H επαρχία της κρίσης

Το να γεννηθείς και να ζήσεις στην επαρχία μέχρι και την ενηλικίωση σου δεν είναι εύκολο. Βέβαια το μόνο σίγουρο είναι ότι τα χωριά  δεν έχουν νιώσει την κρίση στο ίδιο βαθμό με τις πόλεις. Γιατί στο χωριό γιατί στην επαρχία και το αρνάκι σου θα σφάξεις και το αυγουλάκι σου από τη δική σου  κοτούλα θα έχεις και κατά 90% δε θα χρειαστεί να πληρώνεις ενοίκιο.

publisher: Μάρθα Λυμπερίου

 

Όσο περνούν τα χρόνια και εντείνεται η κρίση,  η επαρχία εγκαταλείπεται από τα ίδια της τα παιδιά. Δεν έχουν περάσει ούτε δύο χρόνια από τότε που αποφάσισα να εγκαταλείψω κι εγώ το χωριό και να ζήσω στην πόλη, έχοντας σχέδια να εκμεταλλευτώ και να επωφεληθώ όλες τις δυνατότητες που προσφέρει. Την ίδια απόφαση μ’ εμένα παίρνουν κάθε χρόνο χιλιάδες παιδιά από όλη την περιφέρεια της Ελλάδας για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

 

Μπορεί η επαρχία να μην έχει τις δυνατότητες μιας πόλης αλλά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Παιδιά που μένουν πίσω γιατί δεν μπορούν τη βαβούρα της πόλης αλλά και παιδιά που είναι αναγκασμένα να μείνουν πίσω για χάρη της οικογένειας ή κάποιας τοπικής επιχείρησης.

 

Πάντα με θυμάμαι να περιμένω τα καλοκαίρια της επαρχίας, αλλά πιο πολύ με θυμάμαι να περιμένω τα φιλαράκια από την πόλη. Να βγαίνουμε, να ερωτευόμαστε, να παίζουμε, να προσπαθούμε να αναπληρώσουμε όλο τον χαμένο χρόνο, μα ποτέ να μην είναι αρκετός. Το χωριό να γεμίζει κόσμο, τα μικρά να γεμίζουν τις γειτονιές με φωνές, να έρχονται τα πανηγύρια και το χωριό να γεμίζει ακόμη πιο πολύ με κόσμο και να χαίρεσαι που δεν υπάρχει ησυχία σε κανένα μέρος του. Οι λίγες καφετέριες που έχει να φέρνουν και άλλα τραπέζια για να χωρέσει ο κόσμος και να γίνεται χαλασμός μέχρι το πρωί. Στην τελική, το χωριό περίμενε τα καλοκαίρια πιο πολύ από εμένα, περίμενε να πάρει χρώμα, να πάρει ζωή.

 

Τώρα όμως; τώρα τι γίνεται; αυτά έχουν περάσει, ανήκουν πλέον στο παρελθόν, στην παλιά Ελλάδα και όχι στην σημερινή Ελλάδα της κρίσης. Πλέον τα καλοκαίρια το χωριό δεν γεμίζει, τα μισά τουλάχιστον φιλαράκια έχουν σταματήσει να έρχονται γιατί no money, no honey. Οι καφετέριες άδειες και ο λίγος κόσμος που θα έρθει θα προτιμήσει να κάτσει μέσα. Μια λέξη θα μπορούσε να περιγράψει την κατάσταση του χωριού, ΕΡΗΜΙΑ. Ένας μικρός περίπατος το βράδυ στον κεντρικό δρόμο και πέφτεις σε κατάθλιψη, ούτε ένα αυτοκίνητο, ούτε ένας άνθρωπος, όλα κλειστά. Κάθε χρόνος και χειρότερα. Με λίγα λόγια η κρίση παίρνει κάθε χρόνο όλο και πιο πολύ ζωή από την επαρχία.

*Το άρθρο αποτέλεσε εργασία στο πλαίσιο των μαθημάτων στο 1ο Δημόσιο ΙΕΚ Δημοσιογραφίας