Άρθρα

Nazli Usta-Lazaris | H blogger απ’ την Τουρκία που ζει στη Μυτιλήνη και «συστήνει» την Ελλάδα στη χώρα της!

Μία κοπέλα απ’ την Τουρκία, ακούει ένα τραγούδι του Γιάννη Κότσιρα και ερωτεύεται την ελληνική μουσική. Τόσο, που ψάχνει κι άλλο και τελικά βρίσκει και τον έρωτα που θα την κάνει να μετακομίσει μόνιμα στη Μυτιλήνη. Θα μπορούσε να είναι μέχρι και τηλεοπτικό σήριαλ, ωστόσο, η ιστορία ανήκει στη Nazli, μία τουρκάλα blogger που διαφημίζει την Ελλάδα μέσα από το blog και τα social accounts της σε όλους τους Τούρκους αλλά και International ακόλουθούς της. Αν θέλεις να την γνωρίσεις περισσότερο κι εσύ, διάβασε τη συνέντευξη που ακολουθεί:

Read more

10 πράγματα που αγάπησα στην Αρμενία

«Πρέπει οπωσδήποτε να έρθεις στο Γέρεβαν», μου έλεγε η συγκάτοικός μου Lilit, κάθε φορά που συνειδητοποιούσαμε ένα κοινό που έχουν οι Αρμένιοι και οι Έλληνες σ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού μας στην Αμερική με το Digital Communication Network.

Κείμενο: Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Η Στεφανία επιβιβάστηκε στο τραίνο: «Όνειρο Express»

Στεφανία Τσακιράκη

-Και τι σκοπεύεις να κάνεις επαγγελματικά Στεφανία;
-Λέω να πραγματοποιήσω τα όνειρα μου…

Στεφανία Τσακιράκη Owner of Self ART Therapyhttps://www.facebook.com/Self-ART-therapy-220139952223628/?epa=SEARCH_BOX

Read more

Ήμουν κι εγώ στην Αμερική με το Digital Communication Network!  

Μαρία-Άννα Τανάγια

18 ημέρες (που διήρκεσαν κάτι παραπάνω από δίμηνο), οκτώ πτήσεις, τέσσερις πολιτείες και μια εμπειρία που θα θυμάμαι για το υπόλοιπο της ζωής μου ήταν το καλύτερο γενέθλιο δώρο που έλαβα απ’ το Digital Communication Network,  στο διοικητικό συμβούλιο του οποίου έχω τη χαρά και την τιμή να είμαι μέλος! Ακολουθεί το «ημερολόγιο» αυτού του συναρπαστικού ταξιδιού!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

10 πράγματα που αγάπησα στο Βουκουρέστι

Μαρία-Άννα Τανάγια

Είχα ακούσει πολλά για την πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ρουμανίας. Χάρη στη συμμετοχή μου στο Digital Transformation Forum “Governance Watchdogs” του Digital Communication Network, είχα την ευκαιρία να την επισκεφτώ και να πάρω μια μικρή μόνο γεύση απ’ το «Παρίσι των Βαλκανίων». Ας είναι καλά η νέα μου φίλη, δημοσιογράφος Silvia Vrinceanu Nichita η οποία μετά από ένα δωδεκάωρο φουλ ομιλιών είχε την υπομονή και τη διάθεση να μου δείξει τα ωραιότερα σημεία της πόλης (η ξενάγηση πραγματοποιήθηκε βραδινές ώρες εξ ου και οι περισσότερες φωτογραφίες είναι σκοτεινές)!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Dora’s Travel | Κίμωλος

Θεοδώρα Χρηστάκη

Οι κάτοικοι λένε πως η Κίμωλος είναι ο παράδεισος τους. Νομίζω πως αρκεί μια βόλτα στο νησί για να συνειδητοποιήσεις πως έχουν δίκιο 100%, καθώς η Κίμωλος γίνεται παράδεισος και για τον επισκέπτη. Ένα μικρό νησάκι με κέντρο το Χωριό με τους πρόσχαρους και φιλόξενους κατοίκους που σου δίνει τη χαρά που νιώθεις όταν είσαι σ’ ένα χωριό και μαζί τη χαρά που νιώθεις όταν είσαι σ’ ένα νησί των Κυκλάδων. Εγώ τη λάτρεψα, εσύ;

Θεοδώρα Χρηστάκη

Read more

Τι έκανες Έλενα Αγγελίδου στο Βόρειο Πόλο;

Μαρία-Άννα Τανάγια

Τι μπορείς να πεις γι’ αυτό το πλάσμα, χωρίς να φανείς υπερβολικός για κάποιον που δεν την γνωρίζει προσωπικά και «λίγος» για κάποιον που την γνωρίζει έστω κι ελάχιστα; Η Έλενα Αγγελίδου -ή η δική μας Φρίντα Κάλο- είναι κάτι πολύ περισσότερο από μία ταλαντούχα ραδιοφωνική παραγωγός, από μία ανεξάντλητη dj, από μία παθιασμένη φωτογράφος και από μία ορκισμένη ταξιδεύτρια. Είναι ο άνθρωπος που όλοι θα θέλαμε να έχουμε φίλη μας γιατί μέσα από κάθε της νέα ιστορία ή  έπειτα από ένα νέο ταξίδι, ζούμε μια «ζωή ωραία» όπως η ίδια μας παροτρύνει. Αυτή τη φορά, επέστρεψε από Βόρειο Πόλο. Ειδικά αυτή τη φορά, την βομβάρδισα με ερωτήσεις και της ζήτησα να μου στείλει τις πιο αγαπημένες της φωτογραφίες. Προσδεθείτε, απογειωνόμαστε!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Ημερολόγια ενός συμπρωτευουσιάνου #11: Το απόσταγμα των Μεδιολάνων

Κωστής Κοτσώνης

Κατακαλόκαιρο. Ταμπούρωμα στο σπίτι με το air condition. Φίλοι και γνωστοί μακριά, σε νησιά, εξοχικά και κάμπινγκ. Και η άτιμη ζωή να τα ‘χει φέρει έτσι που να μην παίζει αυτήν την περίοδο πρόσκληση για κάπου.
Ξαφνικά σου την βαράει και αναζητάς τρόπο διαφυγής. Έστω για μία μέρα.

Κωστής Κοτσώνης

Read more

Ηλίας Βροχίδης | Ένας Mad Nomad που γυρνά όλο τον κόσμο με τη μοτοσικλέτα του!  

Μαρία-Άννα Τανάγια

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Από μικρός είχε μεγάλη περιέργεια ν’ ανακαλύψει τον κόσμο. Ευτυχώς για εκείνον αλλά και για όλους εμάς που τον παρακολουθούμε, το «όνειρο» έγινε πραγματικότητα χάρη στο πείσμα του κι έτσι ο Mad Nomad, κατά κόσμον Ηλίας Βροχίδης, κατάφερε να γυρνά όλο τον κόσμο με τη μοτοσικλέτα του. Λίγο μετά το πρόσφατο συναρπαστικό ταξίδι του στην Αφρική, επέστρεψε στη γενέτειρά του και αυτή ήταν η κατάλληλη αφορμή που έψαχνα για να τον γνωρίσω από κοντά. Ακολουθεί η κουβέντα μας, έτσι όπως εκτυλίχθηκε ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα με θέα το Λευκό Πύργο.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Θέλω να μου πεις ποια είναι η πιο έντονη εικόνα απ’ τη Θεσσαλονίκη όταν ήσουν παιδί.

Η αλάνα που έπαιζα δίπλα στο Σέιχ Σου. Από τότε μου άρεσε η φύση. Πηγαίναμε με τα ποδήλατα ή τρέχαμε μέσα στο δάσος.

Πότε συνειδητοποίησες ότι θέλεις να ταξιδεύεις;

Από μικρό παιδί ονειρευόμουν να ταξιδεύω, όχι ως τουρίστας. Ήθελα να ταξιδεύω με τρόπο περιπετειώδη και να εξερευνώ τον κόσμο με δικό μου όχημα. Θα ήθελα να το κάνω με 4Χ4, αλλά για οικονομικούς λόγους σκέφτηκα τις μοτοσικλέτες και διαπίστωσα ότι αποτελούν το ιδανικό όχημα για εμένα. Η ελευθερία που μου δίνει η μοτοσικλέτα, η απλότητά της, ο μινιμαλισμός που αναγκαστικά πρέπει να έχεις -γιατί δεν μπορείς να κουβαλάς πολλά πράγματα μαζί σου- ταίριαζαν στον τρόπο ταξιδιού που ήθελα να κάνω.

Έχω διαβάσει στο blog σου ότι άρχισες να ταξιδεύεις από νεαρή ηλικία και πως πήγες για πρώτη φορά Βουλγαρία και στη συνέχεια Ιταλία. Τι συνειδητοποίησες μετά απ’ αυτά τα ταξίδια;

Αυτό που κατάλαβα ήταν ότι το ταξίδι έπρεπε να είναι πρώτη προτεραιότητα στη ζωή μου. Ήμουν 20 χρόνων, σκεφτόμουν πώς θα γίνει να ταξιδέψω όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Έτσι, σκέφτηκα να πάρω μια μοτοσικλέτα και να πάω αρχικά Ισπανία. Τελικά, πήρα τη μοτοσικλέτα αλλά ο στόχος τέθηκε πιο μακριά: Ινδία.

Θα ήθελα να θυμηθείς τη μέρα που σκέφτηκες το πρώτο μεγάλο ταξίδι.

Μόλις πήρα την πρώτη μου μοτοσικλέτα, ταξίδεψα σε δέκα νησιά των Κυκλάδων για να δω πώς είναι να ταξιδεύεις μ’ αυτό το μέσο. Στο τελευταίο νησί, τη Σαντορίνη, ξαφνικά μου ήρθε η εικόνα μ’ εμένα και τη μοτοσικλέτα μου στο Ταζ Μαχάλ. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Δεν ήμουν καν σίγουρος αν το Ταζ Μαχάλ είναι στην Ινδία.  Δεν είχα καμία ιδέα. Δεν ήξερα καν αν είναι εφικτό να γίνει κάτι τέτοιο. Άρχισα να το μελετάω, είδα ότι είναι εφικτό, οπότε επί δύο χρόνια προετοιμαζόμουν. Το 2007, αυτή την εικόνα την έζησα. Έβγαλα αυτή τη φωτογραφία όπως τη φαντάστηκα τότε στη Σαντορίνη!

12924549_1012384022187129_4144933998075454770_n

Το πρώτο μεγάλο σου ταξίδι στην Ασία άρχισε το 2007. Μίλησε μου για την προετοιμασία του.  

Ουσιαστικά, προετοιμαζόμουν γι’ αυτό από την εφηβεία μου. Μάλιστα, όσο ήμουν φοιτητής, εργάστηκα επί ένα χρόνο σ’ ένα συνεργείο αυτοκινήτων αφιλοκερδώς, ώστε να μάθω τα πάντα για τα μηχανολογικά.  Η ουσιαστική προετοιμασία για το συγκεκριμένο ταξίδια άρχισε δύο χρόνια νωρίτερα. Κάθε μέρα αφιέρωνα πολλές ώρες για κάθε λεπτομέρεια:  Έπρεπε να χαράξω τη διαδρομή, ν’ αποφύγω όσες χώρες είχαν αναταραχές, να λύσω τα γραφειοκρατικά ζητήματα –όπως πού μπορώ να πάρω visa, τι έγγραφα απαιτούνται για τα τελωνεία. Επιπλέον, έπρεπε να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου για όλα: τα πάντα θα περνούσαν απ’ το χέρι μου. Εγώ θα ήμουν ο γιατρός, ο μηχανικός και ο…λογιστής. Παρακολούθησα μαθήματα πρώτων βοηθειών στον Ερυθρό Σταυρό, ενώ παράλληλα αγόρασα παλιές μηχανές –σκέψου ότι δεν είχαν ούτε φώτα, ούτε καν κλειδί- και άρχισα να τις ανακατασκευάζω και να τις τροποποιώ ώστε ν’ ανταποκρίνονται στις ανάγκες ενός τέτοιου ταξιδιού.

Morocco3-8-625x468

Τελικά, διήρκεσε δύο χρόνια και δύομιση μήνες, κάλυψες 73.000 χιλιόμετρα και ταξίδεψες σε 14 ασιατικές χώρες. Ποιο είναι το πιο εντυπωσιακό στοιχείο που σου’ ρχεται αυτή τη στιγμή στο μυαλό;

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η φιλοξενία του κόσμου. Είναι κάτι που το αισθάνεσαι αμέσως. Επίσης, μου έκανε φοβερή εντύπωση το γεγονός πως κάθε χώρα είναι εντελώς διαφορετική. Επειδή το πάθος μου είναι τα βουνά, θα θυμάμαι πάντα τα Ιμαλάια. Αφιέρωσα σ’ αυτά τέσσερις μήνες σε διάφορες χώρες: Πακιστάν, Ινδία και Νεπάλ. Με μάγεψαν τα τοπία και ο τρόπος ζωής σ’ αυτά τα τόσο ιδιαίτερα μέρη. Οι άνθρωποι εκεί είναι αυτόνομοι, αυτάρκεις και σκληραγωγημένοι, καθώς οι συνθήκες δεν είναι εύκολες.

Υποθέτω πως σ’ ένα τέτοιο ταξίδι δεν υπάρχει τυπική μέρα. Πώς θα περιέγραφες, ωστόσο, μια μέρα σου;

Χρονοδιάγραμμα δεν υπήρχε ποτέ. Ας υποθέσουμε ότι έχω κοιμηθεί κάπου.  Το πρωί συμβουλεύομαι τις σημειώσεις μου –έχω σημειωμένα τα μέρη που θέλω να επισκεφτώ και αφού τα έχω μελετήσει, κατευθύνομαι στο επόμενο μέρος. Καβαλάω τη μοτοσικλέτα, προτιμώ πάντα εκτός δρόμου διαδρομές, αποφεύγω την άσφαλτο όσο γίνεται για να είμαι κοντά στη φύση. Μπορεί να μου πάρει δύο ή τρεις μέρες να φτάσω. Αν τύχει κάτι, κάποιο πρόβλημα στη μηχανή για παράδειγμα, το επισκευάζω και το απόγευμα, πριν δύσει ο ήλιος, βρίσκω ένα μέρος κατάλληλο να κατασκηνώσω. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, αν περάσω από κάποιο χωριό μπορεί να φάω σε κάποιο μαγειρείο. Διαφορετικά έχω το γκαζάκι μου και μαγειρεύω, στήνω το αντίσκηνο, ακούω μουσική, γράφω το ημερολόγιό μου.

Congo1-625x468

Μπορείς να θυμηθείς κάποια στιγμή που όλα πήγαν εντελώς στραβά;

Θυμάμαι κάποιες φορές που το ένα πρόβλημα έφερνε το άλλο. Στο Καζακστάν, για παράδειγμα, έψαχνα ένα αρχαίο τζαμί μέσα στη στέπα. Δεν υπήρχε δρόμος, έπρεπε να διασχίσω 200 χιλιόμετρα μέσα στη στέπα, χωρίς χάρτη, χωρίς GPS. Ρωτούσα κόσμο, αν και δεν πετυχαίνεις συχνά περαστικό. Έτσι, για 200 χιλιόμετρα έκανα τρεις ημέρες, δεν ήξερα προς τα πού να πάω. Αν έβρισκα κάποια καλύβα ρωτούσα αν και οι πληροφορίες που έπαιρνα δεν αρκούσαν. Επιπλέον, έπρεπε να είμαι προσεκτικός γιατί τα καύσιμα μου διαρκούσαν για 700 χιλιόμετρα. Τα καύσιμα, το νερό και τα τρόφιμα είναι τα κριτήρια αυτονομίας μου. Στο μεταξύ, έβρεχε όλη μέρα καταρρακτωδώς. Όλη η στέπα έγινε λάσπη και γλιστρούσε σαν πάγος. Η μοτοσικλέτα έπεσε και δεν έπαιρνε μπρος. Ευτυχώς, είχε βγει μόνο η αλυσίδα κι έτσι έπρεπε να την κατασκευάσω μέσα στη βροχή και στη λάσπη. Σε τέτοιες περιπτώσεις προσπαθώ ν’ απομονώνω τα προβλήματα και να τα λύνω ένα-ένα.

Σκέφτηκες κάποια στιγμή να τα παρατήσεις;

Ήξερα ότι ναι, μπορεί να είναι μια πολύ δύσκολη μέρα. Ναι, αν θα ήμουν σπίτι μου θα ήταν σαφώς πιο άνετα και ξεκούραστα. Αλλά αν ήμουν σπίτι μου θα ήθελα πάλι να φύγω, οπότε δεν πέρασε απ’ το μυαλό μου να τα παρατήσω.

Το επόμενο ταξίδι έγινε μαζί με τη Χριστίνα Πεφάνη σε Αφρική και Μέση Ανατολή. Θα ήθελα να μου αφηγηθείς τη διαδρομή σας.

Ξεκινήσαμε απ’ τα Βαλκάνια. Απ’ την Ιταλία πήραμε καράβι για Μαρόκο και επί δέκα μήνες ταξιδεύαμε μαζί. Όταν φτάσαμε Ζάμπια, εκείνη επέστρεψε Ελλάδα κι εγώ έκανα ένα διάλειμμα στο Κονγκό όπου εργάστηκα στο εστιατόριο της ελληνικής κοινότητας ως σερβιτόρος για δυόμιση μήνες ώστε να συγκεντρώσω κάποια χρήματα και να συνεχίσω. Ήθελα ούτως ή άλλως να ζήσω ένα μικρό έστω διάστημα στην  Αφρική έτσι ώστε να τη δω ως κάτοικος, όχι ως ένας περαστικός ταξιδιώτης. Ήθελα να δουλέψω με τους ντόπιους, ήταν  μια μοναδική εμπειρία. Μετά, συνέχισα νότια Αφρική και μετά Αίγυπτο. Από εκεί πέρασα μέση Ανατολή: Ιορδανία, Παλαιστίνη, Ισραήλ και μετά αναγκαστικά καράβι για Ελλάδα.

Τι δυσκολία είχε αυτό το ταξίδι;

Οι μεγαλύτερες δυσκολίες για εμένα είχαν να κάνουν με τους αστυνομικούς. Ειδικά στην κεντρική και δυτική Αφρική, οι αστυνομικοί και οι στρατιωτικοί είναι εγκληματίες. Στη Νιγηρία, μας λήστεψαν δύο αστυνομικοί το πρώτο μισάωρο που μπήκαμε στη χώρα. Οι ντόπιοι υποφέρουν απ’ αυτό. Γενικά, υπήρχαν πολλές δύσβατες διαδρομές. Επίσης, χρειάστηκε να επισκευάσω πολλές φορές τη μηχανή μου προκειμένου ν’ αντέξει τα συνολικά 96.000 χιλιόμετρα που διέσχισα. Είναι πάνω από δύο φορές η περιφέρεια της γης στον ισημερινό!

Προσπάθησες απ’ την αρχή να έχεις επικοινωνία με τον κόσμο μέσω του blog σου Mad Nomad. Τι σ’ έχει συγκινήσει περισσότερο σ’ αυτήν την αλληλεπίδραση;

Με συγκίνησε το γεγονός ότι χιλιάδες κόσμος παρακολουθούσε το blog μου. Ένιωσα μια πολύ ζεστή ανταπόκριση. Πολλοί εκτιμούν αυτό που έκανα και για εμένα το σημαντικό είναι ότι αφού το παρακολουθούν, νιώθω χρέος μου να μεταδώσω όλες αυτές τις εμπειρίες που είχα. Έχω γράψει δύο βιβλία για το προηγούμενο ταξίδι και σκοπεύω να γράψω και για την Αφρική. Για εμένα η μεγαλύτερη τιμή είναι ότι τους ενέπνευσα να κάνουν το δικό τους «ταξίδι». Το ταξίδι δεν είναι πάντα ένα φυσικό ταξίδι, μπορεί να είναι ένα άλλο όνειρο που είχαν στο μυαλό τους και βρήκαν τη δύναμη να το πραγματοποιήσουν.

Ποιον άνθρωπο που γνώρισες στα ταξίδια σου θυμάσαι έντονα;

Υπήρχαν πάρα πολλοί, ειδικά στην Ασία που οι άνθρωποι είναι τόσο φιλόξενοι. Όσοι έχουν ταξιδέψει σ’ όλο τον κόσμο λένε ότι οι Ιρανοί είναι ο πιο φιλόξενος λαός. Τελικά, ισχύει!  Είχα μπει, λοιπόν, σ’ ένα χωριό μόνο και μόνο για ν’ αγοράσω λάδι για τη μοτοσικλέτα μου. Όταν πέτυχα έναν ντόπιο, τον ρώτησα πού μπορώ να βρω. Αυτός ο άνθρωπος δεν μπορούσε να πει ούτε hello στ’ αγγλικά κι όμως κατέληξα να φιλοξενούμαι τρεις μέρες στο σπίτι του. Με νοήματα μου είπε ότι «επειδή τα μαγαζιά είναι κλειστά έλα να φάμε μαζί και μετά θα σε πάω σ’ ένα μαγαζί».  Επέμενε τόσο που δεν μπορούσα ν’ αρνηθώ. Είχε ετοιμάσει ένα τεράστιο τραπέζι και με γνώρισε σ’ όλη την οικογένειά του. Ήταν μοναδική εμπειρία, ο πιο φιλόξενος άνθρωπος που γνώρισα.

Kenya08-625x466

Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που άκουσες σε κάποιο απ’ τα ταξίδια σου;

Δεν είναι κάποια συγκεκριμένη συμβουλή, αλλά κάτι που βγήκε στην πορεία των ταξιδιών και προσπαθώ να εφαρμόσω: Να είμαι δεκτικός και ό,τι προκύπτει να το αντιμετωπίζω μεμονωμένα. Όπως το  νερό σ’ ένα ποτάμι δεν προσπαθεί να τρυπήσει τα βράχια που εμποδίζουν την πορεία του αλλά ρέει γύρω απ’ τα βράχια, έτσι κι εγώ προσπαθώ να προσαρμόζομαι σε οποιεσδήποτε καταστάσεις και συνθήκες και να συνεχίζω την πορεία μου. Αφήνω τα πράγματα να κυλήσουν και προσαρμόζομαι ανάλογα. Αυτό είναι κάτι που με οδήγησε σε καταστάσεις πρωτόγνωρες κι άλλες φορές σε δύσκολες  συνθήκες.

Ποια είναι η συμβουλή που θα έδινες σε κάποιον που του αρέσουν τα ταξίδια;

Να κάνει το πρώτο βήμα! Ο Κομφούκιος λέει ότι «το μεγαλύτερο ταξίδι αρχίζει με το πρώτο βήμα». Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι μέχρι να το πάρεις απόφαση και ν’ αρχίσεις την προετοιμασία. Αν κάνεις το πρώτο βήμα, μετά ό,τι πρόβλημα κι αν προκύψει κοιτάζεις μπροστά, πώς θα το λύσεις για να προχωρήσεις.

Τι κέρδισες μετά απ’ όλα αυτά;

Δεν άλλαξε ο χαρακτήρας μου, αλλά σίγουρα άλλαξε η νοοτροπία και η οπτική μου γωνία για το πώς βλέπω τον κόσμο. Η γνώση, ταξιδεύοντας μ’ αυτόν τον τρόπο είναι το πιο σπουδαίο Πανεπιστήμιο. Πλέον, έχω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για τον κόσμο μας κι αυτό για εμένα είναι κάτι ανεκτίμητο. Nομίζω ότι αυτό που λείπει απ’ τις κοινωνίες μας σήμερα είναι η κατανόηση ανάμεσα σε διαφορετικούς ανθρώπους, όχι μόνο σε εθνικότητες, αλλά σε όποιον είναι διαφορετικός από εμάς.  Όταν ταξιδεύουμε κι έχουμε το μυαλό μας ανοιχτό, αποκτούμε πιο ολοκληρωμένη εικόνα για τον κόσμο και κατανοούμε περισσότερο τους γύρω μας.

944916_1012384032187128_4030543818531458778_n

Πώς είναι η προσαρμογή στην πόλη σήμερα;

Τις πρώτες μέρες ήμουν κάπως σοκαρισμένος. Άκουγα ελληνικά και γυρνούσα απορημένος. Τώρα, ελπίζω να μην προσαρμοστώ στην Ελλάδα, να εργαστώ και να συνεχίσω.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Ένα αντίστοιχα μεγάλο ταξίδι με μοτοσικλέτα στην αμερικανική ήπειρο!

Θα πας διακοπές;

Θα πάω να εργαστώ ως skipper σε ιστιοφόρα στη Λευκάδα. Διακοπές, ουσιαστικά, δεν κάνω ποτέ!

 

Marianna says: «Μπες στο blog του Ηλία Βροχίδη Mad Nomad και δες πλούσιο φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό απ’ τα ταξίδια του»!

Ελένη Καραγιάννη | Μια δασκάλα ζωγραφικής στη Ρουάντα

Μαρία-Άννα Τανάγια

«Μια δασκάλα ζωγραφικής στη Ρουάντα». Αυτός είναι ο τίτλος του blog της, ενδεικτικός του λόγου για τον οποίο ήθελα να μου δώσει συνέντευξη. Μια δασκάλα ζωγραφικής, λοιπόν, η οποία συμμετείχε στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα Send my friend to school (συντονιστής για την Ελλάδα ήταν ActionAid Hellas). Μια εμπειρία ζωής γίνεται η αφορμή για να μου πει την ιστορία της ζωής της, να συζητήσουμε για την τέχνη και την εκπαίδευση, αλλά και το νέο της project που τιτλοφορείται «Δίκτυο Τέχνης και Δράσης».

Μαρία-Άννα Τανάγια

 

Θα ήθελα να «συστηθείτε», να μας πείτε κάποια πράγματα για εσάς.  

Είμαι η Ελένη Καραγιάννη. Γεννήθηκα σε μια λαϊκή γειτονιά στη δυτική Αττική, το Ίλιον. Προέρχομαι από την τελευταία εκείνη γενιά παιδιών της Αττικής  που έζησαν την ελευθερία της παιδικής τους ηλικίας. Χωρίς το φόβο μήπως μας κάνει κάποιος  κακό, ζήσαμε την ελευθερία του να τρέχουμε, να κρυβόμαστε, να κάνουμε ποδήλατο, στα στενά της γειτονιάς χωρίς την επίβλεψη των γονέων. Θυμάμαι εγκαταλελειμμένα εργοστάσια όπου εκεί μέσα φτιάχναμε από τούβλα και ξύλα ολόκληρες κοινότητες. Εκεί αφομοιώσαμε τους ρόλους, τα όρια κι έναν κόσμο όπως θα θέλαμε να είναι. Δεν θυμάμαι να είχα τοίχους γύρω μου.

Πώς αποφασίσατε ν’ ασχοληθείτε με τα εικαστικά;

Από πολύ μικρό παιδί ήταν το μόνο που μου άρεσε να κάνω. Κιόλας εκείνα τα χρόνια στις αλάνες είχε εκδηλωθεί η δημιουργική μου ανάγκη και ικανότητα Από πολύ μικρή προσπαθούσα στα χωράφια να κολλήσω με λάσπη ξύλα, πέτρες και να φτιάξω «Κάτι». Το Κάτι ξεκινούσε να γίνει ένα σπίτι ή ένας άνθρωπος αλλά στη συνέχεια μετασχηματιζόταν σε διαστημόπλοιο, σε εξωγήινο κ.α.

Ήταν συνειδητή η επιλογή ν’ ασχοληθείτε με την εκπαίδευση;

Τα χρόνια εκείνα που σπούδασα στην ΑΣΚΤ ήταν μάλλον «ντροπή» για έναν εικαστικό καλλιτέχνη να εργάζεται κάπου αλλού εκτός από το στούντιό του. Όταν ξεκίνησα με τη εκπαίδευση έγινε με ένα μάγκωμα μέσα μου, ένα είδος φόβου, μήπως “χάσω” το ταλέντο μου. Από τα πρώτα λεπτά, όμως, στη σχολική τάξη, αισθάνθηκα πως ανήκω σε αυτόν το χώρο. Άλλο πλαίσιο, άλλο αντικείμενο αλλά η εκπαίδευση για έναν καλλιτέχνη δάσκαλο είναι ο πιο άμεσος και δραστικός τρόπος για τη δημιουργία Πολιτισμού και τη διάχυσή του στην κοινωνία.

Πώς προσπαθείτε να εμπνεύσετε τα παιδιά να ασχοληθούν με την τέχνη;

Η θετική στάση και η ενθάρρυνση είναι ο μόνος τρόπος για να βγάλει κάποιος, όχι μόνο το παιδί, τις δημιουργικές τους δυνάμεις.  Ενθαρρύνω την έκφραση σε δρόμους που κατανοούν τα παιδιά. Μια μουτζούρα είναι πιο σημαντική στην κουλτούρα των παιδιών από μια  ολοκληρωμένη ελαιογραφία που θα εκτιμούσαν οι  ενήλικες

Τι είναι εκείνο που σας εντυπωσιάζει στη ενασχόληση των παιδιών με την τέχνη;

Η βαθιά αφοσίωσή τους, η δημιουργική ενέργειά τους και η ικανότητα να διαβάζουν τα έργα των άλλων καταξιωμένων καλλιτεχνών. Επίσης, όλα αυτά τα χρόνια έχω διαπιστώσει την ιδιαίτερη  αγάπη των μαθητών για το δάσκαλο καλλιτέχνη. Σαν να υπάρχει ένας μυστικός κώδικας επικοινωνίας ανάμεσα σε κάποια παιδιά με αυτόν.

12079080_10153192730803595_9087681965724765870_n

Θα ήθελα να μου μιλήσετε για το ταξίδι σας στη Ρουάντα στο πλαίσιο της αποστολής της Action Aid.

Το Ιούλιο του  2014, λοιπόν, βρέθηκα μαζί με άλλους 4 Έλληνες εκπαιδευτικούς στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Send my friend to school που για την Ελλάδα συντονίζει η ActionAid Hellas. Σκοπός αυτής της Αποστολής ήταν  να διερευνηθεί κατά πόσο έχουν  πρόσβαση στην εκπαίδευση τα παιδιά των αναπτυσσόμενων χωρών, καθώς το θέμα της καθολικής πρόσβασης στην  πρωτοβάθμια εκπαίδευση ήταν ένας από τους αναπτυξιακούς  στόχους που είχε οριστεί από τον ΟΗΕ για τα τελευταία 15 χρόνια. Το πρόγραμμα ξεκίνησε με ομάδα εκπαιδευτικών στην Κένυα, μετά στη Ρουάντα και ολοκληρώθηκε φέτος στο Μπαγκλαντές.  Μέσα από αυτά τα ταξίδια οι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαμε, συλλέξαμε πληροφορίες από ανθρώπους της εκπαίδευσης και του πολιτισμού, από μαθητές και γονείς, από ακτιβιστές και άλλους με σκοπό να φτιάξουμε ένα εκπαιδευτικό υλικό, πάνω στις αρχές της Αναπτυξιακής και της Περιβαλλοντικής  Εκπαίδευσης, που να λειτουργεί  για τους Έλληνες μαθητές σαν ένα παράθυρο στον Κόσμο. Το υλικό μοιράστηκε σε εκπαιδευτικούς και σε σχολεία και έγιναν πολλά σεμινάρια πάνω σε αυτό. Το ιδιαίτερο στη δική μου αποστολή ήταν ότι μείναμε  μαζί με οικογένειες αγροτών σε χωριά του Βορρά. Οι συνθήκες είναι αυτές που μπορείτε να φανταστείτε, χωρίς νερό  και ηλεκτρικό, σε πλίνθινα σπιτάκια.  Για δύο  24ωρα ζήσαμε όπως και αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι της Ρουάντα. Κοιμηθήκαμε όπου και εκείνοι, φάγαμε ό,τι και εκείνοι και δουλέψαμε μαζί τους στον αγρό και στα ζώα. Ακολουθήσαμε  την καθημερινότητα των παιδιών και των γυναικών, από το πρωί στις 5 π.μ. στις βρύσες, μέχρι το μεσημέρι στο σχολείο, στην εκκλησία και στο γυναικείο συνεταιρισμό. Κάναμε μάθημα μαζί με τους δασκάλους τους και χορέψαμε μαζί τους ρουαντιανούς χορούς. Ζήσαμε τη ζωή τους, όπως τη ζουν εκείνοι, για δυο ολόκληρες ημέρες.

Αν μπορούσατε να περιγράψετε όλη την εμπειρία σας με εικόνες ποιες θα επιλέγατε και γιατί;

Μια “ιστορία” θα βρείτε στο παρακάτω  blog που έφτιαξα για το ταξίδι: Οι χωματένιοι άνθρωποι

Ποια ιστορία θα σας μείνει αξέχαστη και θα διηγείστε σε όλους όσα χρόνια κι αν περάσουν;

Η Ιστορία της γενοκτονίας στη Ρουάντα είναι μια αξέχαστη ιστορία. Είναι  μια  επιπλέον  “πληγή” στην πρόσφατη ιστορία της χώρας που ακόμα προσπαθεί να θεραπεύσει. Το 1994 μέσα από πολύ ιδιαίτερες συνθήκες προπαγάνδας και φανατισμού, αδερφός στράφηκε εναντίον αδερφού και ένα εκατομμύριο ψυχές βρήκαν φρικτό θάνατο μέσα σε 3 μήνες. Από τις πιο  συγκλονιστικές στιγμές του ταξιδιού ήταν όταν βλέπαμε με τα ίδια μας τα μάτια, τις μεγάλες ουλές από τις ματσέτες στα σώματα των επιζώντων που συναντήσαμε. Η πραγματικότητά τους ήταν σοκαριστική για εμάς αφού  αυτοί οι  άνθρωποι όχι απλά συνυπάρχουν πια με τους μετανοημένους εξτρεμιστές δολοφόνους αλλά επιπλέον τους έχουν συγχωρήσει.

Ελένη Καραγιάννη, μια δασκάλα ζωγραφικής στη Ρουάντα

Πόσο πιο «σοφή» επιστρέψατε μετά από αυτό το ταξίδι; Ποιο ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που πήρατε από όλη αυτή την «περιπέτεια»;

Αυτό που επικρατεί στο μυαλό μου είναι το πόσο προνομιούχοι είμαστε τελικά εμείς οι Δυτικοί ακόμα και μέσα στη μεγάλη  φτώχεια μας…

Μιλήστε μας για το νέο project σας, το Δίκτυο Τέχνης και Δράσης. Σε ποιους απευθύνεται και ποιες οι φιλοδοξίες σας για αυτό;

Το Δίκτυο Τέχνης και Δράσης ή αλλιώς Οι άνθρωποι με τα μπαλόνια, είναι μια προσπάθεια να ξεφύγουν από τα πλαίσια της θεωρίας και  να βρεθούν τρόποι στην πράξη  ώστε να διαχυθούν, όλες οι Ανθρωπιστικές αρχές που λείπουν ή δεν είναι αισθητή η παρουσία τους στην κοινωνία μας. Ένα πεδίο δράσης του Δικτύου είναι το ελληνικό σχολείο και μέσα από τη φιλοσοφία της κριτικής παιδαγωγικής θα προσπαθήσει να ανοίξει τις πόρτες του στην κοινωνία και να το κάνει έναν φορέα πολιτισμού και συνεργασίας με ανθρώπους της τέχνης, των κοινωνικών επιστημών, του ακτιβισμό κ.α.

Ένα άλλο πεδίο δράσης του δικτύου είναι οι “κολασμένοι της γης” όπως αποκάλεσε ο παιδαγωγός Paulo Freire τις κοινωνικές ομάδες που με κάποιον τρόπο καταπιέζονται ή φιμώνονται. Μια τέτοια επίκαιρη ομάδα είναι οι πρόσφυγες. Την πρώτη χρονιά λειτουργίας μας σαν Δίκτυο αποφασίσαμε να την αφιερώσουμε σε αυτούς. Είναι η θεματική που θα δουλέψουμε φέτος στα σχολεία μας και   στις καλλιτεχνικές μας δράσεις και γι αυτό το σκοπό έχουμε προγραμματίσει και επιμορφώσεις που θα ανακοινωθούν σύντομα

Επιπλέον, δημιουργήσατε εργαστήρια τέχνης για τους πρόσφυγες στον Ελαιώνα. Μιλήστε μας για αυτή την πρωτοβουλία.

Για κάποιες ημέρες της εβδομάδας μέλη του δικτύου οργανώνουν εργαστήρια για τα παιδιά και τους εφήβους του Ελαιώνα. Ζωγραφική, κατασκευές, θεατρικό παιχνίδι, καποέϊρα, χορός, μουσική, κ.α. Είναι ανοικτό για όποιον εκπαιδευτικό, καλλιτέχνη, ακτιβιστή, κ.α επιθυμεί να βοηθήσει σε κάποιο εργαστήριο ή να οργανώσει ένα. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο email: art.ballonpeople@gmail.com ή στο ele.karagianni@yahoo.gr ή να μας αναζητήσετε στο facebook για πιο άμεση επικοινωνία .

Πόσο ευεργετικά μπορεί να λειτουργήσει στις ψυχές αυτών των παιδιών η τέχνη; 

Το χαρτί και η μπογιά πολύ συχνά γίνεται το μέσο για να αποφορτίσουμε τα άσχημα συναισθήματά μας. Πολλές φορές  είδαμε μεγαλύτερα παιδιά να ζωγραφίζουν κάποια στιγμή από το ταξίδι τους και από την εμπειρία του πολέμου (φουσκωτά πλοιάρια, φλεγόμενα σπίτια κ.α)

Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε αυτή σας την ενασχόληση;

Μέσα στην προσπάθειά μας να παρηγορήσουμε αυτούς τους ανθρώπους, γιατί στη ουσία αυτό κάνουμε, έχουμε λάβει και οι ίδιοι μεγάλη παρηγοριά και στήριξη για τους εαυτούς μας.

Ξέρετε, πολλοί θεωρούν πως σε περιόδους οικονομικής κρίσης, η τέχνη ή η ενασχόληση με αυτή θεωρείται πολυτέλεια. Ποια είναι η γνώμη σας;

Σε στιγμές οικονομικής κρίσης αναδύονται και ενδυναμώνονται καλλιτεχνικές ομάδες και τάσεις που κανείς δεν τους έδινε σημασία αλλά πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Είναι μια σιωπηλή καλλιτεχνική δύναμη που μοιάζει παραγκωνισμένη από τους επίσημους θεσμούς αλλά  η αλήθεια είναι πως δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα σε gallery και σε προκαθορισμένα εικαστικά projects. Είναι καλλιτέχνες προσανατολισμένοι στο ανθρωπιστικό στοιχείο, περισσότερο  από το να δημιουργήσουν έργα εμπορεύσιμα. Διανύουμε μια εποχή όπου ο κοινωνικός ρόλος της τέχνης μπορεί να φτάσει στην πληρότητά του. Η ιδέα της τέχνης ως μεγαλοαστικό και ακριβοπληρωμένο προϊόν  είναι άχρηστη  σε τέτοιες κοινωνικές αλλαγές. Ο καλλιτέχνης είναι ένα πρόσωπο  που χρειάζεται η κοινωνία όταν είναι σε κρίση για να την παρηγορήσει, να της δείξει καινούριους τρόπους αυτοπροσδιορισμού κ.α.. Το παράπονο που ακούμε συχνά είναι: «Μα πού είναι οι διανοούμενοι σε τέτοιες δύσκολες στιγμές»; Οι διανοούμενοι είναι εκεί που ήταν πάντα. Στις gallery, στα μουσεία τους, στις διαλέξεις τους, κτλ.  Σήμερα χρειαζόμαστε τον καλλιτέχνη ακτιβιστή. Όχι τον καλλιτέχνη διανοούμενο.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας και ποιο το μεγάλο σας όνειρο για το μέλλον;

Να ταξιδέψω ξανά στη Ρουάντα και να δω τους ίδιους ανθρώπους.

 

 Marianna says: «Μάθε περισσότερα για τo ταξίδι της στη Ρουάντα περνώντας μια βόλτα από το blog της  και μάθε περισσότερο για το Δίκτυο Τέχνης και Δράσης εδώ«