Θάλεια Ψαρρά | Η συνέντευξη που προέκυψε από ερωτήσεις αναγνωστών!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Η χαρά μου είναι απερίγραπτη: Πριν λίγες ημέρες, ζήτησα από τους αναγνώστες να στείλουν ερωτήσεις ώστε να κάνουν συνέντευξη στη Θάλεια Ψαρρά με αφορμή το πρώτο της βιβλίο «Τα λαβωμένα σ’ αγαπώ» το οποίο κυκλοφορεί απ’ τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Η ανταπόκριση ήταν θεαματική (στάλθηκαν πάνω από 60 ερωτήσεις από ανθρώπους που αφιέρωσαν χρόνο ώστε να γνωρίσουν περισσότερο τη Θάλεια). Γνωρίζοντας πως ως εργαζόμενη μαμά ο χρόνος της είναι περιορισμένος, της ζήτησα ν’ απαντήσει σε όσες περισσότερες… μπορεί. Εκείνη, προς τιμήν της, απάντησε σε όλες και ιδού η συνέντευξη που προέκυψε από τους αναγνώστες του publiSHIT!

Μαρία-Άννα Τανάγια

(Λένα Ντιβέρη): Ποιο βιβλίο επηρέασε τη ζωή σας περισσότερο; Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε μέντορα σας;

Υπάρχουν πολλά βιβλία που επηρέασαν τον τρόπο σκέψης μου, άρα κατά μία ευρύτερη έννοια και τη ζωή μου. Αν θέλετε όμως να είμαι απόλυτα ειλικρινής, μάλλον αυτό που την επηρέασε περισσότερο από όλα, είναι «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι» της Λένας Μαντά… αφού έφερε στη ζωή μου την ίδια.. Όσο για το αν είναι κάποιος μέντορας, ασφαλώς η Λένα έχει παίξει σημαντικό ρόλο, όμως και η Αλκυόνη Παπαδάκη έχει παίξει πολύ μεγάλο ρόλο στην αγάπη μου για τα βιβλία και αργότερα για την συγγραφή.

(Μαρία Θεοφανίδου) Από πού εμπνευστήκατε για να γράψετε το υπέροχο αυτό βιβλίο; Έχετε στα σκαριά κάποιο άλλο;

*Ίδια ερώτηση έκανε και η Δώρα Τσιμπογιάννη, η Μαρία Νάκα, η Ελένη Παπαδοπούλου, η Μαρία Νάκα, ο Αλέξανδρος Μοσχοβίτης και η Στέλλα Αγούλα.

Πριν λίγες μέρες ξεκίνησα να γράφω το επόμενο βιβλίο και με έχει ήδη συνεπάρει το γεγονός πως ξαναζώ όλο αυτό το μαγικό συναίσθημα της δημιουργίας ενός άλλου κόσμου… Όσο για «Τα λαβωμένα σ’ αγαπώ»… ένοχος είναι ο Γιάννης Χαρούλης και ο Ερωτόκριτος … Άκουσα σε μια συναυλία του μια καταπληκτική εκτέλεση αυτού του τραγουδιού και με ταξίδεψε πραγματικά, βοηθώντας τους ήρωες μου να γεννηθούν μέσα μου… Γενικά αλληλεπιδρώ πολύ με τη μουσική.

(Ηλίας Τεντζογλίδης)  Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου σας;

Η πρόκληση του χρόνου αναμφίβολα! Σαν εργαζόμενη μητέρα, ο ελεύθερος χρόνος μου είναι πολύ περιορισμένος ακόμη και για να διαβάσω, πόσο μάλλον για να γράψω ένα βιβλίο… Τα πάντα τα χρωστώ στη βοήθεια του συζύγου μου. Αν δεν ήταν εκείνος στο πλευρό μου με την κατανόηση και την ουσιαστική του βοήθεια, δεν νομίζω πως θα τα είχα ποτέ καταφέρει.

(Ελένη Πανάγου) Θα ήθελα να σε ρωτήσω, εάν πίστευες ότι το πρώτο σου βιβλίο θα είχε τόσο θετική ανταπόκριση από το αναγνωστικό κοινό;

Σίγουρα ήταν μεγάλη μου επιθυμία και ευσεβής πόθος… γενικά όμως συνηθίζω να κρατώ πάντοτε μικρό καλάθι.

(Αγγελική Ντιβέρη) Πόσο εύκολο / δύσκολο είναι να γράψει κάποιος ένα βιβλίο;

Δεν είναι ούτε παιχνιδάκι, αλλά ούτε και ακατόρθωτο. Σίγουρα θέλει υπομονή, συνέπεια, επιμονή, αφοσίωση και μεγάλη αγάπη.

(Κατερίνα Τσολάκη) Ποια ήταν η αφορμή για να ξεκινήσεις τη συγγραφή;

Δεν ήταν απόφαση της στιγμής ώστε να μιλήσω για μια μόνο αφορμή. Ήταν κάτι που πάντα ήθελα, αλλά δεν τολμούσα να κάνω… Όταν ήρθε η συγκεκριμένη ιστορία λοιπόν στο μυαλό μου και ένιωσα να με κατακλύζει, αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα να το τολμήσω.

(Αγγελική Δεμέστιχα) Θα ήθελα να ρωτήσω την κυρία Ψαρρά σε ποιά ηλικία κατάλαβε ότι μπορούσε να γράφει και πώς ένιωσε όταν ολοκλήρωσε το πρώτο της μυθιστόρημα; 

Ότι μπορώ τελικά να γράψω το κατάλαβα μόλις τελείωσα «Τα λαβωμένα σ’ αγαπώ». Μέχρι τότε, ήταν απλά επιθυμία. Γι’ αυτό λοιπόν με την ολοκλήρωση του βιβλίου, ένιωσα πολύ μεγάλη ικανοποίηση, πληρότητα και ευτυχία. Ήταν ένα όνειρο που πραγματοποιήθηκε.

(Ευαγγελία Κυργιάκου) Υπάρχει κάποιο άτομο που διάβασε πρώτο το βιβλίο σας; Καλοτάξιδο!

Δυο – τρείς πολύ στενοί μου φίλοι που ήταν στο πλευρό μου και σε όλη την διάρκεια της προσπάθειας μου και αγωνιούσαν μαζί μου… Τους ευχαριστώ βαθιά! Ξέρουν εκείνοι ποιοι είναι!

(Νικολέτα Μπαλομπήτου) Τι ελπίζετε να αισθανθεί ο αναγνώστης διαβάζοντας «Τα λαβωμένα σ’ αγαπώ»;

Ελπίζω να καταφέρει να ταξιδέψει και να βιώσει την ιστορία με την ίδια ένταση που την βίωσα κι εγώ όσο έγραφα το βιβλίο. Χαρά, λύπη, συγκίνηση, θυμός, όλα τα συναισθήματα είναι μέσα στο «παιχνίδι». Το θέμα είναι να καταφέρω με την γραφή μου να παρασύρω τον αναγνώστη να τα αισθανθεί.

(Κασσιανή Κοσμίδου) Πιστεύετε ότι η αγάπη και ο έρωτας φτάνουν για ν’ αντιμετωπίσουν δυο άνθρωποι τον αυστηρό κώδικα τιμής;

Όταν τα συναισθήματα είναι βαθιά και αληθινά, μπορούν να αντιμετωπίσουν τα πάντα. Άλλωστε, βασικό χαρακτηριστικό και της αγάπης και του έρωτα, είναι το σαρωτικό πέρασμα τους από τις ζωές των ανθρώπων… σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, ναι πιστεύω πως αν μιλάμε για αληθινή αγάπη, μπορεί να σταθεί αντιμέτωπη με τον κώδικα τιμής και να τον νικήσει.

(Βίκυ Τερζίδου) Πως νιώθετε που η πρώτη σας συγγραφική απόπειρα, έχει γίνει δεκτή και έχει εκδοθεί, από έναν από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς της χώρας; Θεωρείτε πως παίζει ρόλο ο εκδοτικός στην σωστή προώθηση και επιτυχία ενός βιβλίου ή το καλό βιβλίο θα αναδειχθεί και θα βρει την θέση που του αξίζει από όποιον εκδοτικό οίκο και αν εκδοθεί;

Ασφαλώς και νιώθω πάρα πολύ τυχερή που το βιβλίο μου βρήκε στέγη στις Εκδόσεις Ψυχογιός, αφού και ως αναγνώστρια, ήταν και είναι ο αγαπημένος μου εκδοτικός οίκος. Θα τους ευχαριστώ πάντα για αυτή την ευκαιρία. Τώρα σχετικά με την προώθηση, όλα παίζουν τον ρόλο τους στο δικό τους βαθμό. Σαφώς είναι σημαντική μια καλή προωθητική πολιτική, όμως η σημαντικότερη διαφήμιση είναι εκείνη που γίνεται από στόμα σε στόμα. Αν λοιπόν ένα βιβλίο αγαπηθεί από αρκετούς, μέσα από εκείνους θα ταξιδέψει και σιγά σιγά θα μπαίνει όλο και σε περισσότερες καρδιές.

(Χαρούλα Τασιοπούλου) Διαβάζω ότι σπουδάσατε μάρκετινγκ. Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε στη συγγραφή;

Τα βιβλία, ήταν ανέκαθεν ο τρόπος που επέλεγα να ξεκουραστώ ταξιδεύοντας. Σκεφτόμουν πάντοτε λοιπόν, πως αν το ταξίδι αυτό είναι τόσο έντονο για τον αναγνώστη, πόσο πιο έντονο θα μπορούσε να είναι για τον συγγραφέα. Αυτό υπήρχε μόνιμα στο πίσω μέρος του μυαλού μου και ήταν το όνειρο μου να μπορέσω να ζήσω κάποια στιγμή κι εγώ αυτό το ταξίδι από την θέση του οδηγού. «Τα λαβωμένα σ’ αγαπώ» με βοήθησαν να το καταφέρω και ήταν ο πρώτος μου σταθμός… Εύχομαι να έχει και συνέχεια.

(Αναστασία Ελευθεριάδου) Ως βέρα θεσσαλονικιά που είστε θα ήθελα να μάθω πώς γεννήθηκε η έμπνευση ενός μυθιστορήματος με φόντο την Κρήτη;Ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία που μου δίνετε να διαβάσω το βιβλίο σας…..παρόλο που είμαι βέρα Δραμινή αγαπώ πολύ την Κρήτη!

*Την ίδια ερώτηση έκανε και η Νατάσα Παπαγιαννάκη.

Αγαπώ βαθιά αυτό το νησί, παρόλο που δεν έχει τύχει να το επισκεφθώ ποτέ. Αγαπώ τους ανθρώπους του, τις παραδόσεις, την κουλτούρα τους και αυτό το στοιχείο της υπερβολής με το οποίο ντύνουν κάθε τους συναίσθημα. Η έμπνευση για την ιστορία, έχω ξαναπεί πως γεννήθηκε, εντελώς τυχαία σε μια καλοκαιρινή συναυλία, ακούγοντας τον Ερωτόκριτο… Με τόση αγάπη που έχω όμως για αυτόν τον τόπο, δεν ήταν και δύσκολο…. Μάλλον αναμενόμενα για εμένα, να τον επισκεφθώ έστω και νοερά.

(Γεωργία Γομοστιώτη) θα ήθελα να σας ρωτήσω τι σας παρακίνησε να διαλέξετε το όμορφο νησί της Κρήτης κι αν το βιβλίο περιέχει αληθινά γεγονότα;

*Την ίδια ερώτηση έκαναν και οι Χρήστος Μητρόπουλος, Γιάννα Παπαγεωργίου και Ιωάννα Χριστάκη.

Η αγάπη μου για αυτό το νησί και ο Ερωτόκριτος ήταν οι δύο συντελεστές που έπαιξαν ρόλο σε αυτή μου την απόφαση. Όσο για το βιβλίο, κατά το 85% είναι καθαρή μυθοπλασία. Από εκεί και πέρα, έχω εντάξει μέσα στην ιστορία και κάποια περιστατικά που έτυχε να μου αφηγηθούν άνθρωποι αυτού του τόπου.

(Αργυρώ Θεοδοσίου) Πώς αντιμετωπίζετε τους χαρακτηρισμούς «γυναικεία λογοτεχνία» και «ευπώλητοι» συγγραφείς; Καλοτάξιδο το βιβλίο σας!

Θα ξεκινήσω από τον όρο «Ευπώλητο»… που σημαίνει ότι πουλάει, άρα για να πουλάει το αγαπάει ο κόσμος. Πώς θα μπορούσε να μην χαρεί λοιπόν κάποιος όταν έχει την αγάπη του κόσμου στο πλευρό του; Μόνο θετικά συναισθήματα μπορεί να μου δημιουργήσει αυτός ο όρος. Όσο για τον όρο «Γυναικεία λογοτεχνία» , σας απαντώ με κάθε ειλικρίνεια πως δεν τον έχω ξεκαθαρίσει καλά στο μυαλό μου. Άντρες και γυναίκες έχουν σίγουρα μια διαφορετική οπτική στον τρόπο που βλέπουν τις καταστάσεις και αυτό δεν μπορεί παρά να βγαίνει και στην λογοτεχνία, από την συγγραφή, μέχρι τις επιλογές των αναγνωσμάτων. Μέχρι εκεί όμως. Δεν μπορώ να αναλύσω και κυρίως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πολλές φορές αυτός ο όρος φαντάζει στα μάτια κάποιων ανθρώπων ως υποβιβαστικός… εγώ θα τον χρησιμοποιούσα μόνο για να τονίσω την διαφορετικότητα.

(Σταυρούλα Εμμανουηλίδου) Όταν ξεκινήσατε να γράφετε αυτό το βιβλίο ξέρατε το τέλος ή σας βγήκε γράφοντας το;

*Την ίδια ερώτηση έκανε και η Κυριακή Γανίτη.

Ήξερα πώς θα καταλήξει αλλά σχεδόν μέχρι την τελευταία στιγμή δεν ήξερα τον τρόπο με τον οποίο θα φτάσουν τα πράγματα σε αυτή την κατάληξη. Αυτό από την μια ήταν βασανιστικό και με δυσκόλευε, αλλά ταυτόχρονα ασκούσε πάνω μου μια μεγάλη γοητεία, που έκανε το ταξίδι μου ακόμη πιο απολαυστικό.

(Νίκη Παπαγιάννη) Όταν ήσασταν παιδί ποιο ήταν το αγαπημένο σας βιβλίο και ποιος ο αγαπημένος σας συγγραφέας;

*Την ίδια ερώτηση έκανε και η Μαρία Βλαχογιάννη.

Σαν  παιδί με είχε μαγέψει « Ο μικρός πρίγκιπας» του Αντουάν ντε Σαιντεξυπερύ και «Το καπλάνι της βιτρίνας» της Άλκης Ζέη… Μπαίνοντας στην εφηβεία μου ανακάλυψα τον Γρηγόριο Ξενόπουλο και λάτρεψα τα βιβλία του και μεγαλώνοντας λίγο ακόμη, δεν μπορούσα να αφήσω από τα χέρια μου τα βιβλία της Αλκυόνης Παπαδάκη. Νομίζω πως αυτοί οι συγγραφείς με έχουν στιγματίσει και έχουν παίξει καταλυτικό ρόλο ως προς την αγάπη μου για την λογοτεχνία.

(Ειρήνη Ροδουσάκη) Πώς δένεται μια ιστορία από τη στιγμή της σύλληψης της ιδέας για το θέμα μέχρι την ολοκλήρωσή της;

Σιγά-σιγά, με επιμονή και υπομονή. Πρέπει να αφεθείς να ταξιδέψεις στον κόσμο που ανοίγεται μέσα σου, να νιώσεις τους ήρωες, να ακούσεις την ιστορία τους και σιγά σιγά να αρχίσεις να την βγάζεις στο χαρτί. Φυσικά αναλόγως την ιστορία και την εποχή που διαδραματίζεται, χρειάζεται και η κατάλληλη έρευνα ως προς αυτήν. Αυτό είναι ένα δύσκολο κομμάτι που θέλει προσοχή, όμως πραγματικά είναι εξίσου γοητευτικό με την ίδια την συγγραφή, αφού κατά την διάρκεια της έρευνας μπορεί κανείς να αποκτήσει γνώσεις για πράγματα που κάτω από άλλες συνθήκες ίσως να μην μάθαινε ποτέ.

(Μάινα Κωνσταντίνα) Τι γίνεται όταν η καρδιά επιμένει να αγαπά ό,τι της απαγορεύουν;

Σίγουρα πονά, λαβώνεται, ίσως και να λαβώνει, αλλά συνήθως δεν λένε πως ο επιμένων νικά; Πιστεύω πως το έπαθλο αυτής της νίκης, λοιπόν, αξίζει κάθε πόνο και κάθε θυσία.

(Κωνσταντίνα Αναγνωστοπούλου) Ετοιμάζετε ήδη το νέο σας βιβλίο; Και αν ναι, με τι θα καταπιάνεται;

*Την ίδια ερώτηση έκανε και η Κωνσταντίνα Καπράνου.

Ναι, είμαι ήδη στη διαδικασία της συγγραφής του επόμενου βιβλίου, είναι πολύ νωρίς όμως ακόμη για να πω πολλά πράγματα. Μπορώ μόνο να σας πω πως αυτή τη φορά είναι σύγχρονο, αρκετά διαφορετικό από «Τα λαβωμένα σ’ αγαπώ», όμως η ιστορία του με έχει συναρπάσει…. Εύχομαι να συμβεί το ίδιο και σε εσάς όταν έρθει η ώρα να το πιάσετε στα χέρια σας.

(Μαρία Σιταρά) Αν δεχτείτε μια αρνητική κριτική κατά πόσο θα σας επηρεάσει;

Είναι αναμενόμενες και οι αρνητικές κριτικές. Δεν γίνεται να αρέσει κάτι σε όλους. Ανάλογα με τον τρόπο που θα είναι τεκμηριωμένη λοιπόν, θα την λάβω σοβαρά υπόψη μου, ώστε να μπορέσω να βελτιώσω χρόνο με το χρόνο την γραφή μου.

(Ιωάννης Σμπρίνης) Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος ενός συγγραφέα;

Νομίζω πως ο μεγαλύτερος φόβος είναι να σταματήσει η έμπνευση τις επισκέψεις της στο μυαλό του…. Να αδειάσει από ιστορίες και ήρωες. Θα είναι σίγουρα μεγάλο το κενό που θα αφήσει πίσω.

(Λένα Παπαθανασίου) Εκτός από την αδυναμία που έχετε στην κυρία Μαντά, ποιοί άλλοι συγγραφείς, παλαιότεροι ή νεότεροι, σας έχουν επηρεάσει στο συγγραφικό σας έργο ή ακόμη και στον ιδιωτικό σας βίο ως απλή αναγνώστρια;

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος μου έδωσε τις ρομαντικές αποχρώσεις με τις οποίες είχα ανάγκη να ντύσω τον κόσμο στην εφηβεία μου… Η Αλκυόνη Παπαδάκη με επανέφερε στην πραγματικότητα με τον δικό της μοναδικό τρόπο ακονίζοντας τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου, ενώ η Μάρω Βαμβουνάκη με βοήθησε να λύσω πολλούς από αυτούς τους προβληματισμούς και να τους κατανοήσω. Ο ρόλος του καθένα από αυτούς τους συγγραφής ξεχωριστά, ήταν πάρα πολύ σημαντικός και στις μετέπειτα επιλογές μου ως αναγνώστρια, αλλά και στον τρόπο που βλέπω τα πράγματα στην καθημερινότητα μου.

(Μάρθα Βλαχογιάννη) Από πού εμπνέεστε;

Από απλά καθημερινά πράγματα και ιστορίες που μπορεί να ακούσω, όμως πολύ σημαντικό ρόλο στην ζωή μου παίζει και η μουσική. Αλληλεπιδρώ πολύ μαζί της. Ένα καλό τραγούδι με όμορφους στίχους, μπορεί να με βοηθήσει ώστε να γεννηθεί μέσα μου μια ολόκληρη ιστορία. «Τα λαβωμένα σ’ αγαπώ» ας πούμε γεννήθηκαν ακούγοντας τον Ερωτόκριτο από τον Γιάννη Χαρούλη. Ενώ η ιδέα για το βιβλίο που γράφω τώρα, προέκυψε από δύο τραγούδια… «Το δίκιο μου» της Γιώτας Νέγκα και το « Μέχρι το τέλος» της Νατάσσας Μποφίλιου… αν τα ακούσετε ίσως πάρετε και μια γεύση, αν όχι από την ιστορία, τουλάχιστον από την ένταση των συναισθημάτων που αποπνέει…

(Δομινίκη Βιρχαλίδου) Από πού αντλείτε τα θέματά σας κι αν έχουν εν μέρει βιωματικά στοιχεία;

Το θέμα ενός βιβλίου μπορεί να προκύψει από οπουδήποτε, σε προηγούμενη ερώτηση της ίδιας συνέντευξης έχω απαντήσει πιο αναλυτικά σχετικά με την πηγή της έμπνευσης μου. Τώρα σε ότι αφορά τα βιωματικά στοιχεία, δεν έχει τύχει να βάλω μέχρι στιγμής περιστατικά της δικής μου ζωής, όμως σίγουρα υπάρχουν διάχυτα πολλά στοιχεία του χαρακτήρα μου…. Νομίζω πως είναι κάτι που δεν μπορεί να αποφευχθεί.

(Κωνσταντίνα Κλαδάκη) Πιστεύετε ότι ο έρωτας είναι κάτι καρμικό;

Στις περισσότερες τον περιπτώσεων μάλλον ναι…. Γενικότερα όμως δεν είναι κάτι που αναλύεται μέσα σε λίγες μόνο σειρούλες… Έχουν γραφτεί βιβλία και βιβλία για τον έρωτα!

(Αλεξία Λαμπροπούλου) Ξεκινώντας τη συγγραφή του βιβλίου σας, πιστεύατε από την αρχή ότι θα είχε την εξέλιξη και την αποδοχή που λαμβάνει από το αναγνωστικό κοινό ή η πίστη σας σε αυτό ήρθε καθώς το διάβαζε κόσμος και λαμβάνατε θετικές κριτικές;

Ξεκινώντας τη συγγραφή του βιβλίου, το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να βγάλω από μέσα μου την ιστορία, τόσο έντονα όσο την ένιωθα εγώ. Όταν αυτό πήρε τον δρόμο του για να φτάσει στα χέρια του κοινού σαφώς και η αγωνία μου ήταν μεγάλη και ήθελα να αγαπηθεί, αφού ήταν κάτι που κι εγώ αγάπησα πολύ. Τα θετικά σχόλια που λαμβάνω, μου δίνουν πολύ μεγάλη χαρά και δύναμη για να συνεχίσω.

(Σούλα Πασχαλίδου) Πιστεύετε ότι η νεολαία μας αγαπάει το διάβασμα; Αν όχι, τι φταίει; Τι κάνουμε λάθος και δεν μπορέσαμε σαν κοινωνία να μάθουμε τα παιδιά ν’ αγαπούν το βιβλίο;

Το αγαπάει, όμως όχι όσο του αξίζει να αγαπηθεί… Το μεγαλύτερο λάθος, ή μάλλον αναπόφευκτο καλό είναι μάλλον η τεχνολογία. Το διαδίκτυο και η τηλεόραση που κλέβουν τόσο πολύ από τον χρόνο και την ζωή μας. Ίσως το ισχυρότερο όπλο για να αντιμετωπιστεί αυτό, είναι η σωστή παιδεία και ο ποιοτικός χρόνος των γονέων με τα παιδιά τους… Να μην αφήνουν τους υπολογιστές να τα μεγαλώνουν. Να γίνονται εκείνοι η συντροφιά τους και να τους μαθαίνουν τον κόσμο μέσα και από τα βιβλία. Σαν εργαζόμενη μητέρα ξέρω πως αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο γιατί οι υποχρεώσεις που τρέχουν είναι πολλές και εξαντλούν τις αντοχές και την υπομονή μας, όμως η προσπάθεια σίγουρα αξίζει τον κόπο… Και για να μη παρεξηγηθώ, δεν το λέω αυτό κρίνοντας τους νέους γονείς… Απλώς είναι κάτι που προσπαθώ να υπενθυμίζω μονίμως και στον εαυτό μου.

(Μαίρη Κάτσικα) Πιστεύεις ότι οι σημερινές σχέσεις (μεταξύ ζευγαριών, φίλων, συνεργατών) επιτρέπουν στην ανιδιοτελή αγάπη και ειλικρίνεια να θριαμβεύσει;

Εξαρτάται πάντα από την παιδεία και την ποιότητα των ανθρώπων. Η αλήθεια είναι πως έχουμε μάθει να κοιτάζουμε αρκετά το συμφέρον μας προκειμένου να επιβιώσουμε στον κόσμο που μας έχουν παραδώσει, όμως στο χέρι μας είναι να προσπαθήσουμε να τον αλλάξουμε για τα παιδιά μας… Είναι κάτι που θα μας κάνει όλους τόσο πολύ ευτυχισμένους. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε πως εκτός από το να παίρνει κανείς, μπορεί να αντλήσει εξίσου μεγάλη – και πολλές φορές ακόμα μεγαλύτερη- ευτυχία και με το να δίνει.

(Ερασμία Φερεντούρου) Πόσο απ’ τον εαυτό σας έχετε δώσει στους ήρωες σας;

*Την ίδια ερώτηση, με άλλη διατύπωση, έθεσαν και η Ελένη Γεωργουλοπούλου και η Κωνσταντίνα Μουρίκη.

Αρκετό… Δεν γίνεται διαφορετικά. Μέσα στο βιβλίο υπάρχουν διασκορπισμένα και τα ελαττώματα μου και τα προτερήματα, οι ανασφάλειες, οι φόβοι… όλα. Γι’ αυτό λένε πως το γράψιμο είναι ψυχοθεραπεία. Σε βοηθά και να γνωρίσεις και να δουλέψεις καλύτερα τον εαυτό σου, όταν μπαίνεις στη διαδικασία να τον αναλύσεις ως τρίτος πλέον για χάρη των ηρώων σου.

(Χάιδω Σιδηροπούλου) Ποια είναι τα συναισθήματα σας όταν γνωρίζετε ότι προσφέρετε τόσα πολλά και εμπλουτίζετε τον πνευματικό μας κόσμο μέσα από το βιβλίο σας;

Με το ένα και μόνο βιβλίο που έχω γράψει μέχρι στιγμής, δεν μπορώ να αποδεχτώ ούτε πως έχω προσφέρει τόσα πολλά, ούτε πως έχω εμπλουτίσει τον πνευματικό κόσμο μέσα από αυτό. Υπάρχουν τόσοι σπουδαίοι συγγραφείς και νιώθω πως «θα πέσει φωτιά να με κάψει» αν διανοηθώ να σκεφτώ πως έχω προσφέρει κάτι. Θα επαναδιατυπώσω στο μυαλό μου την ερώτηση σας και θα σας πω απλά πως νιώθω πολύ πολύ όμορφα, όταν λαμβάνω μηνύματα από αναγνώστες που μου λένε πως απόλαυσαν την ιστορία και πως βρήκαν μέσα σε αυτή δικά τους στοιχεία και πράγματα με τα οποία κατάφεραν να ταυτιστούν. Αυτό ναι. Είναι ένα πολύ όμορφο συναίσθημα.

(Ασημίνα Καλογεράκη) Από πού έχετε αντλήσει την αγάπη σας για την Κρήτη, ενώ έχετε γεννηθεί στη  Θεσσαλονίκη; Πόσο εύκολο είναι να μιλάτε για βεντέτες και για εποχές που δεν έχετε ζήσει όταν δεν έχετε προσωπικά βιώματα;

*Αντίστοιχη ερώτηση έθεσε η Ευδοκία Καλογεράκου.

Υπάρχει στο πολύ στενό οικογενειακό μου περιβάλλον ένα πρόσωπο που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στην Κρήτη και μου έχει μεταγγίσει κατά κάποιον τρόπο την δική του αγάπη για αυτό το νησί. Όσο για την υπόθεση της βεντέτας.. όταν η φαντασία σε οδηγεί σε αυτό το μονοπάτι, δεν έχεις παρά να την ακολουθήσεις. Από εκεί και πέρα χρειάστηκαν αρκετές ώρες μελέτης και έρευνας, προκειμένου να καταφέρω να αποδώσω τέτοιου είδους καταστάσεις με τον σωστότερο δυνατό τρόπο.

(Κώστας Τονγκούρης) Πόσο επηρεάζεστε από τη γνώμη των άλλων σας το βιβλίο σας;

Κάθε γνώμη είναι σεβαστή και αποδεκτή. Μια άποψη τεκμηριωμένη ναι σίγουρα θα την σκεφτώ και ενδεχομένως να την ακολουθήσω ως συμβουλή κάποια στιγμή. Περισσότερο όμως καθοδηγούμαι από το δικό μου συναίσθημα.

(Θεόδωρος Νικολόπουλος) Στο βιβλίο σας, μας περιγράφετε το φλογερό- «λαβωμένο» έρωτα μεταξύ δύο νέων-γόνων ορκισμένων εχθρών. Γενικά μιλώντας, υπάρχει «σ’ αγαπώ» που να μην είναι λαβωμένο; Υπάρχει έρωτας που να έρχεται ομαλά και ήπια; 

Σίγουρα κάθε «σ’ αγαπώ» κρύβει μέσα του και λίγα δάκρυα και κάθε έρωτας έχει το βαθμό δυσκολίας του, ανάλογα με τα «εμπόδια» που έχει να αντιμετωπίσει. Είτε αυτά αφορούν τις συνθήκες, είτε την διαφορετικότητα των χαρακτήρων…. Όλα αυτά όμως είναι και αναπόσπαστα συστατικά της μαγείας του.

Marianna says: «Εάν θέλεις να συμμετέχεις κι εσύ ενεργά στη θεματολογία του περιοδικού προτείνοντας άτομα που θέλεις να δώσουν συνέντευξη! Πέρνα μια βόλτα απ’ την Αίθουσα Σύνταξης για να μάθεις περισσότερα».