To χρονικό μιας γενικής εφημερίας στο Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης

ΩΡΑ 22.00

Με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ  μεταφέρεται συγγενικό μου άτομο ΑΜΕΑ στα εξωτερικά ιατρεία του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Η εικόνα που αντίκρισα στην είσοδο του Νοσοκομείου μόνο με μία λέξη μπορεί να περιγραφεί: ΚΟΜΦΟΥΖΙΟ. Λες και βρέθηκα ξαφνικά σε μία τριτοκοσμική χώρα.

Κείμενο: Σάνη Αντωνιάδου

Φτάνοντας στα εξωτερικά ιατρεία ο αριθμός των ανθρώπων  που περίμεναν  να εξεταστούν ήταν απελπιστικά μεγάλος.  Όλοι οι διάδρομοι ήταν γεμάτοι ράντζα (θύμιζαν βαγόνια ενός ατελείωτου τρένου).  Ασθενείς όρθιοι που περίμεναν και εκείνοι να εξεταστούν. Προηγούνταν βέβαια όσοι μεταφέρονταν με το ΕΚΑΒ, τα παιδιά και τα ΑΜΕΑ. Ημίγυμνοι ηλικιωμένοι πάνω σε φορεία χωρίς καν ένα σεντόνι επάνω τους, ασθενείς που βρίσκονταν εκεί από το μεσημέρι και ακόμα περίμεναν… να φωνάζουν,  άλλοι να λιποθυμούν από την αφόρητη ζέστη. Αλλοδαποί, που δεν γνώριζαν άλλη γλώσσα πλην της μητρικής τους, να προσπαθούν να εξηγήσουν στους γιατρούς από τι πάσχουν.

Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Υποδομές και συνθήκες εργασίας των εργαζομένων ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ.

Αφού έγινε η πρώτη εκτίμηση της κατάστασης της συγγενούς μου ξεκίνησαν οι εξετάσεις: αξονική (εξέταση που ολοκληρώθηκε σε λίγα λεπτά),  αιμοληψία (αναμονή 2 ώρες). Ολοκλήρωση εξετάσεων 12.30, αποτελέσματα στους γιατρούς στις 3.00 και τελικά εισαγωγή στο Νευρολογικό Τμήμα του Νοσοκομείου στις 4.00, δηλαδή 6 ολόκληρες ώρες, αφότου  φτάσαμε εκεί με το ΕΚΑΒ. Να  σημειωθεί ότι όλες αυτές τις ώρες βρισκόμασταν όρθιοι σε κατάμεστους  από κόσμο διαδρόμους, με την ασθενή μας στο φορείο το οποίο μετακινούσαμε κάθε λίγο για να περάσουν γιατροί, νοσηλευτές, φορεία κ.λ.π.

Μέσα σ’ αυτή την κατάσταση υπήρχαν  και οι σύγχρονοι ΗΡΩΕΣ.

Οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό. Όλοι τους ευγενέστατοι, χαμογελαστοί, υπομονετικοί και πρόθυμοι να βοηθήσουν. Πώς όμως; Πώς να εξυπηρετήσουν όταν ένας μόνο άνθρωπος κάνει αιμοληψία και έξω περιμένουν 50-100 ή παραπάνω ασθενείς; Πώς μπορούν ελάχιστοι  γιατροί να εξετάζουν για 10-12 ώρες ασταμάτητα  χωρίς να κάνουν κάποιο λάθος;

Κατανοώντας πλήρως τις πολύ δύσκολες συνθήκες εργασίας τους, θέλω  να ευχαριστήσω από καρδιάς τους γιατρούς και  νοσηλευτές των εξωτερικών ιατρείων επειγόντων περιστατικών και να τους συγχαρώ για τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που καταβάλλουν σε κάθε εφημερία.

Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω τους γιατρούς και νοσηλευτές του Νευρολογικού Τμήματος του Iπποκράτειου Νοσοκομείου, για την άριστη συμπεριφορά και συνεργασία τους.

Marianna says: «Αυτό ήταν ένα κείμενο της μαμάς μου. Οικογενειακώς έχουμε μια ιδιαίτερη αγάπη για το Ιπποκράτειο αφού έχουμε ζήσει κι άλλη επεισοδιακή εφημερία που μπορείς να διαβάσεις εδώ».

 

 

 

Photo by Marcelo Leal on Unsplash