Μάθημα Ζωής

Πώς  τρεις ημέρες στο σύλλογο γονέων παιδιών με καρκίνο «Φλόγα» μετατρέπονται σε εμπειρία ζωής; Τι «μαγικό» έχει αυτό το σπίτι που φιλοξενεί οικογένειες από όλη την Ελλάδα για όσο διάστημα τα παιδιά τους υποβάλλονται σε θεραπεία; Τι ηθικό δίδαγμα έχει αυτή η ιστορία;

publisher: Μαρία Καμπέρη 

2010: Ένας δικός μου άνθρωπος φιλοξενείται στο σπίτι των παιδιών της «Φλόγας». Κάπως έτσι αρχίζει και η δική μου φιλοξενία σ’ αυτό.

Η πρώτη επίσκεψη ήταν αμήχανη: Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Πώς θα αντίκριζα τα παιδιά αυτά;  Δεν ήξερα πώς έπρεπε να αντιδράσω, νόμιζα πως τα ματιά μου θα με προδώσουν. Κατά την είσοδό μου τα είδα: Παιδάκια κάθε ηλικίας, με μαλλάκια ή χωρίς, με δέρμα χλωμό, αλλά με φωτεινό και αληθινό χαμόγελο. Δίπλα, οι γονείς τους. Στήριγμα. Άνθρωποι ακομπλεξάριστοι και κοινωνικοί.

Ο λόγος για τον οποίο βρέθηκα εκεί εμφανίστηκε μπροστά μου: Ήταν μόλις 10 ετών. Μετά από ένα δύσκολο χειρουργείο στη Γερμανία προκειμένου να αφαιρεθεί ο όγκος που είχε, άφησε προβλήματα.  Ένα από αυτά ήταν ότι δεν μπορούσε να περπατήσει. Μόλις όμως με είδε σηκώθηκε, έκανε βήματα. Τότε τα ματιά μου με πρόδωσαν αλλά από ευτυχία.

Οι επόμενες μέρες κύλησαν σαν νερό με λιγότερες στιγμές αμηχανίας, πολύ παιχννίδι με τα παιδιά στην πιλοτή του κτιρίου και μια σπουδαία υπενθύμιση, όταν τα παρατηρούσες να γυρνούν από χημειοθεραπείες γεμάτα ενέργεια. Γεμάτα όρεξη για ζωή.

Όπως η Φωτεινούλα. Μια πιτσιρίκα 8 ετών που τριγυρνούσε στο σπίτι ντυμένη νοσοκόμα. Αφού γνωριστήκαμε μου εξήγησε πως όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει νοσοκόμα, να κάνει καλά όλους τους ανθρώπους που έχουν καρκίνο , να τους δίνει δύναμη και αισιοδοξία και να τους λέει «να χαμογελάτε».

Η μέρα του αποχαιρετισμού ήταν δύσκολη. Το κτίριο, γεμάτο ζωγραφιές και φωτογραφίες, οι άνθρωποι που ήλπιζαν για το καλύτερο, το σπουδαίο έργο της «Φλόγας» που είναι άξιο συγχαρητηρίων, οι πιο αληθινές αγκαλιές που πήρα και που έδωσα και όλα όσα έμαθα θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μου. Νοιώθω ευλογημένη που έζησα 3 μέρες από την ζωή μου σε αυτό το σπίτι. Που έπαιξα κι εγώ σε αυτήν την πιλοτή.

Άλλωστε, κανένα σχολειό και πανεπιστήμιο δεν μπορεί να διδάξει μαθήματα όπως αυτά τα παιδιά: Το πώς αγωνίζεσαι για τη ζωή -παρά τα όσα προβλήματα- και την αντικρίζεις με αισιοδοξία και ενέργεια.

*Το άρθρο αποτέλεσε εργασία στο πλαίσιο των μαθημάτων στο 1ο Δημόσιο ΙΕΚ Δημοσιογραφίας

Photo Credit: © Isaac Lane Koval/Corbis