Θεσσαλονίκης ποιητικές φωτοπορείες | Μνήμη υγρή

Μαρία-Άννα Τανάγια

Είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια Βυζαντινής Φιλολογίας στο ΑΠΘ. Ασχολείται με την ποίηση, της αρέσει η φωτογραφία και κατάφερε να συνδυάσει και τα δύο με κοινό παρανομαστή τη Θεσσαλονίκη. Το αποτέλεσμα; Φωτοπορειακό!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Publisher: Ελισσάβετ Χαρταβέλλα

Mνήμη Υγρή

Ι.
Σε θυμάμαι να θυμάσαι
της πόλης σου τον ουρανό
κι ύστερα ν’ αφουγκράζεσαι τις αέναες κινήσεις των ανέμων
πάνω στου κορμιού το ακάλυπτο σημείο
Μην πλησιάζεις εδώ!
μνήμη υγρή χύνεται
στο βλέμμα

(στην πρώτη στάλα της φάνταζε ο κόσμος
αμάραντα καλότυχος)

ΙΙ.

Στην ακινησία της θάλασσας
των πουλιών τα φτερουγίσματα μέτρησα
και μην έχοντας χώρο για προσδοκίες
άφηνα το βλέμμα
να χάνεται στα πέλματα περαστικών
ενώ η πόλη παρηγορητικά με ταξίδευε

(έξω από το μαύρο των καιρών
αιώνιος ανασασμός ανέμελος αναμένει)

III.

Κι ο Πύργος που πολύ αγάπησες
στέκει πάντοτε εκεί
απέραντα σιωπηλός
ανάμεσα σε ομιχλώδεις λέξεις
και αντανακλάσεις αρμυρές
που φέρουν πάντοτε βλεφαρίσματα πεθυμιάς

(και κάθε που εφάπτεσαι στα λευκά του
χαμόγελα
είναι περίεργος ο λυτρωμός)