Ακολουθώντας τ’όνειρο…

Βασιλική Παπαγιάννη

Κάποτε, πριν από περίπου τέσσερα χρόνια, πήρα μία απόφαση. Να φύγω από την Ελλάδα, από την Κρήτη μου, για να ακολουθήσω ένα παιδικό μου όνειρο. Τον χορό! Με απόλυτη άγνοια κινδύνου είπα θυμάμαι ένα πρωινό «ή τώρα ή ποτέ».

Βασιλική Παπαγιάννη

Έτσι, πήρα μια άδεια βαλίτσα στα χέρια και την γέμισα με τ’απαραίτητα βάζοντάς της μέσα και την δική μου προσωπική ασπίδα. Κείνο το παλιό βινύλιο με την λίμνη των κύκνων που υπήρχε ως δια μαγείας  στο πατρικό μου και με το οποίο χόρευα όταν ήμουν μικρή στο σαλόνι του σπιτιού μου. Τον πήρα μαζί μου νομίζοντας πως θα μπορούσα, όταν χρειαστεί, να με προστατέψει. Γνώριζα κατά βάθος πως μέσα στο ελαφρώς φθαρμένο και ταλαιπωρημένο χαρτί του είχα κρύψει κομμάτι του ονείρου, κομμάτι δικό μου για να μην το χάσω ποτέ.

Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα λοιπόν, μέσα σε μια θαρραλέα απόφαση και στα πρωτα δειλά, πολύ δειλά τότε, βήματα που με έφεραν μέχρι την Γαλλία. Με περίμενε ένας άνθρωπος εκεί, μαζί προσπαθήσαμε σε παράλληλους δρόμους να βαδίσουμε προς τ’ονειρά μας. Εγώ παραμύθι είχα στο νου μου πως θα ζήσω, μα στην πορεία τίποτα δεν έμοιαζε όπως το είχα στο οραμά μου βαλμένο πριν φύγω. Η εικόνα της φαντασίας μου δεν χωρούσε όλες τις δυσκολίες που ήρθαν, μα ποιος θα ήθελε άραγε να τις φανταστεί. Κάπου εκεί, έχοντας ήδη περάσει αρκετό χρόνο κυνηγώντας φαντάσματα, κατάλαβα πως έπρεπε να πάρω τ’ονειρό μου από την αρχή και να το κάνω από μικρό παιδάκι έναν ώριμο ενήλικα. Μα ευτυχώς που είχα την ασπίδα στα χέρια μου! Διαδικασία μεγάλη που κράτησε χρόνια αλλά γκρέμισε τελικά κάθε σαθρή εικόνα που είχε χτιστεί μέσα μου και αντ’αυτού αναγέννησε μια πιο υγιή ρίζα και ένα έδαφος πάνω στο όποίο θα μπορούσα επιτέλους να χτίσω.

Γι αυτό σου λέω την ιστορία μου σήμερα. Θέλω γι’ αυτό να σου μιλήσω και θα’θελα να μ’ακούσεις γιατί μια συμβουλή κουβαλώ και λαχταρώ να σου δώσω:

«Μέσα στα όνειρά σου να ψάχνεις πάντα να βρεις την αλήθεια σου, κι αν αυτό που βρίσκεις όταν κοιτάξεις μέσα τους δεν ανταποκρίνεται μ’αυτό που είσαι πλεόν να μην διστάσεις να γκρεμίσεις ό,τι δεν σου ταιριάζει, να αφήσεις οτι σε κρατάει πίσω και τελικά να τα μεταμορφώσεις και να χτίσεις πάνω σε νέα καθαρή ρίζα».

Ξέρεις τι έμαθα λοιπόν; Πως μέσα στα όνειρα που έχουμε δημιουργήσει μέσα μας καμιά φορά μπερδεύονται ένα σωρό από άλλα πράγματα, σαν τη σκόνη που έρχεται να θολώσει τον βασικό πυρήνα τους. Νοοτροπίες και φόβοι άλλων κρεμασμένα πάνω στη δική σου πλάτη, προσδοκίες γονέων και δασκάλων περασμένες μέσα στο αίμα σου, σε εγκλωβίζουν μέσα σε τέλειες και ιδανικές εικόνες που παντοτινά θα κυνηγάς.

.                                                                                                                                                                 .

Εγκλωβισμένος βασιλιάς ή βασίλισσα μέσα στο ίδιο το δικό σου παλάτι

.                                                                                                                                                                 .

Θαρρώ λοιπόν πως το πρώτο πράγμα για να ακολουθήσεις ένα όνειρο είναι να απεγκλωβιστείς από όλα αυτά που σε κάνουν να τα υπηρετείς και κρατούν το βήμα σου εγκλωβισμένο. Δεν είσαι υπηρέτης τους, είσαι ένας ελέυθερος ταξιδιώτης. Απεγκλωβίσου! Έπειτα, αφού το καταφέρεις, πάρε στα χέρια σου «φτυάρι» και «σκάψε». Ναι, σκάψε βαθιά μην κουραστείς, είναι για καλό σου! «Σκάψε να βρεις μέσα στ’όνειρο εσένα. Όχι εσένα όπως ήσουν μα εσένα όπως είσαι αυτή τη στιγμή».

Αν δεν σε βρεις κάπου εκεί, μην λυπηθείς θα’ναι μάλλον η ώρα να το αφήσεις και να φύγεις με το κεφάλι ψηλά. Μα αν βρείς και το παραμικρό στοιχείο που σε συνδέει ακόμη με τον βαθύ πυρήνα του, κάτι από αγάπη κάτι από μεράκι, τότε συνέχισε και πάλεψε γι αυτό. Μπορείς ν’αλλάξεις ό,τι θέλεις μέσα σ’αυτό,  είναι δικό σου τ’όνειρο, μα πάρε τον πυρήνα του που μένει ακόμη ζωντανός και κάνε το έδαφος πρόσφορο και γόνιμο πάνω στο οποίο θα χτίσεις κάτι καινούργιο.

Σπείρε το χώμα αυτό, γνωρίζοντας πια «ποιος είσαι» και «ποιος δεν είσαι», και να θυμάσαι πως ό,τι θα θερίσεις μπορεί να μην ανταποκρίνεται σ’ ό,τι πίστευες παλιά μα θα’χει σίγουρα μέσα την δική σου καθαρή ποιότητα. Δικό σου αίμα θα έχει γιατί θα είναι δικό σου παιδί  κι αυτό είναι πιο σημαντικό και πιο σπουδαίο, θα το ΄χεις γεννήσει εσύ!

Θα σου εξομολογηθώ πως είμαι κι εγώ απ’αυτούς τους ανθρώπους που αγαπούν τα όνειρα, ακόμη και σ’αυτή την εποχή ή μάλλον κυρίως σε αυτή την εποχή, γι αυτό σου τα  λέω όλα αυτά. Σήμερα άκουσε, γνώρισε και ακολούθησε τ’ονειρό σου κι αύριο να κάνεις ξανά το ίδιο… και κάθε μέρα που περνά να το ξαναπιάνεις από την αρχή. Δεν είσαι ο ίδιος  άνθρωπος που ήσουν χτες, άρα ούτε κι αυτά θα είναι τα ίδια. Δώσε τους προσοχή, την φροντίδα που τους αξίζει, παρουσία, υπομονή και αφοσίωση. Δώσε ματιά αληθινή κι έτσι θα το βρεις σίγουρα το έδαφος που χρειάζεσαι για να τα γεννήσεις.

Καλή τύχη μέσα από την καρδιά μου!

Photo by Chris Karidis on Unsplash