Άρθρα

H ιστορία πίσω από δύο χρυσά μετάλλια κι ένα πανελλήνιο ρεκόρ

Μαρία-Άννα Τανάγια

«Το πανελλήνιο ρεκόρ στη ρίψη δίσκου κατέρριψε η Ραφαέλα Ζαχαρούδη με βολή στα 13.56μ. Η αθλήτρια του «Aθλητικού Συλλόγου ΑΜΕΑ-Ελπίδα Θεσσαλονίκης» πραγματοποίησε μια εξαιρετική εμφάνιση, αφού με την πρώτη της συμμετοχή στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου ΑΜΕΑ 2017, κατάφερε να κατακτήσει δύο χρυσά μετάλλια (σε δίσκο και ακόντιο)». Κάπως έτσι θα έγραφα την είδηση εάν η Ραφαέλα δεν ήταν η μικρή μου ξαδέρφη και βαφτισιμιά μου. Θα μου επιτρέψεις, όμως, να σου αφηγηθώ κάτι περισσότερο. Την ιστορία αυτού του παιδιού για το οποίο αυτά τα δύο μετάλλια ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποίηση. Ήταν η προσωπική της δικαίωση έπειτα από πολλά χρόνια απογοήτευσης, απομόνωσης και bullying.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Eleni’s Handmade Greeting Cards: Η ιστορία μου

Eλένη Πολυματίδου

Το 2007 άρχισα να φτιάχνω ευχετήριες κάρτες για προσωπική μου ευχαρίστηση με σκοπό να τις χαρίζω στα αγαπημένα μου πρόσωπα, σε συγγενείς, φίλους και στους μαθητές μου. Έχω σπουδάσει Αγγλική γλώσσα και φιλολογία και εδώ και 8 χρόνια εργάζομαι σε φροντιστήριο Ξένων Γλωσσών. Αγαπώ πολύ τη διδασκαλία και είναι η δουλειά από την οποία βιοπορίζομαι. Όμως, το μικρόβιο και το μεράκι της χειροτεχνίας το κουβαλάω από μικρή.

Eλένη Πολυματίδου

Read more

Η δημιουργός του Coho μας εξηγεί πώς θα γίνουμε πιο δημιουργικοί!

Φώφη Μιμή – Σαλτιέλ

Η ιδέα της δημιουργίας του coho γεννήθηκε το 2011 από μία μικρή ομάδα μηχανικών κυρίως λόγω της ανάγκης μας να επαναπροσδιορίσουμε τον τρόπο και το χώρο στον οποίο δουλεύαμε μέχρι τότε.

Φώφη Μιμή – Σαλτιέλ

Πριν τη δημιουργία του coho δραστηριοποιούμασταν ως σύμβουλοι επιχειρήσεων σε θέματα οργάνωσης και διοίκησης ποιότητας. Προς το τέλος του 2009 και αφότου η οικονομική κρίση έγινε αισθητή στις δραστηριότητες μας, κατανοήσαμε την ανάγκη να στραφούμε συστηματικά σε νέες επιχειρηματικές ιδέες και να αναπτύξουμε σταθερές συνεργασίες. Ταυτόχρονα αποφασίσαμε να κλείσουμε τα γραφεία που διατηρούσαμε μέχρι τότε και να δουλέψουμε από τα σπίτια μας.

539716_624685957544798_1418892056_n

Η εργασία από το σπίτι δεν ήταν παραγωγική και οι συναντήσεις της ομάδας σε καφέ που προσέφεραν σύνδεση στο διαδίκτυο και μεγάλα τραπέζια για τους υπολογιστές μας δεν ήταν πάντα αποτελεσματικές. Έχοντας, λοιπόν, ακούσει για τους συνεργατικούς χώρους εργασίας που λειτουργούσαν στο εξωτερικό, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε έναν τέτοιο χώρο και να δώσουμε τη λύση της επαγγελματικής στέγης και τη δυνατότητα της επαγγελματικής δικτύωσης σε εμάς καθώς και σε άλλους επαγγελματίες. Οι προδιαγραφές ήταν απαιτητικές και οι στόχοι μας υψηλοί. Πιστεύαμε, και πιστεύουμε, ότι ο καθένας μας, όταν έχει την ευκαιρία να εργάζεται σ’ έναν χώρο ευχάριστο και καλόγουστο, γίνεται πιο δημιουργικός και παραγωγικός. Θέλαμε λοιπόν να σχεδιάσουμε έναν χώρο με τις κατάλληλες υποδομές, εύκολα προσβάσιμο, επαγγελματικό αλλά ταυτόχρονα φιλικό και άνετο «σαν το σπίτι μας». Έναν χώρο όπου θα μπορούσε να δουλέψει κάποιος μόνος του, να συναντήσει τους συνεργάτες του και να δικτυωθεί με άλλους επαγγελματίες. Και πάνω απ’ όλα έναν χώρο ευέλικτο με δυνατότητα προσαρμογής στα οικονομικά του δεδομένα και στις ανάγκες του.

547286_624685604211500_1816446144_n

Μπορούμε να γίνουμε πιο δημιουργικοί εάν μάθουμε να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας. Να ακούμε τι θέλουν, τι χρειάζονται οι άλλοι, να φέρνουμε σε πέρας το κομμάτι εργασίας που μας αναλογεί με συνέπεια και υπευθυνότητα, να εργαζόμαστε μαζί για να φέρουμε σε πέρας κάθε δουλειά που προκύπτει και να ξεπερνάμε επίσης κάθε κρίση που μας τυχαίνει. Κάθε συνεργασία προϋποθέτει όμως το σεβασμό του άλλου, την αναγνώριση του άλλου ως ισότιμη προσωπικότητα, οπότε εξ’ ορισμού είναι μία στάση ζωής.

Πρέπει λοιπόν να μάθουμε να συνεργαζόμαστε περισσότερο και καλύτερα. Εμείς στο coho πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι οι συνεργασίες είναι επίσης ένας τρόπος, ίσως ο μοναδικός που μας προσφέρεται αυτήν την περίοδο, όχι μόνο να γίνουμε δημιουργικοί αλλά και να επιτύχουμε και να ξεφύγουμε από την κρίση σε όλες τις διαφορετικές μορφές (οικονομική, κρίση ηθών) που μας παρουσιάστηκε.

1510744_783458091667583_1555280508_n
Η πρώτη και θεμελιώδης προϋπόθεση για την επιτυχία είναι η υπομονή, πολύ περισσότερη από όση φαντάζεται κανείς. Επίσης, σημαντική προϋπόθεση είναι η τόλμη, η τόλμη να μιλήσει κανείς για τις ιδέες του και να ζητήσει τη βοήθεια των άλλων. Είναι εντυπωσιακό πόσα πράγματα ξεκαθαρίζουν στο μυαλό μας όταν μιλάμε για αυτά με τους άλλους και πόση αναπάντεχη βοήθεια μπορούν οι άλλοι να μας προσφέρουν σε πολλά επίπεδα.
Επίσης, επειδή συνήθως μόνος του κανείς δεν μπορεί να φτάσει μακριά, εξίσου σημαντική προϋπόθεση είναι η επιλογή συνεργατών, τους οποίους να μπορεί κανείς να εμπιστευτεί και με τους οποίους να ταιριάζει και να αλληλοσυμπληρώνεται τόσο σε επίπεδο τεχνογνωσίας όσο και σε επίπεδο χαρακτήρα. Η συνεργασία είναι μία δέσμευση που πρέπει να έχει διάρκεια και αντοχή. Και μετά πιστεύω έρχονται όλα τα άλλα, όπως οι καλές ιδέες, η πολλή δουλειά, οι σωστές επιλογές για τη διαμόρφωση της στρατηγικής του δρόμου προς την επιτυχία.

Marianna Says: “Πέρνα μια βόλτα από την ιστοσελίδα του Coho ή από τη Fan Page του και πες μας τη γνώμη σου: πώς σου φαίνεται η ιδέα της φιλοξενίας της επιχείρησής σου σ΄έναν συνεργατικό χώρο; Θα το τολμούσες”;

 

Αρετή Γεωργιλή | free thinking zone

Μαρία-Άννα Τανάγια

«Μαθήματα Αθήνας» τα Κυριακάτικα απογεύματα, συζήτηση για το μέλλον της δικηγορίας, κυριακάτικα και ψυχοθεραπευτικά reboots για την εβδομάδα που αρχίζει, Book Walks, συναντήσεις με σημαντικούς λογοτέχνες και διανοούμενους, θεματικά events. Το Free Thinking Zone δεν είναι απλά ένα concept βιβλιοπωλείο για τη σκέψη και την τέχνη. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αφουγκράζεται τις ανησυχίες μιας «διαφορετικής» κοινωνίας και θέτει ερείσματα για τον επαναπροσδιορισμό εννοιών όπως η ελευθερία, οι θεσμοί, η ανοχή, η δημιουργία και η έκφραση, σ’ ένα ανθρωποκεντρικό και φιλόξενο περιβάλλον. Η δημιουργός του Αρετή Γεωργιλή γράφει την ιστορία του.

Μαρία-Άννα Τανάγια

 

 

Storyteller: Αρετή Γεωργιλή

Xρόνια ήθελα να κάνω ένα «user friendly» βιβλιοπωλείο στο οποίο θα μπορεί να περνά κάποιος ευχάριστα τις ώρες του. Ήθελα η ατμόσφαιρα να είναι φιλική, να αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σπίτι σου με την παρέα σου. Αυτό, όμως, από μόνο του επιχειρηματικά δε μου αρκούσε. Κάτι μου έλειπε. Τη λύση μού την έδωσε… η πλατεία Συντάγματος και ό, τι έγινε εκεί: η διαμαρτυρία, η ανάγκη για συζήτηση θεμάτων της επικαιρότητας που μας αφορούν, κυρίως πολιτικά αλλά και κοινωνικά, καλλιτεχνικά ή άλλα.

994939_596258200411457_359979454_n

Έτσι, είπαμε να κάνουμε το πρώτο βιβλιοπωλείο- think tank! Ένα βιβλιοπωλείο που θα φιλοξενεί έντονες συζητήσεις, ένα δυναμικό χώρο παραγωγής σκέψης και καινούριων θεμάτων επικαιρότητας, όπου φιλοξενούνται όλες οι απόψεις ελεύθερα χωρίς φραγμούς, χωρίς ταμπού, χωρίς προκαταλήψεις, που προωθεί την ελεύθερη, αντισυμβατική σκέψη και ζει από τις πωλήσεις βιβλίων.

To Free Thinking Zone ή Όικος Ανοχής Σκέψης, λοιπόν, είναι ένα concept βιβλιοπωλείο για τη σύγχρονη σκέψη και τέχνη και λειτουργεί λίγο διαφορετικά από τα παραδοσιακά βιβλιοπωλεία. Δανείζεται τον τρόπο λειτουργίας των μουσείων παρουσιάζοντας μόνιμες συλλογές βιβλίων καθώς και περιοδικές που δημιουργούνται ανάλογα με το «καυτό» θέμα της επικαιρότητας το οποίο φιλοξενείται κατά καιρούς στον χώρο. Εκπρόσωποι της σύγχρονης ελληνικής και ξένης διανόησης, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, λογοτέχνες, εικαστικοί και άλλοι καλούνται να υποστηρίζουν ζωντανά διαφορετικές και ανατρεπτικές απόψεις, αναζητώντας την ανοχή και τη σύνθεση ως μονόδρομο προόδου για τη χώρα μας.

Το Free Thinking Zone δανείζεται το όνομά του από τα λιμάνια. Δανείζεται την industrial αισθητική του από τις οικοδομές και τα νεουορκέζικα loft. Εκτός από βιβλιοπωλείο, λειτουργεί και ως χώρος εκθέσεων έργων νέων καλλιτεχνών από την Ελλάδα και τα Βαλκάνια, χώρος διοργάνωσης ιδιωτικών θεατρικών παραστάσεων και άλλων μουσικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Στα λιμάνια, οι Ζώνες Ελευθέρου Εμπορίου( Free Trade Zones) είναι οι χώροι που τα εμπορεύματα μπορούν να παραμείνουν χωρίς περιορισμούς μέχρι να διακινηθούν στις αγορές. Ανάμεσα στα Εξάρχεια και το Κολωνάκι- χαμηλά στην οδό Σκουφά στην Αθήνα- το Free Thinking Zone είναι το σημείο στα λιμάνια που είναι ανοιχτό σε όλους εκείνους που αναζητούν διαρκώς νέους δρόμους, που δεν πιστεύουν στο προφανές, που μπαίνουν άφοβα σε οίκους ανοχής αλλά και σε εκκλησίες. «Που ‘στη νύχτα δεν βλέπουν το σκοτάδι αλλά το γαλάζιο του ουρανού» (Georges Bataille).

 

553106_502569166447028_1285176653_n

Η αλήθεια είναι πώς δεν είμαι ποτέ ικανοποιημένη, όπως θα σας βεβαιώσουν με ευκολία οι φίλοι μου! Νιώθω όμως περήφανη όταν οι παρεμβάσεις μας πιάνουν τόπο και ωφελούνται και άλλοι άνθρωποι. Νιώθω περήφανη όταν μας ζητούν συνεργασία διεθνείς φορείς και πανεπιστήμια όπως το Battle of Ideas Institute του Λονδίνου, το Princeton ή το Βocconi. Νιώθω περήφανη όταν νέοι άνθρωποι που έχουν κάνει στο Free Thiking Zone την πρώτη τους παρουσίαση πάνε καλά και διακρίνονται. Νιώθω περήφανη όταν έρχονται νέα παιδιά και μου ζητούν ν’ ανοίξουν Free Thinking Zone σε άλλες πόλεις ή ακόμα σε άλλες χώρες!

Η διαφορετικότητα, η ελευθερία, η δημοκρατία, οι θεσμοί, οι κοινωνικοί δεσμοί, η έκφραση.  Αυτά είναι τα βασικά θέματα που απασχολούν το Free Thinking Zone. Αυτά είναι τα θέματα που πρέπει κυρίως να λύσουμε ή τουλάχιστον να μπορέσουμε συνεννοηθούμε για να προχωρήσουμε παρακάτω ως κοινωνία και ως χώρα.

Είναι στοιχείο πολιτισμού η αποδοχή της διαφορετικότητάς μας, της αναγνώρισης ατομικής ελευθερίας, της εφαρμογής των κανόνων δικαίου. Δυστυχώς, δεν έχουμε φτάσει ακόμη σε αυτό το σημείο πολιτισμού που έχουν κατακτήσει από καιρό άλλες δυτικές κοινωνίες. Η Ελλάδα είναι μία βαθιά συντηρητική χώρα ακόμη και αν αυτοπροσδιορίζεσαι προοδευτικός.

Marianna Says: “Βρες το Free Thinking Zone στο Facebook ή μπες στην ιστοσελίδα του! Έχεις επισκεφθεί το Free Thinking Zone; Περιμένουμε τις δικές σου εντυπώσεις”!

 

Μαρία Καλύμνου | Η maryhop.gr μάς “ταξιδεύει”στις εμπειρίες της!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ένας από τους λόγους που αγαπώ φανατικά το Facebook είναι επειδή «πέφτω» τυχαία σε υπέροχους, συναρπαστικούς ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να μου πουν την ιστορία τους. Κάπως έτσι (αν θυμάμαι καλά, «υπεύθυνη» είναι η Ιωάννα Σεραφειμίδου του «paperboat.gr» και το like της) γνώρισα το maryhop.gr και άρχισα να δηλώνω «συνοδοιπόρος» του και να ταξιδεύω έστω και νοερά μαζί με τη Μαρία Καλύμνου. Δεν άργησα να πάρω την απόφαση να την «ψάξω». Μου απάντησε αμέσως, μου δήλωσε πως είναι επίσης Θεσσαλονικιά και μου έστειλε φιλιά από τη Βραζιλία.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Storyteller: Μαρία Καλύμνου

Είμαι η Μαρία ή πλέον Μαίρη, όπως συνηθίζουν να με αποκαλούν πια. Κατάγομαι από τη Θεσσαλονίκη αλλά ζω στην Αθήνα τα τελευταία οκτώ χρόνια. Στην περίπτωσή μου βέβαια, καμία βάση δεν υφίσταται αφού το “όπου γη και πατρίς” είναι πια τρόπος ζωής.

 

Εργάζομαι ως αεροσυνοδός από το 2006. Ένα επάγγελμα που δεν ονειρευόμουν να κάνω από μικρή, ούτε κυνήγησα ποτέ. Αυτό με βρήκε τυχαία και ήταν τόσο καρμικό που άλλαξε τη ζωή μου για πάντα. Αυτό που μου άρεσε από μικρή ήταν οι εναλλαγές και με δελέαζε πάντα το καινούριο, το αλλιώτικο, αυτό που θα διαφοροποιούσε την κάθε μου μέρα. Γι´ αυτό και στα ταξίδια έχω βρει την ευτυχία της ζωής μου. Είναι αυτό που συμπληρώνει κάθε μου κομμάτι.
Το πρώτο μου “HOP” έγινε πριν οκτώ περίπου χρόνια. Ήταν ένα ταξίδι στη Στοκχόλμη και ήταν ουσιαστικά η πρώτη φορά που έφευγα τόσο μακριά από το σπίτι μου. Πέρασα μία εβδομάδα με ανθρώπους που μέχρι και ένα μήνα πριν δε γνώριζα, περπάτησα σε μία πόλη με υποδειγματικούς κανόνες ζωής και γραμμές, μύρισα και γεύτηκα τα υπέροχα Κanelbulle, έφτασα τόσο βόρεια όσο ποτέ άλλοτε και ήμουν τόσο ευτυχισμένη. Δεν ήταν όμως αυτό το HOP που με έκανε να αγαπήσω τα ταξίδια, αυτό ήταν απλά η αρχή. Τότε απλά, ήταν που ένιωσα ότι είμαι στο σωστό δρόμο, είμαι εκεί που θα ήθελα να είμαι.

hutongs
Το maryhop.com ήταν κάτι σαν ένα άναρχο παζλ εικόνων και συναισθημάτων. Αμέτρητες εικόνες, πολλές εμπειρίες, καλές και κακές ιστορίες, αεροπλάνα, ταξίδια, βαλίτσες, αναχωρήσεις, αφίξεις, γεύσεις, συναισθήματα και μυρωδιές. Ένιωσα ότι αυτό το παζλ πρέπει να το βάλω σε μια σειρά κάποια στιγμή. Ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ όλα αυτά που βλέπω και ζω με τον υπόλοιπο κόσμο, να τους εμπνεύσω και έτσι να τους παροτρύνω να βάλουν τα ταξίδια στη ζωή τους. Γιατί τα ταξίδια είναι επένδυση ζωής. Έστω κι ένας να εμπνευστεί, για εμένα θα είναι επιτυχία και μεγάλη ευτυχία.

Η αλήθεια είναι πως λόγω δουλειάς και ταξιδιών, το μόνιμο είναι σχετικό και λίγο με τρομάζει. Αν θα επέλεγα όμως κάποια πόλη, αυτή είναι σίγουρα το Λονδίνο. Εκεί έχω περάσει τον περισσότερο καιρό μακριά από το σπίτι μου και ήταν κάτι σαν “love at first sight”. Ίσως να έμενα και στο Παρίσι, ίσως και σε κάποια πόλη της Ιταλίας (δεν την έχω βρει ακόμη). Η αλήθεια είναι πάντως, πως με ένα και μόνο ταξίδι δεν μπορείς να πεις εύκολα αν σου ταιριάζει μια πόλη. Απαιτείται χρόνος και βοηθά αν καταφέρεις να ζήσεις τους πραγματικούς, καθημερινούς ρυθμούς της και να βγεις λίγο έξω από τη φιλοσοφία του τουρίστα.

Έχω αμέτρητες ιστορίες από ταξίδια που θα διηγούμαι όσα χρόνια κι αν περάσουν με τον ίδιο ενθουσιασμό. Κάθε φορά διηγούμαι και κάτι καινούριο και κάθε φορά νομίζω ότι αυτό είναι και ό,τι πιο ενδιαφέρον έχω ζήσει. Το επόμενο ταξίδι όμως μου δίνει πάντα κάτι νέο, κάτι ιδιαίτερο. Μία ωραία ιστορία, όμως, από τα τελευταία μου ταξίδια, ήταν όταν τριγύριζα με ένα ποδήλατο στα Χουτόνγκ του Πεκίνου, γύρω από την Απαγορευμένη Πόλη. Με ειδική άδεια, κατάφερα να μπω σε ένα παραδοσιακό σπίτι σε κάποια από αυτές τις γειτονιές και είδα τη ζωή σε πραγματικό πλάνο. Ήπια τσάι με την ιδιοκτήτρια, συνομίλησα με τα πουλιά στο κλουβί τους και χάζεψα φωτογραφίες της κόρης τους, ντυμένη νύφη και με μιά δαντελένια ομπρέλα στα χέρια. Η μέρα έκλεισε με μία υπέροχη παράσταση στον πύργο Drum Tower, με θέα όλα τα γκρίζα Χουτόνγκ τριγύρω. Κάτι τέτοιες εικόνες μου δίνουν πάντα και τις καλύτερες ιστορίες.

forbiddencity

Πριν κάποια χρόνια, στην πρώτη μου εταιρεία, χρειάστηκε να κάνουμε μία rescue flight κατά την περίοδο του πολέμου στη Βηρυτό το 2006. Αναχωρήσαμε από Σουηδία με γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό και παραλάβαμε κόσμο από τη Δαμασκό της Συρίας, οι οποίοι έφταναν εκεί με όποιο μέσο μπορούσαν, ταλαιπωρημένοι και χτυπημένοι. Παρέμεναν στο αεροδρόμιο, ίσως και για ημέρες πολλές, με την ελπίδα να μπορέσουν κάποια στιγμή να φύγουν, με όποιο αεροπλάνο και για όπου. Είδα παιδιά να κοιμούνται ανάποδα στο κάθισμα, είδα και γυναίκες να μου φιλούν το χέρι όταν τους έδινα φαγητό. Ήταν πραγματικά μία εικόνα που με βρήκε τελείως απροετοίμαστη. Δεν ξέρω αν έγινα πιο σοφή μετά από αυτό, πάντως σίγουρα εκτίμησα τα πράγματα τελείως διαφορετικά. Και είναι και ένας από τους βασικούς λόγους που εδώ και χρόνια αγαπώ ιδιαίτερα τη Βηρυττό (είναι άλλωστε και το “Παρίσι της Ανατολής”).

Την καλύτερη συμβουλή και συγχρόνως ατάκα την άκουσα από μία ηλικιωμένη κυρία που καθόταν δίπλα μου σε ένα εστιατόριο στη Ζυρίχη. Με ρώτησε με τι ασχολούμαι, της είπα ότι είμαι αεροσυνοδοός και ταξιδεύω. Μου είπε: “Άσε τους άλλους να νομίζουν ότι μπορεί να είσαι πριγκίπισσα. Εσύ να είσαι βάτραχος. Να ταξιδεύεις για όσο περισσότερο μπορείς και να ρουφάς κάθε στιγμή που περνά από μπροστά σου σαν έντομο”. Και το κάνω.

new-york

Τα ταξίδια είναι ένα χόμπι που προσαρμόζεται στις ανάγκες αλλά και τα γούστα του καθενός. Υπάρχουν αυτοί που θέλουν να ταξιδεύουν με πολυτέλεια και μένουν μόνο σε ακριβά ξενοδοχεία, υπάρχουν αυτοί που οργανώνουν το ταξίδι τους πιο οικονομικά και συστηματικά και υπάρχουν και αυτοί που κυνηγούν μόνο τις low budget διακοπές, τα hostels ή τα campings. Κάθε κατηγορία έχει τις υποκατηγορίες της και πλέον το ταξίδι είναι τόσο προσωπική υπόθεση που δυστυχώς δεν υπάρχει ο ίδιος κανόνας για όλους. Υπάρχουν όμως κάποια μικρά tips τα οποία μπορούν να εξοικονομήσουν χρήματα, όπως το να κλείνει κανείς πτήσεις αρκετά νωρίτερα, να συγκρίνει πάντα τις τιμές των εταιρειών, να συμπεριλαμβάνει το πρωινό στο ξενοδοχείο (ώστε να αποφεύγει τα διπλά γεύματα εκτός) να κάνει έρευνα αγοράς για τα ξενοδοχεία, να αγοράζει online εισιτήρια για μουσεία, εκθέσεις κτλ, ώστε να εξοικονομεί χρήμα και χρόνο και το πιο ενδιαφέρον για μένα, να περπατάει τις πόλεις. Λιγότερα ταξί, περισσότερες εικόνες, καλύτερες στιγμές.

Μέσα από τα ταξίδια γίνεται κάποιος καλύτερος άνθρωπος. Με τα ταξίδια μαθαίνεις να περπατάς μόνος και να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου, μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι, να ρισκάρεις και να αγαπάς το καινούριο. Εκπαιδεύεις το μυαλό σου σε νέες εμπειρίες, γεμίζεις τα μάτια σου με νέες εικόνες και το σώμα σου εγκλιματίζεται σε αλλιώτικες συνθήκες. Εκεί έξω υπάρχουν κόσμοι που δεν πρέπει να αγνοήσεις και τα ταξίδια σου δείχνουν το δρόμο. Τα ταξίδια είναι προίκα ζωής και αυτή η προίκα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Το πιστεύω και πάντα θα το πιστεύω.

beirut

Σε κάποιον που δεν έχει ταξιδέψει θα έλεγα αυτό που είχε πει κάποτε ο St. Augustine, ακριβώς όπως το έχει πει: “The world is a book and those who do not travel read only one page”. O κόσμος είναι ένα βιβλίο και αν δεν ταξιδέψεις θα μείνεις για πάντα στη πρώτη σελίδα. Ό,τι πιο σοφό και περιεκτικό. Μα αυτό συμβαίνει και με τα βιβλία άλλωστε, δυσκολεύεσαι να τα ξεκινήσεις αλλά μετά ανυπομονείς να τα ξεφυλλίσεις. Σου εγγυώμαι όμως, ότι ο κόσμος θα είναι ό,τι πιο συναρπαστικό έχεις διαβάσει ποτέ!

Marianna Says: “Θέλεις να “ταξιδέψεις” μαζί με τη maryhop; Μπες στην ιστοσελίδα της, βρες την στο Facebook, στο Twitter, στο Pinterest ή στο flickr!  Yπάρχει κάποιο ταξίδι σου που το θυμάσαι με ενθουσιασμό; Που το συνοδεύει μια πολύ καλή ιστορία; Μη διστάσεις να τη μοιραστείς μαζί μας στο publishitmagazine@gmail..com και…let’s publishit it”!

Γιώργος Λεμπέσης

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ανέκαθεν με γοήτευαν οι άνθρωποι που έγραφαν παιδικά παραμύθια. Τους φαντάζομαι σαν μικρούς «Πίτερ Παν» που αρνούνται να μεγαλώσουν. Ο Γιώργος Λεμπέσης είναι αναμφισβήτητα ένας εξ αυτών, καθώς η πορεία του είναι εξίσου παραμυθένια.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Μανώλης Ζωγραφάκης | Broke in London!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ένας Έλληνας που ψάχνει την τύχη του στο Λονδίνο. Μια θεόσταλτη έμπνευση που τον βγάζει από την περίοδο μιζέριας που πέρασε. Μια πετυχημένη ιστοσελίδα που στοχεύει να πληροφορήσει οποιονδήποτε βρίσκεται στην ίδια θέση (ψάχνει σπίτι, δουλειά, κτλ στο Λονδίνο). Ο δημιουργός του brokeinlondon.com  Μανώλης Ζωγραφάκης μοιράζεται μαζί μας την ιστορία του!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Live in Athens | Σαν στο σπίτι σου!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ο Ανδρέας, ο Αντώνης, ο Βασίλης και ο Βαρνάβας είναι οι πιο ανατρεπτικοί οικοδεσπότες που μπορεί να συναντήσει ένας τουρίστας στην Αθήνα! Και αυτό γιατί διαθέτουν δύο υπέροχα διαμερίσματα με θέα στην Ακρόπολη και αναλαμβάνουν χρέη ξεναγού, προτείνοντας στους φιλοξενούμενούς τους ό,τι μη τουριστικό. Απώτερος στόχος; Να παρουσιάσουν το πιο λαμπερό πρόσωπο της πόλης και να τους κάνουν να νιώσουν σαν στο σπίτι τους. Επετεύχθη!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Λάμψακος | Το πρώτο ελληνικό web documentary!

 

 

 

Άννα Ποδάρα

Τα δύο μικρασιάτικα χωριά που πλαισιώνουν την Χαλκίδα, η Ν. Λάμψακος και η Αρτάκη έχουν ιστορία χιλιάδων χρόνων.  Ενώ η πολιτισμική παράδοση της Αρτάκης είναι γνωστή σε όλη την Ελλάδα, πολύ λίγα ξέραμε μέχρι σήμερα για τη Λάμψακο, μια σημαντική κωμόπολη της αρχαιότητας με ιστορία 1.800 χρόνων. Δύο χρόνια λαογραφικής έρευνας, 30 συνεντεύξεις και γυρίσματα σε τέσσερις πόλεις σε Ελλάδα και Τουρκία ήταν αρκετά για να υλοποιηθεί το πρώτο ντοκιμαντέρ για την ιστορία της αρχαίας και της νέας Λαμψάκου!

Άννα Ποδάρα

 

 

Storytellers:  Άννα Ποδάρα, Νίκος Μαρτζίκος

Μεγαλώσαμε στη Νέα Λάμψακο και οι ιστορίες που ακούγονται στο ντοκιμαντέρ, είναι αυτές που αναφέρονταν μέσα στα σπίτια μας, στα οικογενειακά τραπέζια, στις γιορτές ακόμα και στα παραμύθια που μας έλεγαν. Οι ιστορίες του παππού και της γιαγιάς ήταν συναρπαστικές και δεν θέλαμε να χαθεί αυτή η γενιά, χωρίς να αφηγηθεί την ιστορία της. Άλλωστε, όπως ανακαλύψαμε, αυτές οι ιστορίες είχαν μηνύματα που θα μπορούσαν να μας φανούν χρήσιμα ειδικά στην σημερινή εποχή. Έτσι αποφασίσαμε να τις καταγράψουμε. Βάλαμε τους 85χρονους να ξαναγίνουν παιδιά και να μας αφηγηθούν, μέσα από τα δικά τους μάτια, την ιστορία των γονιών τους, ανθρώπων παλαιάς κοπής που τσούγκριζαν λέγοντας νοσταλγικά «Καλή πατρίδα» αλλά δε μεμψιμοιρούσαν: δημιουργούσαν την πατρίδα κάθε φορά από την αρχή.

Οι πρώτες σκέψεις για να το υλοποιήσουμε ήταν ν΄ακολουθήσουμε την πεπατημένη. Στηθήκαμε με τις ώρες έξω από το Δήμο, χτυπήσαμε τις πόρτες της Νομαρχίας, απευθυνθήκαμε σε μεγάλες επιχειρήσεις της πόλης. Δεν μας έδωσαν καν σημασία! Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε μόνοι μας. Βλέπεις, δεν είχαμε πολύ χρόνο! Οι παππούδες που μπορούσαν να μας πουν ιστορίες, φεύγανε σιγά-σιγά από τη ζωή. Γι’ αυτό φτιάξαμε μια ομάδα με νέα παιδιά του χωριού και βασιστήκαμε στις επαγγελματικές μας γνώσεις, ανάλογα με το τι είχε σπουδάσει ο καθένας. Ο γραφίστας έκανε την αφίσα, ο εκπαιδευτικός την έρευνα κ.ο.κ. Όλα εθελοντικά. Μέχρι και για τα γυρίσματα στην Τουρκία βασιστήκαμε στις γνωριμίες που είχαμε με νέα άτομα της περιοχής, τα οποία ανέλαβαν τα πάντα: από το να μας φιλοξενήσουν μέχρι να κάνουν το μεταφραστή. Και όταν φτάσαμε στο σημείο να χρειαστούμε χρήματα, κάναμε μια καμπάνια crowdfunding και μαζέψαμε το ποσό που χρειαζόμασταν από τους κατοίκους της Ν. Λαμψάκου-κι όχι μόνο!

WEBDOC-3

Το Lapseki είναι ένα πάρα πολύ όμορφο μέρος, που κατά διαβολική σύμπτωση μοιάζει φοβερά με την Ν. Λάμψακο. Αυτό μας εντυπωσίασε. Και αισθανθήκαμε περήφανοι για τους ανθρώπους. Όλοι μας αγκάλιασαν λες και είμαστε συντοπίτες τους και ρωτούσαν για τους παππούδες μας με ειλικρινές ενδιαφέρον.

Στην αρχή δεν ξέραμε τι θα ακούγαμε, όσο όμως ο χρόνος κυλούσε μια γλυκιά αίσθηση θαυμασμού έμενε. Πόσο άξιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι; Άθελα τους βρέθηκαν έρμαια σε «ξένους» τόπους, έχασαν περιουσίες, κάποιοι ακόμη και τη οικογένεια τους κι όμως στάθηκαν όρθιοι, διεκδίκησαν μια νέα ζωή και τα κατάφεραν. Ίσως γιατί ήταν άλλη η κράση τους. Όπως και να έχει όμως, κάνει μεγάλη αίσθηση το κουράγιο τους, η ενότητα που είχαν, αλλά και η περίσσεια δύναμης – παρά τις αντιξοότητες δεν αμελούσαν ούτε τη διασκέδασή τους. Και βάζεις πολλές φορές τον εαυτό σου στη θέση τους και σου φαίνεται αδιανόητο ότι εσύ θα τα κατάφερνες. Αλλά μάλλον μπορείς. Πρέπει να μην αφήνουμε κανέναν να μας πείσει ότι δεν αξίζουμε ή δεν μπορούμε να φτιάξουμε μια Νέα Ζωή και να την διεκδικούμε πεισματικά.

lapseki3

Το πιο περίεργο για μας ήταν οι ιστορίες των μουσουλμάνων προσφύγων, που έφυγαν από την Ελλάδα και έμειναν σε εγκαταλελειμμένα ελληνικά σπίτια στη παλιά Λάμψακο. Η ιστορία τους ήταν περίεργη, γιατί είχαμε μάθει από το σχολείο τη μια πλευρά μόνο της Ανταλλαγής Πληθυσμών και ξέραμε ελάχιστα για τους χιλιάδες ανταλλάξιμους μουσουλμάνους που έφυγαν από την Ελλάδα. Μας διηγούνταν ότι όταν πήγαν εκεί τους έβριζαν «Ρωμιούς», ακριβώς όπως έλεγαν τους δικούς μας τουρκόσπορους. Ότι οι μανάδες τους δεν ήξεραν να μιλούν άλλη γλώσσα εκτός από τα ελληνικά και έπρεπε να μάθουν σιγά-σιγά τούρκικα. Ότι τσιφλικάδες και μεγαλοαστοί έμαθαν να κρατάνε τσάπα και κασμά για να επιβιώσουν. Ακόμα και οι λεπτομέρειες ήταν ίδιες: το ότι οι γονείς τους μιλούσαν ελληνικά για να μην καταλαβαίνουν τα παιδιά- το ίδιο μας αφηγήθηκαν και οι δικοί μας παππούδες. Είναι συγκλονιστικό πως η -ανθρώπινη- πλευρά της ιστορίας ήταν ίδια-από όποια πλευρά του Αιγαίου και αν ακουγόταν.

lapseki-4

«Όταν όλη σου η ζωή είναι μια κρίση, πώς αναγεννιέσαι συνεχώς από τις στάχτες σου;» είναι το ερώτημα που θέτει το project «Λάμψακος».  Αναγεννιέσαι συνεχώς από τις στάχτες σου, όταν έχεις εμπιστοσύνη ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Όχι μόνος σου, αλλά με συλλογική προσπάθεια. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν ενωμένοι. Αν δεν ήταν ενωμένοι θα ήταν τα πράγματα πολύ διαφορετικά. Μόνοι τους μετέτρεψαν ένα βάλτο σε χωριό, χτίσανε σχολείο και εκκλησία, εφαρμόζοντας το πρωτοποριακό (για τη σημερινή εποχή) σύστημα της εθελοντικής εργασίας… Έζησαν δύο διωγμούς στη Μικρά Ασία, έναν Παγκόσμιο Πόλεμο κι έναν Εμφύλιο, αλλά δεν πέρασαν κατάθλιψη, γιατί είχαν μάθει να προσαρμόζονται, να στήνουν κάθε φορά μια ΝΕΑ ΖΩΗ από την αρχή και να παίρνουν μόνοι τους ότι δεν τους έδιναν. Η σημαντική διαφορά είναι ότι δεν πάλευαν απλά για την επιβίωση, αλλά διεκδικούσαν το κάτι παραπάνω: Μια νέα, καλύτερη ζωή.

Marianna says: «Μπες στην ιστοσελίδα και δες το πρώτο web documentary της Ελλάδας! Μετά, γίνε μέλος στο γκρουπ στο Facebook, ακολούθησέ τους στοTwitter και πέρνα μια βόλτα από το κανάλι στο YouTube» !

Tolee Media

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ασχολείται με τα Social Media, αλλά επιμένει πως το παιχνίδι παίζεται «offline». Έχει δικό του blog στο οποίο μοιράζεται τη γνώση του. Σκοπεύει να σου δείξει Πώς να δημιουργήσεις ένα Facebook community που θα απογειώσει την επιχείρησή σου, αλλά και πόσο σημαντικό είναι τα διαχειρίζεσαι σωστά το Inbox του Gmail σου.  Είναι ο Τόλης Φωτιτζίδης (ένας άνθρωπος-έμπνευση για πολύ κόσμο), αλλά καλύτερα να διαβάσεις την ιστορία του για να τον γνωρίσεις καλύτερα.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Storyteller: Τόλης Φωτιτζίδης

Αποφεύγω να είμαι ο πρώτος που θ’ απαντήσει στην ερώτηση «με τι ασχολούμαι» σε μια νέα παρέα. Γυρίζω τη συζήτηση για να καταλάβω με τι ασχολείται, τι ανάγκες και προβληματισμούς έχει ο απέναντί μου. Σημασία δεν έχει με τι ασχολούμαι, αλλά τι μπορώ να κάνω για σένα. Μπορώ να σου δείξω τι ακριβώς απαιτεί ο κόσμος από σένα. Πώς να μετατρέψεις αυτό που αγαπάς σε δουλειά. Μπορώ να βοηθήσω να βελτιώσεις διαδικασίες και γενικότερα να καταλάβεις τι έχει αλλάξει στις συμπεριφορές του κόσμου. Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως μπορώ να σε βοηθήσω να προσαρμοστείς σ’ αυτά τα νέα δεδομένα.

Άργησα να δημιουργήσω το Tolee Media. Γιατί δεν ανέβηκε; Είναι απλή η απάντηση: Αναβολή. Πάντα έβρισκα σημαντικότερα πράγματα να κάνω. Δεν αισθανόμουν έτοιμος να γράψω, να βρω τον τρόπο να εκφράσω αυτά που σκέφτομαι. Έλεγα ψέματα στον εαυτό μου πως δεν έχω χρόνο, τα projects των πελατών πληρώνονται άμεσα και χίλιες άλλες δικαιολογίες. Μελέτησα πώς τα κατάφεραν άνθρωποι που θαυμάζω και έμαθα πως είχαν τις ίδιες ανασφάλειες με μένα. Τελικά δεν είναι και τόσο δύσκολο, αλλά χρειάζεται δουλειά. Απλά, πρέπει να έχεις ξεκαθαρίσει μέσα σου το ΓΙΑΤΙ θέλεις να κάνεις κάτι…το ΠΩΣ θα το βρεις εύκολα.

Μέσω του blog θέλω οι αναγνώστες να πιστέψουν στον εαυτό τους, να τολμήσουν, ν’ αφήσουν πίσω όλες αυτές τις κακές επιρροές και τα ψέματα που μας λένε καθημερινά πως είμαστε ανίκανοι. Μπορούμε πολλά περισσότερα απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Θέλω να τους δείξω πως είμαστε πάρα πολύ τυχεροί που έχουμε όλα αυτά τα εργαλεία στη διάθεσή μας, απλά πρέπει να τα χρησιμοποιούμε για το σωστό σκοπό. Δεν γράφω γι’ αυτούς που έχουν στο μυαλό τους την «αρπαχτή» και την αισχροκέρδεια, αλλά για εκείνους που θέλουν να υπάρχει η επιχείρησή τους μετά από 20 χρόνια και να είναι περήφανοι για οτιδήποτε έκαναν στη ζωή τους.

40902_105094832882106_3706536_n

Ο όρος Social Media, με τον τρόπο που χρησιμοποιείται, είναι μόδα. Αλλά η αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε, στο τρόπο που παίρνουμε αποφάσεις, στον τρόπο που καταναλώνουμε είναι σημαντικός και έχει φέρει μια μεγάλη επανάσταση στις επιχειρήσεις. Αντιλαμβάνομαι πως πολλοί άρχισαν να βαριούνται π.χ. το Facebook. Αυτό γίνεται γιατί μπήκε το marketing και η διαφήμιση και χάλασε αυτά τα κανάλια επικοινωνίας. Επίσης, ο κόσμος δεν έχει δει ακόμη το πραγματικό όφελος αυτών των εργαλείων, γιατί δεν ασχολήθηκε αρκετά σοβαρά. Πολλοί δεν μπορούν να δουν τις προοπτικές που προκύπτουν μέσα απ’ αυτή την εξέλιξη. Αυτά τα κανάλια ήρθαν για να μείνουν και θα συνεχίζουν να εξελίσσονται. Χθες ήταν το Web 2.0, σήμερα τα Social Media και αύριο το Mobile Web. Πάντα θα υπάρχει κάτι καινούργιο, οι άνθρωποι μπορεί να αλλάζουν τον τρόπο που το χρησιμοποιούν, αλλά στο επίκεντρο παραμένει ο άνθρωπος.

Δεν μ’ενδιαφέρει πόσα likes έχεις στο Facebook, πόσους followers στο Twitter ή πόσα views στο Youtube. Την απήχηση μπορείς να την αγοράσεις, για την αντήχηση όμως πρέπει να δουλέψεις σκληρά και να διαφοροποιηθείς από τη μάζα. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των Social Media είναι πως όλα είναι μετρήσιμα έναντι των παραδοσιακών μέσων. Τελικά, όμως, αυτό που μετράει πραγματικά δε μετριέται. Η εμπιστοσύνη, η συμπάθεια, το να είσαι πραγματικός influencer. Αυτός είναι ο στόχος μας. Μπορείς πλέον ν’ ακούς και να παρακολουθείς τις συζητήσεις του κόσμου. Πρέπει να βρεις τρόπο να επιτρέψεις στον κόσμο να είναι συνδημιουργός του brand name σου, άσε που ούτως ή άλλως έχει χαθεί ο έλεγχος των brands. Ανήκει στον κόσμο, αυτοί σε ανεβάζουν και σε κατεβάζουν. Δεν υπάρχει επιχείρηση αρκετά μεγάλη για να μην αποτύχει, ούτε αρκετά μικρή για μην πετύχει.

Αυτό είναι που με μαγεύει και με καθηλώνει στην οθόνη κάθε βράδυ, να μελετάω συμπεριφορές, ν’ «ακούσω» τι θέλει ο κόσμος και γιατί. Τα Social Media έχουν να κάνουν περισσότερο με κοινωνιολογία και ψυχολογία και λιγότερο με τεχνολογία.

Τα Social Media δε θα κάνουν το προϊόν σου πιο όμορφο ή πιο δελεαστικό. Υπάρχει, όμως, τρόπος να μάθεις αν αξίζει ή τι πρέπει ν’ αλλάξεις για να έχει ενδιαφέρον για τον κόσμο. Αυτό το στάδιο της προετοιμασίας το προσπερνάνε οι περισσότεροι. Αν ενδιαφέρεσαι πραγματικά για τον τελικό καταναλωτή και τον ακούς με ενδιαφέρον θα μπορέσεις μέσα από τα Social Media να το απογειώσεις. Δεν υπάρχει manual για τη χρήση των Social Media. Υπάρχουν do’s & don’ts, και σύμφωνα με το στόχο, το χρόνο που μπορεί να διαθέσει κάποιος θα έρθουν αργά ή γρήγορα τα αποτελέσματα. Είναι μαραθώνιος. Απαιτεί υπομονή και επιμονή. Πάρα πολλοί τα παρατάνε πολύ νωρίς. Γι’ αυτό είναι και μια μεγάλη ευκαιρία.

Marianna says: «Εγώ προσωπικά τον ευχαριστώ διότι με στήριξε τόσο μα τόσο στη δημιουργία του publiSHIT (τον έπρηξα τον άνθρωπο λέμε), μου έδωσε ιδέες και δε σταματά να με εμπνέει! Αρκεί μια απλή κουβέντα μαζί του για να γίνεις αμέσως πιο αισιόδοξος, δημιουργικός και γεμάτος ιδέες! Αν θέλεις να εμπνεύσει κι εσένα μπες στο blog του! Περισσότερες πληροφορίες για τα online courses που ετοίμασε θα βρεις εδώ κι εδώ« !