραίο περιεχόμενο. Άλλωστε, έχετε τη δύναμη να επηρεάζετε όσους μας κυβερνούν και παίρνουν τις πρέπουσες αποφάσεις που αφορούν στην πατρίδα, τους ανθρώπους και την κοινωνία μας.

Γεννηθήκατε στο Σκοτεινό;

Ναι, και μόλις τελείωσα το δημοτικό, στα 10 μου, πήγα στο Ηράκλειο. Οι γονείς μου δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να με στείλουν στο Γυμνάσιο και πήγα στο θείο μου που είχε βιβλιοδετείο. Τον βοηθούσα στις δουλειές κι έτσι έμαθα και την τέχνη. Έμεινα εκεί μέχρι που πήγα στρατό.

Στη συνέχεια;

Μετά, άνοιξα ένα δικό μου βιβλιοδετείο το οποίο μετεξελίχθηκε σε τυπογραφείο. Το τυπογραφείο μ’ άρεσε πολύ γιατί κατάλαβα ότι η τυπογραφία είναι μία προσφορά (όπως και όλες οι δουλειές, άλλωστε). Μία προσφορά στα γράμματα και στην επιστήμη.

Τι θυμάστε απ’ τις ημέρες που είχατε το τυπογραφείο; Πώς θα περιγράφατε τη δουλειά σας;

Ήταν μια ωραία τέχνη που απαιτούσε προσπάθεια και ακρίβεια. Τώρα, μπαίνουμε στον υπολογιστή, πατάμε κουμπάκια, μεγαλώνουμε ή μικραίνουμε το κείμενο, αλλάζουμε χρώματα, το διαμορφώνουμε όπως το θέλουμε, γίνονται όλα πολύ εύκολα. Τότε, έπαιρνες ένα-ένα γράμμα ή ψηφίο, το τοποθετούσες προσεκτικά, το χαιρόσουν. Έβγαζες ένα φέιγ-βολάν, όπως τα λέγαμε τότε, και όταν έβγαινε το τελικό αποτέλεσμα το χαιρόσουν, το καμάρωνες γιατί είχες μοχθήσει γι’ αυτό.

 

Ερχόταν πολύς κόσμος, κάναμε διαφημίσεις για επιχειρήσεις, λογιστήρια, δημόσιες υπηρεσίες. Θυμάμαι τη χαρά μου κάθε φορά που το αποτέλεσμα μ’ έκανε περήφανο.

Ξεκίνησα απ’ το μηδέν μ’ ένα τραπέζι και ένα μικρό χειροκίνητο πιεστήριο. Μετά, εκσυχρονίστηκα. Και κάθε φορά που έπαιρνα μια νέα σειρά από γράμματα ή ένα πιο εξελιγμένο μηχάνημα -κάθε φορά που η δουλειά μου αναβαθμιζόταν- χαιρόμουν σαν μικρό παιδί.

Διάβασα σε μια συνέντευξή σας ότι όταν ήσασταν μικρός ζηλεύατε τα παιδιά που πήγαιναν σχολείο.

Ναι, πάρα πολύ. Έβλεπα τα γειτονάκια στο Ηράκλειο που πήγαιναν κάθε μέρα σχολείο, ενώ εγώ πήγαινα στη δουλειά. Έπαιρναν τα βιβλία τους και τους ζήλευα πολύ. Ήξερα, βέβαια, ότι για εμένα ήταν ένα άπιαστο όνειρο.

Το οποίο, όμως, καταφέρατε τελικά!

Όταν βγήκα στη σύνταξη και είχαν αποκατασταθεί και τα παιδιά μου, δεν με είχε κανείς άμεση ανάγκη και σκέφτηκα «τώρα είναι η ώρα». Ήμουν 78 ετών τότε και πήγα στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας. Αρχικά, μου είπαν: «Γιατί ήρθες; Να ξέρεις, δε θέλουμε να κάνεις απουσίες». Κι όντως δεν έκανα καμία απουσία. Είχα τόσο πάθος και τόση αγάπη! Όταν πήγα στο σχολείο και είδα τους καθηγητές, τους συμμαθητές μου, το πρόγραμμα… ήταν μια μυσταγωγία, μια χαρά που δεν περιγράφεται.

 

Τι σας έκανε περισσότερο εντύπωση;

Μου έκαναν εντύπωση οι καθηγητές. Μέχρι τότε, είχα μεγάλο σεβασμό στους καθηγητές γιατί ήταν άνθρωποι μορφωμένοι. Όταν πήγα και τους είδα μέσα στην τάξη, έμεινα εντυπωσιασμένος. Είχαν τόση διάθεση να σε διδάξουν, να μεταδώσουν τη γνώση, είχαν κι αυτοί φοβερό πάθος. Ήταν τόσο φιλικοί και προσιτοί.

Βέβαια, κι εγώ ήμουν πάρα πολύ συνεπής. Δεν εκμεταλλεύτηκα την ηλικία μου, ήμουν όπως ακριβώς οι άλλοι οι μαθητές. Έτσι έπρεπε. Πήγα, άλλωστε, συνειδητά. Πήγα για να είμαι μαθητής.

Τόσο τα εσπερινά, όσο και τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας επιτελούν σπουδαίο έργο.

Πάρα πολύ. Απευθύνονται σε κόσμο που βρίσκεται στην παραγωγή. Κι όλος αυτός ο κόσμος με τις γνώσεις που παίρνει, μπορεί να εξελιχτεί. Ο καθένας μετά μπορεί να προσφέρει όχι μόνο στον εαυτό του και στην οικογένειά του αλλά μπορεί να εξελίξει την επιχείρησή του και να συμβάλλει έμπρακτα στην κοινωνία. Ξέρετε, οποιαδήποτε επιχείρηση την κάνουμε όχι μόνο για να κερδίσουμε, αλλά και για να προσφέρουμε κάτι στην κοινωνία.

Διάβασα, επίσης, ότι κάθε Σάββατο αγοράζατε κι ένα βιβλίο.

(γελάει ξανά) Τότε ήταν διαφορετικά. Κάθε Σάββατο πληρώναμε το προσωπικό, κάναμε τα ψώνια για το σπίτι και μετά εγώ αγόραζα κι ένα βιβλίο για εμένα, το οποίο το διάβαζα. Τότε, δεν είχα πάρα πολλά. Όταν μεγάλωσαν τα παιδιά, μου είπαν να παίρνω εφημερίδες που τότε έδιναν βιβλία. Και έτσι άρχισαν και διάβαζαν και τα παιδιά μου. Δεν είχα τι συμβουλή να τους δώσω, αλλά μ’ αυτό τον τρόπο –αγαπώντας κι εκείνα το διάβασμα- ήξερα ότι τους πρόσφερα κάτι.

 

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Όλοι!  Έχω διαβάσει από όλους τουλάχιστον ένα βιβλίο. Μ’ άρεσε πολύ στην αρχή ο Παπαδιαμάντης, ο Καζαντζάκης. Και τώρα διαβάζω πάρα πολύ.

Έτσι φτάσαμε να περάσετε πρώτος στην Ιστορία Αρχαιολογία στο Ρέθυμνο!

Δεν το περίμενα!  Ανυπομονώ να πάω,  να παρακολουθήσω τους καθηγητές. Μου είπαν ότι θα είναι πολύ ωραία, πιο εξειδικευμένα σε σχέση με το σχολείο.

Θα ήθελα να μας δώσετε μία συμβουλή.

Να μην απογοητεύεστε. Έχουμε δυνάμεις μέσα μας πολλές που όταν τις ενεργοποιήσουμε μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Λέμε «δεν μπορώ», αλλά όλα ξεπερνιούνται. Είναι ωραία η ζωή, πρέπει όλοι να την χαιρόμαστε μέσα σε πνεύμα αξιοπρέπειας και σεβασμού πρωτίστως  στον εαυτό μας, στην οικογένειά μας και στην κοινωνία.

 

Τέλος, θα ήθελα να μου πείτε ένα όνειρό σας!

Το προσωπικό μου όνειρο είναι να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες ώστε μπορώ να πηγαίνω τακτικά στη Σχολή μου (καθώς απέχει 1 ώρα και ένα τέταρτο απ’ το σπίτι μου) και να είναι σε εγρήγορση το μυαλό μου ώστε να καταλαβαίνω τι λένε οι καθηγητές.

Γενικότερα, θέλω να είναι καλά τα παιδιά μου και να προοδεύουν όπως και τα παιδιά όλου του κόσμου. Είμαστε σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, άλλα έχουμε τη δύναμη να την ξεπεράσουμε. Το έχουμε κάνεις πολλές φορές. Τον αγαπούμε αυτόν τον τόπο. Είδαμε τους αγώνες των προγόνων μας για να τον δημιουργήσουν. Θα καθυστερήσουμε λίγο, καθώς το χρέος είναι μεγάλο, αλλά και αυτό θα το ξεπεράσουμε. Αυτό είναι η δική σας ευθύνη. Των νέων.

 

Σας ευχαριστώ θερμά για το χρόνο σας! Καλή αρχή ως φοιτητής!

Εγώ ευχαριστώ. Ήταν χαρά και τιμή μου που μίλησα μαζί σας.

Δική μου, σας διαβεβαιώνω!

Βrikena Gishto | Συνέντευξη με τη δημιουργό του πρώτου καναλιού Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας!

 

 

Μαρία-Άννα Τανάγια

«Η Μπρικένα δημιούργησε ένα κανάλι για την Ελληνική Νοηματική Γλώσσα στο YouTube! Μου έστειλε το πρώτο βίντεο και είναι υπέροχο.  Πρέπει οπωσδήποτε να της κάνεις συνέντευξη»,  μου είπε η Αλεξάνδρα κι όπως ήταν φυσικό εμπιστεύτηκα το ένστικτό της.

Παρακολουθώντας, δε, το πρώτο βίντεο του καναλιού Hand Stories,  το τραγούδι «Είναι η Αγάπη», επιβεβαίωσα το πόσο ταλαντούχο και δραστήριο πλάσμα είναι η Μπρικένα Γκίστο και φρόντισα να της στείλω ερωτήσεις μέσω των οποίων θέλω να την γνωρίσεις καλύτερα κι εσύ!

*Photo Credits: Elianos Photography

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Αλεξάνδρα Καλέτσαρη: «Για εμένα η Παγκόσμια Ημέρα Jazz σημαίνει ομοψυχία, ενότητα, κατανόηση μεταξύ λαών, χωρίς διακρίσεις, χωρίς προκαταλήψεις»

Η Θεσσαλονίκη εντάσσεται στον παγκόσμιο χάρτη εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Jazz με μία γιορτή που θα πραγματοποιηθεί στο La Doze την Πέμπτη 27 Απριλίου (εν όψει τριημέρου πρωτομαγιάς). Λίγο πριν αφεθούμε στους μαγευτικούς ήχους αυτού του αγαπημένου είδους μουσικής, συνάντησα τον ιθύνοντα νου της διοργάνωσης: μια παθιασμένη καλλιτέχνιδα που αγαπά τόσο αυτό που κάνει που σου μεταδίδει τον ενθουσιασμό της μεμιάς!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Κλαίρη Θεοδώρου: «Όλα τα αναγνώσματα σε διαμορφώνουν. Όλα σε καθιστούν αυτό που είσαι ή που δεν είσαι»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Φωτογράφος. Εκπαιδευτικός. Συγγραφέας. Οι ιδιότητες της Κλαίρης Θεοδώρου αποκαλύπτουν στοιχεία μιας καλλιτεχνικής και δημιουργικής προσωπικότητάς. Ήθελα, όμως, να την γνωρίσω καλύτερα και η καλύτερη αφορμή ήταν η κυκλοφορία του νέου της βιβλίου «Η Αποικία της Λήθης» που κυκλοφορεί απ’ τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Η συνέντευξη που ακολουθεί, εκτός απ’ τις δικές μου ερωτήσεις, περιλαμβάνει και τις ερωτήσεις των δύο αναγνωστριών που κέρδισαν από ένα αντίτυπο του βιβλίου. Καλή ανάγνωση!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Μένη Σαπρανίδου, Έλενα Σαμαρά | Η συνέντευξη που προέκυψε από ερωτήσεις αναγνωστών!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Τις συναντούσα σε κάθε PillBOX. Φρόντιζα, άλλωστε να το επισκέπτομαι με κάθε ευκαιρία. Τις γνώρισα καλύτερα μέσω κοινής αγαπημένης παρέας (η οποία πρέπει κάποια στιγμή να γίνει από μόνη της θέμα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Τις αγάπησα όταν συνειδητοποίησα πόσο γενναιόδωρες είναι και πόσο όμορφη και θετική στάση έχουν απέναντι στη ζωή και στη δημιουργικότητα. Ευτυχώς, συμμερίζονται κάθε τρελούτσικη ιδέα μου κι έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε μια διαδραστική συνέντευξη με ερωτήσεις που στείλατε εσείς (και μερικές δικές μου).

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Στέλλα Γουλινούδη: «Η Access in Music ιδρύθηκε για να δώσει την ευκαιρία στους καλλιτέχνες να αναδείξουν το ταλέντο τους σε Ελλάδα και εξωτερικό με τον καλύτερο δυνατό τρόπο»

 

Μαρία-Άννα Τανάγια

Σπούδασε Music Management & Artist Development το Λονδίνο, το οποίο εγκατέλειψε για να ιδρύσει τη δική της εταιρεία στην Ελλάδα, βλέποντας την πρόκληση του εγχειρήματος περισσότερο ως ευκαιρία και όχι ως εμπόδιο. Αυτό, καθώς και η επιτυχημένη έως τώρα πορεία της Access in Music είναι δύο λόγοι που πρέπει να γνωρίσεις τη Στέλλα Γουλινούδη. Τους υπόλοιπους, ειδικά εάν είσαι καλλιτέχνης, θα τους ανακαλύψεις στη συνέντευξη που ακολουθεί!

 

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Τι έκανες Έλενα Αγγελίδου στο Βόρειο Πόλο;

Μαρία-Άννα Τανάγια

Τι μπορείς να πεις γι’ αυτό το πλάσμα, χωρίς να φανείς υπερβολικός για κάποιον που δεν την γνωρίζει προσωπικά και «λίγος» για κάποιον που την γνωρίζει έστω κι ελάχιστα; Η Έλενα Αγγελίδου -ή η δική μας Φρίντα Κάλο- είναι κάτι πολύ περισσότερο από μία ταλαντούχα ραδιοφωνική παραγωγός, από μία ανεξάντλητη dj, από μία παθιασμένη φωτογράφος και από μία ορκισμένη ταξιδεύτρια. Είναι ο άνθρωπος που όλοι θα θέλαμε να έχουμε φίλη μας γιατί μέσα από κάθε της νέα ιστορία ή  έπειτα από ένα νέο ταξίδι, ζούμε μια «ζωή ωραία» όπως η ίδια μας παροτρύνει. Αυτή τη φορά, επέστρεψε από Βόρειο Πόλο. Ειδικά αυτή τη φορά, την βομβάρδισα με ερωτήσεις και της ζήτησα να μου στείλει τις πιο αγαπημένες της φωτογραφίες. Προσδεθείτε, απογειωνόμαστε!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Christopher King | O βραβευμένος με Grammy παραγωγός μιλά για τη νέα του συλλογή με ελληνική δημοτική μουσική

Μαρία-Άννα Τανάγια

Η είδηση από μόνη της είναι σχεδόν συγκινητική: Η πασίγνωστη δισκογραφική εταιρεία “Third Man Records” (η οποία ανήκει στον frontman των “The White Stripes” Jack White) κυκλοφορεί μια συλλογή με ανέκδοτες ηχογραφήσεις ελληνικών δημοτικών κομματιών από το διάστημα 1907 έως το 1960 (μεταξύ αυτών, η «Καραγκούνα», η «Γκόλφω», μοιρολόγια, σούστες και πολλά άλλα γνωστά μας ακούσματα).

Ιθύνων νους της συλλογής “Why The Mountains are Black”, ο  βραβευμένος με Grammy μουσικός παραγωγός, μηχανικός ήχου και συγγραφέας Christopher King. Όχι τυχαία, καθώς αυτά τα «διαμάντια» προήλθαν απ’ το δικό του εντυπωσιακό αρχείο με 78αρια δισκάκια.

Εντελώς αυθόρμητα, αποφάσισα να στείλω email στη δισκογραφική για να εκφράσω την έκπληξή μου και να ζητήσω, εάν ήταν εφικτό, συνέντευξη μαζί του. Ήμουν σίγουρη ότι το email θα πήγαινε στα spams ή στη χειρότερη θα έμενε αναπάντητο. Διαψεύστηκα. Έλαβα απάντηση ύστερα από λίγη ώρα και ναι, ο ίδιος ο Christopher King περίμενε με αγωνία τις ερωτήσεις μου. Όπως φαντάζεσαι είναι πολλές. Αυτό που δεν φαντάζεσαι είναι πόσο εξαιρετικός είναι αυτός ο άνθρωπος που μας τιμά και μιλά με συγκλονιστικό σεβασμό για ένα είδος μουσικής (και κατ’ επέκταση τρόπου ζωής) που ακόμα κι εμείς οι Έλληνες έχουμε ξεχάσει. Καλύτερα, όμως, να το διαπιστώσεις διαβάζοντας τις απαντήσεις του.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Γιώργος Πολίτης | «Πρέπει να τελειώνουμε με το κλαψούρισμα, τη μετάθεση ευθυνών, την άρνηση αντιμετώπισης της πραγματικότητας»

Μαρία-Άννα Τανάγια

«H επιμονή στην οικονομική ανάγνωση του «ελληνικού προβλήματος» είναι ανούσια. Θα χειριστούμε την οικονομία με δεξιό τρόπο λέει ο ένας, θα τη χειριστούμε με αριστερό τρόπο λέει ο άλλος. Και ως διά μαγείας, όλα τ’ άλλα θα λυθούν από μόνα τους. Μα, τίποτα δεν θα πετύχουμε στην οικονομία ή οπουδήποτε άλλου, εάν πρώτα δεν αντιμετωπίσουμε τα δύο μεγάλα μας προβλήματα: την αναξιοκρατία και την ατιμωρησία. Αυτά είναι οι ρίζες του κακού. Αυτά τάισαν τα ελλείμματα και τα χρέη. Αυτά γέννησαν τη σπατάλη και την κακοδιαχείριση και έσπρωξαν τη χώρα στα δεσμά των μνημονίων. Η οικονομική κρίση δεν είναι αιτία, αλλά συνέπεια του προβλήματος. Κι εμείς αντί να χτυπάμε τη ρίζα του κακού, παλεύουμε να φυλαχτούμε από τους καρπούς του. Το δίλημμα «αριστερά ή δεξιά» έχει νόημα μόνο στις ανεπτυγμένες κοινωνίες», διαβάζω τα λόγια του Γιώργου Πολίτη για το βιβλίο «Να σηκωθούμε όρθιοι» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Μου γεννιoύνται πολλά ερωτήματα, στα οποία ειναι καταλληλότερος ν’ απαντήσει είναι ο ίδιος!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Akira Mushi | Σημαίνει…στυλ!

 

Μαρία-Άννα Τανάγια

Δύο νέα κορίτσια ενώνουν τις δυνάμεις και το ταλέντο τους, χαρίζουν τα ονόματα των σκύλων τους σε ένα fashion brand και παρουσιάζουν ευκολοφόρετα, πολυμορφικά ρούχα για όλες τις ώρες! Τις γνωρίσαμε με μερικές σύντομες ερωτήσεις, μας συμβούλεψαν πώς να ανανεώσουμε το στυλ μας με ρούχα που ήδη έχουμε στην ντουλάπα μας και τελικά καταλήξαμε: «Akira Mushi» μεταφράζεται ως «προσωπικότητα, δημιουργία, στυλ και άποψη»!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more