Γίνε η φωνή που θ’ αλλάξει τον κόσμο

Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν γράφουν ή μιλάνε σε ακροατήριο, δε θέλουν με τίποτα να δυσαρεστήσουν κανένα, πάντοτε θα μιλήσουν με γλυκανάλατα λόγια, δε θέλουν να απογοητεύσουν κανένα.

Publisher: Μαρία Σκαμπαρδώνη

Την ίδια ακριβώς πράξη ακολουθούν και πολλοί δημοσιογράφοι. Φοβισμένοι μήπως κάποιος γράψει μία αρνητική κριτική, δε γράφουν ποτέ αυτό που πιστεύουν, δε γράφουν την άποψή τους, τη δυσαρέσκειά τους. Μένουν ταμπουρωμένοι σε έναν διαρκή φόβο ο οποίος δεν τους επιτρέπει να εξελιχθούν, να εκφραστούν ελεύθερα, θυσιάζουν τον εαυτό τους στην ανέφικτη προσπάθεια να αρέσουν σε όλους. Έτσι λοιπόν, μη μιλώντας για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και περιμένοντας να γράψει αυτό που θέλουμε κάποιος άλλος, δεν προοδεύουμε πουθενά.

Όταν ξεκίνησα να αρθρογραφώ πριν έξι χρόνια, είχα συναναστραφεί με άλλους ανθρώπους δημοσιογράφους, οι οποίοι υπήρχαν  περισσότερα χρόνια σε αυτό το χώρο και είχαν περισσότερη εμπειρία από εμένα. Μου είπαν μία φράση η οποία χαράχτηκε μέσα μου, «μην προσπαθείς να αρέσεις σε όλους. Να ξέρεις πως τα κείμενά σου είναι καλά όταν παρατηρείς πως δημιουργούν διχογνωμία και γεννάνε στον κάθε άνθρωπο κάτι διαφορετικό. Αυτό που έχει αξία, προκαλεί και αντιδράσεις».

Από τότε, δε φοβάμαι να πω αυτό που πιστεύω, δεν πασχίζω να αρέσω σε όλους, ούτε επιθυμώ όλοι να εκφράζονται για εμένα μόνο θετικά. Θέλω να φέρνω διχογνωμία, μου αρέσει να ακούω πολλές και διάφορες γνώμες, επιδιώκω ακόμα και να δυσαρεστώ. Ο κόσμος προχώρησε και άλλαξε επειδή κάποιοι κάποτε είχαν τη δύναμη να φωνάζουν ανοιχτά για τις παθογένειες της κοινωνίας μας, επειδή δε φοβήθηκαν τις συνέπειες και τις αντιδράσεις, επειδή ήθελαν να υψώσουν το ανάστημά τους.

Δεν περιμένω να μιλήσεις κανένας άλλος για εμένα. Δε γράφω για να ικανοποιώ τους άλλους, γράφω πρωτίστως για να αλαφρύνω την ψυχή μου, για να εκφράζω αυτά που υπάρχουν στον κόσμο μου. Γιατί μόνο έτσι μπορώ να είμαι ελεύθερη.

Photo by Clark Tibbs on Unsplash