Άρθρα

Λέξεις αλλιώς ιδωμένες | Θάλασσα

About

Η Ελισσάβετ γράφει στίχους και βγάζει φωτογραφίες, ο Νίκος προσθέτει σκέψεις…και κάπως έτσι προκύπτουν λέξεις, ιδωμένες αλλιώς… Απολαύστε το!

Publishers: Ελισσάβετ Χαρταβέλλα, Νίκος Χαλδαιάκης

Read more

Γράμμα από ένα κελί στο Μεξικό‏

Yecenia Armenta

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Σας γράφω αυτό το γράμμα από ένα κελί στο Βόρειο Μεξικό. Βρίσκομαι εδώ τρία χρόνια: Είδα καλοκαίρια να έρχονται και να φεύγουν, ανθρώπους να φτάνουν και να φεύγουν και όλο αυτό το διάστημα τα παιδιά μου μεγαλώνουν, έξω από αυτούς τους τοίχους. Τρία χρόνια αλλαγών και κινήσεων: αλλά εγώ παραμένω εδώ. Κατά διαστήματα, παραδέχομαι πως νιώθω πολύ κουρασμένη και νικημένη.

Yecenia Armenta

Read more

Γαλλία. Μέρα τρίτη.

Αλεξάνδρα Σιδερίδου

Αυτή τη Δευτέρα το πρωί είμαι πολύ κουρασμένη. Ξύπνησα και σήμερα με πονοκέφαλο. Με το «γιατί» να παραμένει αναπάντητο και το φόβο να σιγοκαίει στα σωθικά.

Αλεξάνδρα Σιδερίδου Φιλόλογος – Υπ. Δρ. Ιστορίας της Τέχνης και Αρχαιολογίας

Read more

Σκέψεις περί προσφυγιάς

1987, καλοκαίρι. Εν μέσω κρίσης «Σισμίκ» και με το ενδεχόμενο επιστράτευσης ορατό, ο πατέρας μου μαθαίνει fast track στη μάνα μου να οδηγεί για να φύγουμε πίσω από τα βουνά μακριά από τη γραμμή μαχών (1,5χλμ από το σπίτι, μη νομίζετε), όπου θα βρισκόταν ο ίδιος.

Σκέψεις: Ιωακείμ Βράβας 

Οι μνήμες της επιστράτευσης και της μίνι μετακίνησης από το Σουφλί στα πολύ ορεινά χωριά και οι ρίψεις τουρκικών βλημάτων δίπλα στα σπίτια ήταν ακόμη νωπές, του 1974. Μια εικόνα μου έχει μείνει έντονα: Δύο κούτες μέσα στο σαλόνι με τα βασικά τρόφιμα για τον πρώτο καιρό. 5 χρονών, θυμάμαι ακόμη τον φόβο και τη δύναμη, μιας ευτυχώς ματαιωθείσας επιχείρησης.


Αυτό είναι και το πλησιέστερο βιωματικό σε «προσφυγιά». Δε συγκρίνεται η κλίμακα, αλλά αυτή η μηδαμινή εμπειρία θα με ταυτίζει διαρκώς με αυτόν που ξαφνικά μπορεί να αναγκαστεί να τρέξει για το πουθενά, κυνηγημένος.

1996, χειμώνας. Τα στρατιωτικά τζιπ ακούγονται μεταμεσονύχτια πάνω στον πάγο να μαζεύουν εθνοφύλακες από τα σπίτια, όσο η Ελλάδα έβλεπε Mega. Αντηχεί ακόμη στ’αυτιά μου με παραλυτική ακρίβεια, αυτός ο προάγγελος πολέμου.

Αν πιστεύετε ότι ο πόλεμος και η προσφυγιά είναι μακριά, δεν έχετε συναίσθηση της γης στην οποία μεγαλώνετε. Αν βλέπετε τον πρόσφυγα ως κάτι άλλο από την προβολή του εαυτου σας, δεν έχετε συναίσθηση της οικογενειακής σας ιστορίας.

Αν θέλετε quotas, φέρτε στο νου σας τον συγκλονισμό σας από τις ιστορίες των πλοίων που δε δεχόταν την επιβίβαση άλλων Σμυρνιών και αναλογιστείτε πως συνηγορήσατε και συνηγορείτε στο χτίσιμο φράχτη, στον δρόμο όπου οι Ανατολικοθρακιώτες και Πόντιοι παππούδες σας διαβήκαν προς την Ελλάδα.

Τι σκέφτομαι για την κατάσταση που βιώνουμε τις τελευταίες εβδομάδες

Εύα Γκέγκα

Μετά το κάλεσμα της Μαριάννας δε θα μπορούσα να αρνηθώ να σχολιάσω, από την εντελώς προσωπική μου σκοπιά, τις τελευταίες εβδομάδες που συγκλόνισαν εκτός από την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο όλο, κατά περίεργο τρόπο την ίδια την ύπαρξη μου!
Ομολογώ ότι όντας φύσει -θέσει «στον κόσμο μου» δεν περίμενα ότι θα με επηρεάσει τόσο πολύ η κατάσταση και όμως συνέβησαν στην ζωή μου πρωτοφανείς αλλαγές που πραγματικά εξέπληξαν κι εμένα την ίδια…

Εύα Γκέγκα

1.  Ανακάλυψα ότι έχω άλλες δύο κάρτες αναλήψεων από παλιές μισθοδοσίες, οι οποίες είχαν μέσα (έστω και λίγα) χρήματα, ξεχασμένα από την παλαιολιθική εποχή και τις χρησιμοποίησα κιόλας (αφού έκανα ολόκληρη έρευνα για να ανακαλύψω το pin). Το προφανές είναι ότι αυτά τα χρήματα πλέον δεν υπάρχουν..

2. Έδωσα εγώ χαρτζιλίκι στην μαμά και την γιαγιά μου- έτσι για αλλαγή!

3.  Πήγα για φαγητό, είπα «δεν πεινάω» και το εννοούσα! Δεν είχα όρεξη να φάω, με αποτέλεσμα να ανησυχήσω σοβαρά!

4.  Βγήκα σερί 3 μέρες τοπικά για να μην «τρέχω στο κέντρο», πράγμα που για εμένα είναι σαν να πηγαίνω στο περίπτερο για τσιγάρα…

5.  Ανακάλυψα σε ποιον αριθμό πιάνω στην τηλεόραση μου το κανάλι της Βουλής.

6.  Μετά από χρόνια ολόκληρα άπειρων δωδεκάωρων, ανακάλυψα τι σημαίνει «ρεπό» και πόσο άκυρο είναι να το έχεις μέρα που ο υπόλοιπος κόσμος δουλεύει!

7.  Ανακάλυψα ότι υπάρχουν άνθρωποι στο εξωτερικό, οι οποίοι πραγματικά νοιάζονται, συμπαραστέκονται και είναι διατεθειμένοι να μπούνε σε ένα αυτοκίνητο με μετρητά στην τσέπη για χατίρι μας, αν τους το ζητήσουμε.

8.  Έμαθα όχι μόνο τα επίθετα, αλλά και τα μικρά ονόματα δεκάδων πολιτικών και παραγόντων της Ευρώπης. Ποιος; Εγώ! Που όσοι γνωρίζουν, ξέρουν ότι δυσκολεύομαι να θυμηθώ τα ονόματα των συμμαθητών μου!

9.  ΔΕΝ πήγα Χαλκιδική και προτίμησα να μείνω μέσα στην κάψα στην έδρα μου γιατί ούτε εγώ, ούτε και οι περισσότεροι φίλοι μου, δεν είχαν όρεξη! Αυτό είναι παγκόσμια πρώτη!

10.  Κατάλαβα τι σημαίνει άγχος, ανασφάλεια και στρες, σε τέτοιο βαθμό που να ξυπνάς το βράδυ χωρίς να ξέρεις ακριβώς τον λόγο και να ξεκινάς την μέρα σου με μαύρους κύκλους.
Ακόμα κι εγώ που το μεγαλύτερο μου πρόβλημα μέχρι προχθές ήταν αν θα πάω στην συναυλία του Ρέμου ή στην παράσταση της Αντιγόνης που έπεφταν την ίδια μέρα! Που διατείνομαι ότι είμαι αναίσθητη και δεν με πολυνοιάζει (άσχετα αν αυτό δεν είναι η απόλυτη αλήθεια στις περισσότερες προβληματικές φάσεις της ζωής μου, μέχρι και την αποφράδα μέρα που άκουσα τις λέξεις Capitol Control & Grexit, ήμουν ικανή να δίνω την εντύπωση ότι ξαπλώνω σε chaise longue, την ίδια στιγμή που εγώ καθόμουν σε ατομική βόμβα!
Δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι… 
Εάν εγώ που είμαι μόνη, νεαρή σε ηλικία, υγιής, μορφωμένη, με δουλειά, χωρίς καταθέσεις για να φοβάμαι το κούρεμα, χωρίς υποχρεώσεις που να μου απαγορεύουν να πάρω το πρώτο αεροπλάνο και να φύγω την επόμενη μέρα της καταστροφής, με φίλους σε όλη την Ευρώπη κι όχι μόνο, για να με βοηθήσουν,  και που συν τοις άλλοις έχω εκπαιδεύσει συστηματικά τον εαυτό μου να «πετάει χαρταετό» για να επιβιώνει στην παράνοια υπέστη τέτοιο κλονισμό, τότε ποια μπορεί να είναι τα συναισθήματα των ανθρώπων που έχουν οικογένεια, που έχουν στερηθεί για να έχουν καταθέσεις, που είναι μεγάλοι σε ηλικία ή έχουν προβλήματα υγείας και είναι λόγω ηλικίας πιο επιρρεπείς στην προπαγάνδα και τον πανικό;;;

Το μοναδικό πράγμα που μου έδινε χαρά αυτές τις μέρες (εκτός από τον ανιψιό μου- all time classic) είναι που η αγαπημένη μου γιαγιά έχει πρόβλημα ακοής και καταλαβαίνει μόνο όσα της εξηγώ εγώ χαμογελώντας και που είναι αρκετά κοντά μας, ώστε να μην χρειαστεί να πάει ούτε μια μέρα ακόμα στην τράπεζα.

Ναι, το παραδέχομαι… Προτιμώ στα 86 της χρόνια να μην νοιώσει ούτε για μια στιγμή την αγωνία που ένοιωθε ένας ολόκληρος λαός για τόσες μέρες και ζηλεύω λιγάκι που δεν είμαι στην θέση της…

 

*Photo Credit:  © Raphye Alexius/Corbis

 

 

«Ανάμεσα» σημαίνει…

Ανάμεσα . . . είναι μεγάλη παγίδα το ανάμεσα, είναι υπεκφυγή και βόλεμα. Σε αφήνει μετέωρο να επαναλαμβάνεις σε φθίνοντα ρυθμό παλινδρομικές κινήσεις ως την απόλυτη ακινησία· μέχρι κάτι ή κάποιος έξω από σένα να σε σπρώξει ξανά, να σου ξαναδώσει φόρα και πάλι απ’ την αρχή. Μια ζωή κρεμασμένη από διάφανο, αδιόρατο νήμα να αιωρείσαι ανάμεσα σε επιλογές.

publisher: Κωνσταντίνα Ξηροκώστα

Read more

Δημοσιογραφία | Περαστικά για το επάγγελμα που διάλεξες!

Ίσως είναι η πιο συνηθισμένη λέξη, που ακούει ένας φοιτητής αφού αρχίσει τις σπουδές του στη δημοσιογραφία. Από την άλλη δεν παραλείπονται και οι εκφράσεις του τύπου:  «Πρόσεχε μην γίνεις πουλημένος!», «Ώστε θα είσαι ένας πληρωμένος ψεύτης», «ΡΟΥΦΙΑΝΕ» οι οποίες καταλήγουν σιγά -σιγά στο «περαστικά σου», γιατί οι δυσκολίες σε ένα τέτοιο επάγγελμα είναι πολλές και χρειάζεται υπομονή.

publisher: Χρύσα Γκράνα 

Read more

Facebook | Like ή log out;

Τη στιγμή που σε κάθε νέο παγκοσμίως αντιστοιχεί τουλάχιστον ένας λογαριασμός Facebook, το δημοφιλέστερο μέσο κοινωνικής δικτύωσης θέτει τους δικούς του κανόνες επικοινωνίας.

publisher: Στράτος Μπακιρτζόγλου 

Read more