Theatre Reactor | Προετοιμάζοντας την παράσταση «Λίκνο»

Μπρικένα: Στις δύο το βράδυ βλέπω μια τηλεφωνική κλήση από τον Τριαντάφυλλο. Δεν ανησύχησα γιατί ξέρω ότι συχνά κοιμάται το ξημέρωμα. «Μισό λεπτό» μου λέει και καλεί ταυτόχρονα το Δημήτρη Κανίογλου, αγαπημένο φίλο και έτερο ήμισύ του στην εταιρεία Theatre Reactor. «Ακουγόμαστε όλοι;», «Ναι, ναι» λέμε εμείς απορημένοι. «Λοιπόν, παιδιά, σας προτείνω μια βραδινή performance με κεντρικό άξονα κείμενά μου, θα παίζει και θα σκηνοθετεί η Μπρικένα, πλαισιωμένη από τη μουσική του Δημήτρη. Έχουμε ένα μήνα. Τι λέτε;». Ψύχραιμος ο Δημήτρης  με ένα «Εννοείται!», δίπλα σε ένα δικό μου αιωρούμενο «Ορίστε;». Το τηλέφωνο κλείνει και αρχίζω να συνειδητοποιώ την ευθύνη μιας θεατρικής απόδοσης ποιημάτων. Η αλήθεια είναι ότι τα μελετούσα επί μήνες, σχεδόν κάθε μέρα από τη στιγμή που μου τα εμπιστεύθηκε ο Τριαντάφυλλος, όμως τώρα το στοίχημα ήταν ότι έπρεπε να μεταφέρω στους θεατές ως ηθοποιός την ίδια δόνηση που δέχτηκα ως αναγνώστης.

Τριαντάφυλλος: Είμαι ένας πολύ κλειστός άνθρωπος. Μου αρέσει να περνάω απαρατήρητος ανάμεσα στον κόσμο, αν και κάποιοι που με έχουν συναντήσει, μάλλον θα απορούν. Μιλάω όμως για τις στιγμές που επιλέγεις ως άτομο και όχι για την κοινωνική σύμβαση που κάποιες φορές έχει ανάγκη το σόου. Αυτό το αναφέρω για να καταθέσω την ευκολία με την οποία εμπιστεύτηκα στην Μπρικένα ποιήματα και άλλα κείμενά μου. Πίστευα ότι ήταν το πλέον κατάλληλο άτομο για να μπορέσει να αποδώσει το βάθος των σκέψεών μου, που αποτυπώθηκαν στο χαρτί. Το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να συγκεντρώσει το υλικό των πολύμηνων συζητήσεών μας, που εκπορεύτηκαν από την ανάλυση των κειμένων αυτών και να συγκεντρώσει με προσοχή και ευαισθησία την αγνότητα που αποστάζεται. Αυτό το απόσταγμα δεν παίζεται επί σκηνής, δε σκηνοθετείται, δεν ωραιοποιείται. Απλά παρατίθεται με ειλικρίνεια και αγγίζει το θεατή απροκάλυπτα και δυναμικά, όπως μας ταξιδεύει η ξεχωριστή μυρωδιά ενός κρασιού.

Μπρικένα: Την επόμενη ημέρα επικοινώνησα με το Δημήτρη για να μου πει πώς σκεφτόταν να πλαισιώσει μουσικά την παράσταση. «Βασικό μέρος της μουσικής θα καλύπτει η προετοιμασμένη κιθάρα» μου είπε και, για μια ακόμα φορά, με εξέπληξε. Στην πρόβα κατάλαβα τι εννοούσε· είναι η διαδικασία, όπου μια συμβατική κιθάρα μέσω χρήσης κονσόλας και λοιπών μικροαντικειμένων δύναται να αποτυπώσει τους κλασικούς της ήχους με έναν τρόπο που βασίζεται στην τεχνολογία και δημιουργεί μια επιβλητική μουσική ατμόσφαιρα. Η μοναδικότητα της παράστασης έγκειται στο ότι ο Δημήτρης παράγει επί σκηνής αυτό που ακούγεται, επηρεάζοντας καταλυτικά τον ηθοποιό· ο ένας ανοίγει δημιουργικό δρόμο στον άλλο.

 

 

Τριαντάφυλλος: Όταν κάνεις μια δική σου παραγωγή έχεις την πολυτέλεια να επιλέξεις τα άτομα με τα οποία θέλεις να συνεργαστείς. Αν και υπάρχουν εκατοντάδες καλλιτέχνες στην πόλη, η εύρεση ανθρώπων που θα στελεχώσουν ένα θεατρικό οικοδόμημα αποτελεί δύσκολο έργο. Όλοι οι συντελεστές καλούνται να έχουν έναν κοινό προσανατολισμό, αλλά και να βάζουν πάνω από όλα την παράσταση. Οι συμμετέχοντες καλούνται να φωτίσουν με την τέχνη τους το βασικό πρωταγωνιστή της παράστασης, τον ηθοποιό, ο οποίος φέρει την ευθύνη απόδοσης της φιλοσοφίας του κειμένου. Και είναι πράγματι μεγάλη χαρά να είναι συνοδοιπόροι στην παράστασή μας αξιόλογοι καλλιτέχνες, αλλά κυρίως άνθρωποι, που αγωνιούν για την τέχνη σήμερα. Επίτρεψέ μου να μιλήσω εν τάχει για αυτούς· είναι η καθηγήτρια χορού και κινησιολόγος Πόλυ Βόικου, την οποία είχα την τύχη να γνωρίσω κατά τη φοίτησή μου στη δραματική σχολή «Βασίλης Διαμαντόπουλος», η Κωνσταντίνα Παπαγεωργίου, η οποία θα κάνει τη διερμηνεία στη νοηματική γλώσσα, προσδίδοντας στην παράσταση μια ακόμα μοναδικότητα, ο κινηματογραφιστής Δημήτρης Βαβάτσης, με τον οποίο εξαντληθήκαμε στις πολύωρες λήψεις των βίντεο που θα χρησιμοποιηθούν στην παράσταση, ο Τζο Γεννάδιος με την ιδιαίτερη ματιά του στη δημιουργία πρωτότυπων βίντεο, ο τελειομανής γραφίστας Γιώργος Λυσίκατος και η Αλεξάνδρα Σιδερίδου, που αν και ζει στο εξωτερικό, παρακολουθεί τις δράσεις μας και έχει επωμιστεί το κομμάτι της επικοινωνίας και της διαχείρισης των social media. Καθένας από αυτούς με τιμά ξεχωριστά και δίνει το δικό του προσωπικό στίγμα στη θεατρική αυτή δημιουργία.

Μπρικένα: Στα κείμενα αυτά που έχουν έντονο το προσωπικό βίωμα ήθελα να δώσω μια καθολικότητα, ώστε να αφορούν τον πολύ κόσμο. Δεν ήθελα να γίνει μια απαγγελία ποιημάτων, αλλά ούτε και να περιοριστώ στην απλή μεταφορά προσωπικών εικόνων. Σχεδίαζα να δημιουργήσω ένα ταξίδι, με αρχή, μέση και τέλος, όπου ο θεατής θα βομβαρδιστεί με εικόνες, θα περάσει από πολλές συναισθηματικές διακυμάνσεις, θα αναρωτηθεί τι συμβαίνει μέσα σε αυτήν την επικράτεια που λέγεται βία και θα βρει μια σπίθα που θα χαράξει τη δική του σκέψη. Κι όλα αυτά συμπυκνωμένα μέσα σε 40 λεπτά.

Τριαντάφυλλος: Πολλές φορές μας ρωτάνε γιατί κάνουμε θέατρο και μας φέρνουν σε αμήχανη θέση. Σκέφτομαι αυτό που θα συμβεί και νομίζω ότι μπορώ να δώσω μια κατεύθυνση προς αυτήν την απάντηση: για να αιχμαλωτίσουμε τη μνήμη, για να ζήσουμε πολλές ζωές σε μία. Ο κόσμος θα συνεχίζει να πηγαίνει στο θέατρο γιατί έχει ανάγκη να δημιουργεί αυτήν την παροδική κοινότητα· έχει ανάγκη να γίνει κοινωνός σε όσα συμβαίνουν γύρω του, να επικοινωνεί με αυτά που τον αφορούν και εν τέλει να αποχωρεί πιο υποψιασμένος μετά το πέρας της κάθε παράστασης.

 

 

Marianna says: «Η παράσταση «Λίκνο» ανεβαίνει στις 3 και 4 Απριλίου στο Blackbox (Βασ. Όλγας 65 και Φλέμινγκ 2, Θεσσαλονίκη) κι εσύ μπορείς να συμμετάσχεις στο διαγωνισμό για 4 διπλές προσκλήσεις εδώ! Αν θέλεις να μαθαίνεις όλα τα νέα του Theatre Reactor, καθώς και επόμενες δράσεις τους κάνε like στην επίσημη Fan Page» !