Γιορτή της Γυναίκας; Ας γιορτάσουμε και τη γιορτή του άνδρα!

Εύα Γκέγκα

Όλα ξεκίνησαν με αφορμή τη γιορτή της γυναίκας… Γιατί αν είσαι φύσει/ θέσει αντιδραστικός,  όταν όλοι κοιτάνε κάπου εσύ κοιτάς κάπου αλλού και τους κάνεις και παρατήρηση!

Εύα Γκέγκα

Δεν ένιωσα να γιορτάζω, παρά το γεγονός ότι ως κλασσικό παράδειγμα γυναίκας του 21ου αιώνα ( δηλαδή, λιγότερο γυναίκα), δουλεύω 10-12ώρες την ημέρα, πάω παντού οδηγώντας το δικό μου αυτοκίνητο, καπνίζω, αντέχω στο ποτό και το ξενύχτι, ξοδεύω τα λεφτά μου απερίσκεπτα και δεν δίνω λογαριασμό σε κανένα, θα έπρεπε να μπω κατευθείαν στο κλίμα! Ε;

Αλλά μπα… Προφανώς η μέρα αυτή, που ιστορικά παραπέμπει σε παλαιότερες εποχές, που πιθανόν υπήρχε και λόγος ύπαρξης, δεν μου λέει τίποτα… Κάτι σαν του Αγίου Βαλεντίνου!

Εγώ το μόνο που σκεφτόμουν όταν οι άντρες φίλοι μου λέγανε χρόνια πολλά είναι ότι:

1ον Το γεγονός ότι είμαι γυναίκα το χαίρομαι μόνο όταν μπορώ να προσάψω την ακαταμάχητη δικαιολογία «είναι εκείνες οι μέρες του μήνα» για να αποφύγω το οτιδήποτε  μπορώ και θέλω να αποφύγω

2ον Ενώ εμείς έχουμε καθιερωμένη, γνωστή  και επίσημη γιορτή  ως γυναίκες και ως μάνες, τα καημένα τα αγόρια και μετέπειτα πατέρες είναι μια ζωή στην απ’ έξω!

Ντροπή! Είμαι πολύ δίκαιος άνθρωπος για μπορώ να αποδεχθώ κάτι τέτοιο, με αποτέλεσμα, αμέσως μετά τη γιορτή μου (σσ. Γιορτή της γυναίκας –λέμε!) να νοιώθω την ανυπέρβλητη ανάγκη να αποτείνω ένα φόρο τιμής στα αγαπημένα μου θηλαστικά:

Άντρες!

Γιατί αλήθεια … Τους αγαπώ! Το παραδέχομαι δημόσια, έχοντας πλήρη επίγνωση, πως αυτό μπορεί και θα  χρησιμοποιηθεί εναντίον μου στο μέλλον!

Τους αγάπησα ως πατρικές φιγούρες (παππούς, μπαμπάς, θείος), τους θεοποίησα και απομυθοποίησα κατ’ επανάληψη ως γκόμενους, άρχισα να τους κατανοώ ως φίλους και τους λάτρεψα όταν γεννήθηκε ο άντρας της ζωής μου – τουλάχιστον μέχρι να κάνω γιο! (σ.σ. λέγε με Κυριακούλη)

Γιατί αν ξεχάσεις για λίγο το πόσο πολύ μπορούν να σε εκνευρίσουν, χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα – ή ακριβώς γι’ αυτό!- και τους παρατηρήσεις την ώρα που κοιμούνται, όταν θυμώνουν, όταν αρρωσταίνουν, όταν κάνουν ζημίες και όταν βλέπουν μπάλα, δεν μπορείς παρά να αναγνωρίσεις τις ομοιότητες που παρουσιάζουν σε όλες τις ηλικίες από 4ων έως 104ων  ετών, επιβεβαιώνοντας τη φήμη ότι δε μεγαλώνουν ποτέ: Πρέπει να παραδεχτούμε ότι  αυτό είναι από μόνο του αξιοθαύμαστο!

Επίσης, οι άντρες που είχα την τύχη να γνωρίσω, έχουν μεγάλη αδυναμία στο πάλαι ποτέ «αδύναμο φύλο»!

Αγαπήθηκα με πάθος ως κόρη & ως  εγγονή … Αρκεί να παρατηρήσει κανείς με τον τρόπο που κοιτάζει ένας πατέρας την κόρη του ως κοριτσάκι, ως νύφη και ως νοσοκόμα! Σε αυτήν θα κάνει τα πιο πολλά χατίρια και μάλιστα με την ελάχιστη προσπάθεια… Το ίδιο θα κάνουν και όλοι οι άντρες γύρω του (παππούδες, νονοί, θείοι, φίλοι κ.ο.κ.) γιατί απλά δεν μπορούν να πούνε όχι και θα συνεχίσουν να το κάνουν για όσο βρίσκονται στην σφαίρα επιρροής του θηλυκού!

Ως φίλοι, οι άντρες έχουν πει τις πιο σκληρές αλήθειες, έχουν δώσει τις πιο απλές συμβουλές  και έχουν ανοίξει παράθυρα σε ένα παράλληλο σύμπαν (που εναλλακτικά μπορούμε να το λέμε πλανήτη Άρη!)  Έχουν παίξει κατ’ επανάληψη τον ρόλο του μεγάλου αδερφού, του ταξιτζή, του προστάτη, του μηχανικού αυτοκινήτων, του τεχνικού υπολογιστή, του βαστάζου  και του «γκόμενου» εν ανάγκη.

Είναι συνήθως διαθέσιμοι όταν θέλεις ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να πιείς ένα ποτό ΤΩΡΑ και ετοιμάζονται στον ελάχιστο δυνατό χρόνο. Όταν σε παίρνουν αγκαλιά, ακόμα κι αν εσύ είσαι έτοιμη να  ρίξεις στον Καιάδα όλο τον αντρικό πληθυσμό, νοιώθεις ασφάλεια. Πάντα προτείνουν να σε πάνε μέχρι το αυτοκίνητο το βράδυ, ακόμα κι αν ξέρουν ότι εσύ δε φοβάσαι.

Για να μην μιλήσουμε  για το τι κάνουν όταν είναι ερωτευμένοι!  Όταν θέλουν να κατακτήσουν το αντικείμενο του πόθου τους, είναι ικανοί να σε κάνουν να πιστέψεις ότι οι άγγελοι κατέβηκαν στην γη! Κάνουν τα ακριβότερα δώρα, παραβλέπουν τα μεγαλύτερα ελαττώματα, σε κοιτάζουν με εκείνο το βλέμμα που θεωρείς ότι θα έκανε την Monica Belluci να ωχριά μπροστά σου. Προσέχουν τις πιο γελοίες λεπτομέρειες, ακούν τα πάντα ,  ξεπερνούν τα νεύρα τους με ένα χαμόγελο και το σημαντικότερο όλων, δεν έχουν καν την διάθεση ή  την ικανότητα να το κρύψουν! Εάν δε μιλάμε για τον απόλυτο κομπλεξικό, ο άντρας που ενδιαφέρεται γίνεται απλώς χαλί στα πόδια σου, για να πατήσεις και δεν τον ενοχλεί  καθόλου… τουλάχιστον για λίγο!

Κατά βάθος βρε κουτά είναι ψυχούλες τα γαϊδούρια!!

Για να μην ξεχνάμε, όμως την συμβολή τους στην ζωή, προχωρώ και σε παραδείγματα βγαλμένα απ’ την ζωή (Τουλάχιστον τη δική μου!):

Είναι αυτοί που φωνάζεις όταν μένεις με το αυτοκίνητο, αυτοί που αλλάζουν τις λάμπες, σκοτώνουν τα ενοχλητικά έντομα και σου εξηγούν για ποιο λόγο το laptop που σου πρότειναν να αγοράσεις είναι καλύτερο από εκείνο το ροζ που είδες στην προθήκη του Public.

Είναι συνήθως αυτοί που κουβαλούν τις γεμάτες σακούλες του σούπερ-μάρκετ, που βοηθούν στο βάψιμο, κουβάλημα και παντός είδους χαμαλοδουλειές και τεχνικές εργασίες που εσύ δεν μπορείς να κάνεις γιατί έχεις βάψει τα νύχια σου!

Είναι αυτοί που όταν θέλεις να πιεις πάρα πολύ και να γίνεις λιώμα επειδή «όλοι οι άντρες είναι κάφροι», θα το θεωρήσουν σχεδόν φυσιολογικό, θα αντέξουν να πιουν όσο εσύ, θα κεράσουν την τελευταία γύρα και μετά θα σε πάνε σπίτι.

Είναι αυτοί που δεν θα καταλαβαίνουν ΠΟΤΕ τι έχουν τα μαλλιά σου, τα φρύδια σου, τα χείλια σου, ο πωπός σου κ.ο.κ. γιατί «μια χαρά είσαι!» και σου ανοίγουν την πόρτα να περάσεις. Που είναι πάντα πρόθυμοι να οδηγήσουν αντί για σένα,  σε αφήνουν μπροστά στο μαγαζί γιατί φοράς τακούνια  ενώ αυτοί κάνουν άπειρες γύρες για να βρούνε παρκινγκ. Και επίσης αυτοί που  πηγαίνουν μόνοι τους να πάρουν το αμάξι όταν βρέχει -γιατί εσύ έχεις κάνει πιστολάκι- περνώντας  να σε πάρουν ακριβώς από μπροστά!

Είναι αυτοί που σε κουβαλούσαν στις πλάτες τους (κυριολεκτικά) όσο μεγάλωνες, σε χαρτζιλίκωναν χαμογελώντας με το «κάτι παραπάνω» και σε έκαναν βόλτες με το αυτοκίνητο για να σε πάρει ο ύπνος. Αυτοί που σου αγοράζανε παγωτό κρυφά απ’ την μαμά σου και σε άφηναν να κυλιέσαι στην αυλή αγκαλιά με τον σκύλο. Αυτοί που σε μάθανε να οδηγείς ό, τι έχει ρόδες (ποδήλατο, μηχανάκι, αυτοκίνητο), μόνο και μόνο για  μπορούν μετά να σου κάνουν παρατήρηση για τον τρόπο που οδηγείς, την ίδια στιγμή που δεν θα ήθελαν κανέναν άλλο να τους πάει στον γιατρό αντί για σένα! Αυτοί που σου κάνανε ιδιαίτερα στα μαθηματικά, που σε βοήθησαν να διαλέξεις το πρώτο σου αυτοκίνητο και που ξέρουν πάντα κάποιον λογιστή, τεχνίτη, μηχανικό ή δικηγόρο  (φίλος τους!) για να σε βοηθήσει να κάνεις την δουλειά σου!

Είναι αυτοί που θα πουν τα πιο λίγα και τα πιο έντονα μπράβο, που θα κλάψουν στα κρυφά, που θα υποτιμήσουν τα προβλήματα όταν παθαίνεις κρίση πανικού και θα σε εκπλήξουν με τους πιο περίεργους τρόπους ακριβώς την στιγμή που θεωρείς ότι έχουν πατήσει το “Off” στον εγκέφαλο.

Τέλος, είναι αυτοί που δεν θα σε δούνε ποτέ ανταγωνιστικά, που δεν θα σε προδώσουν εύκολα, που δεν θα σου πούνε ποτέ ότι πάχυνες και που όταν γεννήσεις, αρρωστήσεις ή έστω…  παραπατήσεις θα πεταχτούν πανικόβλητοι! (Δεν αντέχουν και πολύ τις συγκινήσεις!)

Αυτοί που είναι πρόθυμοι να σου αγοράσουν την οποιαδήποτε βλακεία (χωρίς καμία πρακτική εφαρμογή στην καθημερινότητα) και σε ακούν με ανοιχτό το στόμα όταν αναλύεις την διαφορά των χρωμάτων ανάμεσα στο υπόλευκο, ιβουάρ,  λευκό του πάγου και πολύ ανοιχτό μπεζ, για ένα πουκάμισο, το οποίο θα αγοράσουν με περίσσια ευκολία μόλις τους πεις ότι τους πάει! Και όλα αυτά μόνο και μόνο για να τελειώνετε και να πάτε για σε κεράσουν καφέ (Σ.σ. την ίδια στιγμή που η κολλητή σου θα κοιτιόταν για την επόμενη μισή ώρα και μολαταύτα θα το άφηνε στον δρόμο για το ταμείο- να τα λέμε κι αυτά!)

Για όλους του παραπάνω λόγους κι όχι μόνο, είμαι λοιπόν διατεθειμένη να ξεχάσω για λίγο τις άπειρες φορές που με έχουν πληγώσει, που με έχουν απογοητεύσει οικτρά, που έχω κλάψει κι έχω αναρωτηθεί για την νοημοσύνη τους και την ικανότητα επικοινωνίας τους με το περιβάλλον. Να παραβλέψω την ικανότητα τους να με φτάνουν στα όρια μου, καθώς και την απάθεια τους όταν τελικά το καταφέρνουν και  βροντοφωνάξω πως πραγματικά μου είναι απαραίτητοι!

Δεν υπήρξε ποτέ περίοδος της ζωής μου, που να μην υπάρχουν γύρω μου άντρες με τουλάχιστον έναν να έχει επιβλητική παρουσία, με διάφορους ρόλους : μπαμπάς, κολλητός, σύντροφος ή big brother.

Και σίγουρα δεν μπορώ και δεν θέλω να φανταστώ την ζωή μου χωρίς αυτούς!!!

Οπότε ας κάνουμε την υπέρβαση κι ας ακουστεί  αυτό για αλλαγή: Ζήτω η Μέρα του Άντρα!

Σημείωση: Η Παγκόσμια Ημέρα του Άνδρα , γιορτάζεται κάθε χρόνο  από το 1999 στις 19 Νοεμβρίου σε περισσότερες από  60 χώρες του κόσμου για να υπενθυμίζει τη συνεισφορά του άνδρα στον ανθρώπινο πολιτισμό και ιδιαίτερα στην οικογένεια, το γάμο και τη φροντίδα των παιδιών. 

 

Marianna says: «Διάβασε εδώ το κείμενο του Αλέξη Αντωνιάδη με αφορμή το ίδιο θέμα»!