Άρθρα

Το πρώτο παιδικό βιβλίο στον κόσμο με street art εικονογράφηση

Ελισάβετ Αρκολάκη

Δημιουργούμε το πρώτο παιδικό βιβλίο παγκοσμίως η εικονογράφηση του οποίου θα γίνει με γκράφιτι που θα ζωγραφιστούν σε τοίχους της Αθήνας. Ο τίτλος του βιβλίου είναι «Where am I from?» και σε πρώτη φάση θα κυκλοφορήσει στα αγγλικά. Είναι μια ιστορία που έχει να κάνει με παιδάκια από τις 6 ηπείρους που ψάχνουν να βρουν μια και μόνο απάντηση, έναν κοινό τόπο προέλευσης, ως λύση στο γρίφο «Από πού είμαι;».

Ελισάβετ Αρκολάκη Owner at Malta Mumhttps://www.maltamumshop.com/

 

 

Read more

Feast Vol. 7 | A taste of Change!

Σε μια διαφορετική προσέγγιση στη χρηματοδότηση και την ενίσχυση της κοινωνικής επιχειρηματικότητας στη Θεσσαλονίκη μας προσκαλεί το Feast! Την Τετάρτη 30 Νοεμβρίου στις 19.00, δίνουμε όλοι ραντεβού στον Πολυχώρο WE!

Read more

Thinking Cup Petit | Ένα όνειρο, τέσσερα αδέρφια και μία καμπάνια στο Indiegogo!

Μαρία-Άννα Τανάγια

«Καλησπέρα σας, είμαστε μια ομάδα νέων που θέλουμε να φτιάξουμε ένα cafe. Καθώς έχουμε έλλειψη στο συνολικό budget, έχουμε δημιουργήσει μια καμπάνια στη σελίδα Indiegogo».  Κάπως έτσι γνώρισα την Παυλίνα Κατιάι και κάπως έτσι έμαθα πως εκείνη και τα  αδέρφια της έχουν βαλθεί να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα και ν’ ανοίξουν το δικό τους Thinking Cup Petit  στην Αθήνα. Κάπως έτσι μου κέντρισαν την περιέργεια και ήθελα να μάθω περισσότερα για εκείνους!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Λάμψακος | Το πρώτο ελληνικό web documentary!

 

 

 

Άννα Ποδάρα

Τα δύο μικρασιάτικα χωριά που πλαισιώνουν την Χαλκίδα, η Ν. Λάμψακος και η Αρτάκη έχουν ιστορία χιλιάδων χρόνων.  Ενώ η πολιτισμική παράδοση της Αρτάκης είναι γνωστή σε όλη την Ελλάδα, πολύ λίγα ξέραμε μέχρι σήμερα για τη Λάμψακο, μια σημαντική κωμόπολη της αρχαιότητας με ιστορία 1.800 χρόνων. Δύο χρόνια λαογραφικής έρευνας, 30 συνεντεύξεις και γυρίσματα σε τέσσερις πόλεις σε Ελλάδα και Τουρκία ήταν αρκετά για να υλοποιηθεί το πρώτο ντοκιμαντέρ για την ιστορία της αρχαίας και της νέας Λαμψάκου!

Άννα Ποδάρα

 

 

Storytellers:  Άννα Ποδάρα, Νίκος Μαρτζίκος

Μεγαλώσαμε στη Νέα Λάμψακο και οι ιστορίες που ακούγονται στο ντοκιμαντέρ, είναι αυτές που αναφέρονταν μέσα στα σπίτια μας, στα οικογενειακά τραπέζια, στις γιορτές ακόμα και στα παραμύθια που μας έλεγαν. Οι ιστορίες του παππού και της γιαγιάς ήταν συναρπαστικές και δεν θέλαμε να χαθεί αυτή η γενιά, χωρίς να αφηγηθεί την ιστορία της. Άλλωστε, όπως ανακαλύψαμε, αυτές οι ιστορίες είχαν μηνύματα που θα μπορούσαν να μας φανούν χρήσιμα ειδικά στην σημερινή εποχή. Έτσι αποφασίσαμε να τις καταγράψουμε. Βάλαμε τους 85χρονους να ξαναγίνουν παιδιά και να μας αφηγηθούν, μέσα από τα δικά τους μάτια, την ιστορία των γονιών τους, ανθρώπων παλαιάς κοπής που τσούγκριζαν λέγοντας νοσταλγικά «Καλή πατρίδα» αλλά δε μεμψιμοιρούσαν: δημιουργούσαν την πατρίδα κάθε φορά από την αρχή.

Οι πρώτες σκέψεις για να το υλοποιήσουμε ήταν ν΄ακολουθήσουμε την πεπατημένη. Στηθήκαμε με τις ώρες έξω από το Δήμο, χτυπήσαμε τις πόρτες της Νομαρχίας, απευθυνθήκαμε σε μεγάλες επιχειρήσεις της πόλης. Δεν μας έδωσαν καν σημασία! Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε μόνοι μας. Βλέπεις, δεν είχαμε πολύ χρόνο! Οι παππούδες που μπορούσαν να μας πουν ιστορίες, φεύγανε σιγά-σιγά από τη ζωή. Γι’ αυτό φτιάξαμε μια ομάδα με νέα παιδιά του χωριού και βασιστήκαμε στις επαγγελματικές μας γνώσεις, ανάλογα με το τι είχε σπουδάσει ο καθένας. Ο γραφίστας έκανε την αφίσα, ο εκπαιδευτικός την έρευνα κ.ο.κ. Όλα εθελοντικά. Μέχρι και για τα γυρίσματα στην Τουρκία βασιστήκαμε στις γνωριμίες που είχαμε με νέα άτομα της περιοχής, τα οποία ανέλαβαν τα πάντα: από το να μας φιλοξενήσουν μέχρι να κάνουν το μεταφραστή. Και όταν φτάσαμε στο σημείο να χρειαστούμε χρήματα, κάναμε μια καμπάνια crowdfunding και μαζέψαμε το ποσό που χρειαζόμασταν από τους κατοίκους της Ν. Λαμψάκου-κι όχι μόνο!

WEBDOC-3

Το Lapseki είναι ένα πάρα πολύ όμορφο μέρος, που κατά διαβολική σύμπτωση μοιάζει φοβερά με την Ν. Λάμψακο. Αυτό μας εντυπωσίασε. Και αισθανθήκαμε περήφανοι για τους ανθρώπους. Όλοι μας αγκάλιασαν λες και είμαστε συντοπίτες τους και ρωτούσαν για τους παππούδες μας με ειλικρινές ενδιαφέρον.

Στην αρχή δεν ξέραμε τι θα ακούγαμε, όσο όμως ο χρόνος κυλούσε μια γλυκιά αίσθηση θαυμασμού έμενε. Πόσο άξιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι; Άθελα τους βρέθηκαν έρμαια σε «ξένους» τόπους, έχασαν περιουσίες, κάποιοι ακόμη και τη οικογένεια τους κι όμως στάθηκαν όρθιοι, διεκδίκησαν μια νέα ζωή και τα κατάφεραν. Ίσως γιατί ήταν άλλη η κράση τους. Όπως και να έχει όμως, κάνει μεγάλη αίσθηση το κουράγιο τους, η ενότητα που είχαν, αλλά και η περίσσεια δύναμης – παρά τις αντιξοότητες δεν αμελούσαν ούτε τη διασκέδασή τους. Και βάζεις πολλές φορές τον εαυτό σου στη θέση τους και σου φαίνεται αδιανόητο ότι εσύ θα τα κατάφερνες. Αλλά μάλλον μπορείς. Πρέπει να μην αφήνουμε κανέναν να μας πείσει ότι δεν αξίζουμε ή δεν μπορούμε να φτιάξουμε μια Νέα Ζωή και να την διεκδικούμε πεισματικά.

lapseki3

Το πιο περίεργο για μας ήταν οι ιστορίες των μουσουλμάνων προσφύγων, που έφυγαν από την Ελλάδα και έμειναν σε εγκαταλελειμμένα ελληνικά σπίτια στη παλιά Λάμψακο. Η ιστορία τους ήταν περίεργη, γιατί είχαμε μάθει από το σχολείο τη μια πλευρά μόνο της Ανταλλαγής Πληθυσμών και ξέραμε ελάχιστα για τους χιλιάδες ανταλλάξιμους μουσουλμάνους που έφυγαν από την Ελλάδα. Μας διηγούνταν ότι όταν πήγαν εκεί τους έβριζαν «Ρωμιούς», ακριβώς όπως έλεγαν τους δικούς μας τουρκόσπορους. Ότι οι μανάδες τους δεν ήξεραν να μιλούν άλλη γλώσσα εκτός από τα ελληνικά και έπρεπε να μάθουν σιγά-σιγά τούρκικα. Ότι τσιφλικάδες και μεγαλοαστοί έμαθαν να κρατάνε τσάπα και κασμά για να επιβιώσουν. Ακόμα και οι λεπτομέρειες ήταν ίδιες: το ότι οι γονείς τους μιλούσαν ελληνικά για να μην καταλαβαίνουν τα παιδιά- το ίδιο μας αφηγήθηκαν και οι δικοί μας παππούδες. Είναι συγκλονιστικό πως η -ανθρώπινη- πλευρά της ιστορίας ήταν ίδια-από όποια πλευρά του Αιγαίου και αν ακουγόταν.

lapseki-4

«Όταν όλη σου η ζωή είναι μια κρίση, πώς αναγεννιέσαι συνεχώς από τις στάχτες σου;» είναι το ερώτημα που θέτει το project «Λάμψακος».  Αναγεννιέσαι συνεχώς από τις στάχτες σου, όταν έχεις εμπιστοσύνη ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Όχι μόνος σου, αλλά με συλλογική προσπάθεια. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν ενωμένοι. Αν δεν ήταν ενωμένοι θα ήταν τα πράγματα πολύ διαφορετικά. Μόνοι τους μετέτρεψαν ένα βάλτο σε χωριό, χτίσανε σχολείο και εκκλησία, εφαρμόζοντας το πρωτοποριακό (για τη σημερινή εποχή) σύστημα της εθελοντικής εργασίας… Έζησαν δύο διωγμούς στη Μικρά Ασία, έναν Παγκόσμιο Πόλεμο κι έναν Εμφύλιο, αλλά δεν πέρασαν κατάθλιψη, γιατί είχαν μάθει να προσαρμόζονται, να στήνουν κάθε φορά μια ΝΕΑ ΖΩΗ από την αρχή και να παίρνουν μόνοι τους ότι δεν τους έδιναν. Η σημαντική διαφορά είναι ότι δεν πάλευαν απλά για την επιβίωση, αλλά διεκδικούσαν το κάτι παραπάνω: Μια νέα, καλύτερη ζωή.

Marianna says: «Μπες στην ιστοσελίδα και δες το πρώτο web documentary της Ελλάδας! Μετά, γίνε μέλος στο γκρουπ στο Facebook, ακολούθησέ τους στοTwitter και πέρνα μια βόλτα από το κανάλι στο YouTube» !

Zylo eyewear

Μαρία-Άννα Τανάγια

Δεν τους γνωρίζω προσωπικά, αλλά η ιδέα τους –να δημιουργήσουν γυαλιά ηλίου από ξύλο ελιάς- μου κέντρισε την προσοχή. Δεν τους γνωρίζω προσωπικά, αλλά η απήχηση που είχε η καμπάνια αυτοχρηματοδότησης που παρουσίασαν στο Indiegogo με ενθουσίασε. Δεν τους γνωρίζω προσωπικά, αλλά η διαδικτυακή συνομιλία μας μού φάνηκε τόσο συγκινητικά οικεία που διάβασα απνευστί τις απαντήσεις τους και γέμισα με συναισθήματα όμοια μ’ εκείνα που νιώθεις όταν μιλάς με φίλους σου ή με ανθρώπους που εκτιμάς. Δεν τους γνωρίζω προσωπικά, αλλά αν ποτέ πάω Σύρο, ξέρω πως θα πιούμε έστω έναν καφέ.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Storytellers: Περικλής Θέρριος & Ελένη Βακονδίου

Κάποιες φορές, αρκεί µια πρωινή σκέψη για να αλλάξει δεδοµένα που θεωρείς παγιωμένα. Τρόπο ζωής, εργασία, καθηµερινότητα, κι εν γένει την κοσµοθεωρία σου. Είχαµε την τύχη να ζήσουµε ένα τέτοιο πρωινό. Να νιώθεις το πρωινό, ζεστό φως του ήλιου να σε αλλάζει και να γεννιέται εκείνη τη στιγµή µια ιδέα.

Το πρώτο μας μέλημα ήταν να δούμε αν η ιδέα αυτή όντως ήταν εφαρμόσιμη. Επιστρατεύοντας όλες μας τις γνώσεις και τις τεχνικές μας ικανότητες καταλήξαμε στην πρώτη φυσική αποτύπωση της. Μέσα σε λίγες μέρες (και μετά από πολλές δοκιμές) είχαμε φτάσει μπροστά στην πρώτη σειρά γυαλιών. Έπειτα αναζητήσαμε τον τρόπο με τον οποίο το τεχνούργημα μας μπορεί να μετατραπεί σε προϊόν, εκεί ξεκίνησε η πραγματική δουλειά και τότε άρχισε να χτίζεται η ομάδα της Zylo eyewear. Ίσως να είναι δύσκολο να μεταφερθεί με λέξεις, αλλά η πορεία της ιδέας, προς την υλοποίηση και τελικά στην έκθεση της στο κοινό απαιτεί σοβαρότητα και κυρίως συνέπεια. Σοβαρότητα κι όχι σοβαροφάνεια. Μας αρέσει να διασκεδάζουμε κατά την διάρκεια της εργασίας μας και έτσι την αντιμετωπίζουμε και την επικοινωνούμε.

1503893_310243999165173_8330105020920001395_n

Οι σκέψεις είναι μέρος της ζωής όλων των ανθρώπων. Ίσως κάποιοι συνάνθρωποί μας να τις παραγκωνίζουν ένεκα της καθημερινότητάς τους ή των συνηθειών τους. Όλοι οι άνθρωποι έχουν παρόμοιες ιδέες. Αλλά ακολουθούν βήματα μέσα μας έως ότου αφοσιωθεί κάποιος σ’ αυτή του την ιδέα. Θέλει επιμονή, υπομονή και συνεργασία. Οι ιδέες είναι για να μας οδηγούν και οι συνεργασίες για να μας καθοδηγούν. Δεν πρέπει κανείς να αμελεί τις ιδέες του ή τις σκέψεις του. Είναι βασικό στοιχείο της φύσης μας. Εξίσου βασικό είναι και η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και στους συνεργάτες μας. Δεν πιστεύουμε πως υπάρχουν ευνοϊκές ή μη συνθήκες. Υπάρχουν ίσως πιεστικές καταστάσεις ή υπερβολικός ενθουσιασμός. Και τα δύο αυτά, όμως, θα πρέπει να λογαριάζονται και να ζυγιάζονται αντίστοιχα. Έτσι διακρίνεται το σωστό, το πραγματοποιήσιμο, η ευκαιρία και συνεπώς οι στόχοι.

 Για τους Έλληνες, το χειροποίητο αντικείμενο και ιδιαιτέρως το ξύλινο, δεν είναι άγνωστο ως τέχνη. Αυτό που οι φίλοι μας ή ευρύτερα αν θέλετε, το κοινό, αντιλαμβάνεται πιο δύσκολα, είναι πως αυτό το υλικό είναι ικανό να κάνει τα πάντα. Συνεπώς οι αντιδράσεις τους ήταν και είναι ενθουσιώδεις, καμιά φορά δύσπιστες μέχρι να το δούνε στα χέρια τους.

Ξέρετε, ίσως είναι αποτέλεσμα της βιομηχανικής κουλτούρας πολλών ετών, μιας και το ξύλο ως βασικό υλικό έχει αποτραβηχτεί από το σύγχρονο σκηνικό των γυαλιών ηλίου – ή ακόμη δεν είχε και τη θέση του ποτέ σ’ αυτό. Έχουμε συνηθίσει ρητίνες, πλαστικά, acetate και μεταλλικά κράματα στα γυαλιά ηλίου. Υλικά που μας απομακρύνουν από την ανθρώπινη υπόστασή μας. Η επιστροφή ενός τέτοιου υλικού σ’ ένα τέτοιο αντικείμενο, προσδίδει και υπενθυμίζει την ανθρώπινη καταβολή των προϊόντων. Φτιάχνονται για να καλύπτουν ανάγκες, με όσο το δυνατόν πιο ανθρώπινο τρόπο. Οι περισσότεροι από τους φίλους και συγγενείς μας το βλέπουν όπως κι εμείς πια. Μαθαίνουμε όλοι από αυτό το προϊόν σε πολλαπλά επίπεδα.

10931335_313569718832601_9102141325720912807_n

 «Η ηρεμία μας, παίζει σημαντικό ρόλο στους ανθρώπους. Τότε έχουμε διαύγεια και δύναμη για τη συνέχιση και την ολοκλήρωση των σκέψεών μας”. Αυτή είναι μια συμβουλή που μας έδωσαν στα παιδικά μας χρόνια, την υιοθετήσαμε και τη μοιραζόμαστε. Οι συμβουλές που πήραμε είναι πολλές και μάλλον όλες είχαν κάτι να δώσουν, όσο πεζό κι αν ακούγεται αυτό. Αν δεν τις ακούγαμε όλες (και τις φιλτράραμε με τον τρόπο μας), ή δεν μας άκουγαν αντίστοιχα, δε θα ήμασταν οι άνθρωποι που είμαστε σήμερα.

 

Marianna says: «Πέρνα μια βόλτα από την επίσημη ιστοσελίδα για να δεις συνολικά την εξαιρετική δουλειά του Zylo eyewear, κάνε like στη Fan Page, κάνε follow στο Twitter και στο Instagram» .

 

Νίκος Σταμπουλόπουλος | New Diaspora

Μαρία-Άννα Τανάγια

Η Αλεξάνδρα είναι στη Γαλλία και μιλάμε καθημερινά μέσω Facebook. Η Σοφία μόλις τακτοποιήθηκε στις Βρυξέλλες και με ξεναγεί στο σπίτι της μέσω Skype. Οι φίλοι μου (και οι φίλοι σου, φαντάζομαι) φεύγουν. Γιατί; Ποια είναι η άποψή τους για την κατάσταση στην Ελλάδα; Κατά πόσο προσαρμόστηκαν και ποιες σκέψεις θα ήθελαν να μοιραστούν μαζί μας; Οι παραπάνω ερωτήσεις αποτέλεσαν το ερέθισμα για τη δημιουργία μιας ανοικτής διαδικτυακής κοινότητας των Ελλήνων των εξωτερικού –των new age μεταναστών – αλλά και μιας σειράς διαδικτυακών ντοκιμαντέρ. Ο ιθύνων νους του New Diaspora, σκηνοθέτης Νίκος Σταμπουλόπουλος μας μίλησε γι’ αυτή του την πρωτοβουλία μέσω mail από την Ολλανδία.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Storyteller: Νίκος Σταμπουλόπουλος

Δημιούργησα μια ανοικτή-διαδικτυακή κοινότητα για τους νέους Έλληνες μετανάστες του εξωτερικού. Δεν ήταν κάποια στιγμιαία απόφαση, αλλά μία μακροχρόνια δημιουργική διαδικασία, που σταδιακά περιλαμβάνει όλο και περισσότερους ανθρώπους. Πάντα με ενδιέφερε να εντάξω κάποιου είδους αφήγηση σ’ ένα διαδικτυακό περιβάλλον, όπου οι θεατές/χρήστες θα μπορούν να συμμετάσχουν στη διαμόρφωση του ίδιου του έργου. Φανταστείτε έναν ζωντανό οργανισμό που παράγει ιστορίες και τις μοιράζεται. Η συγκυρία ενός μεταναστευτικού ρεύματος, του οποίου αποτελώ κι εγώ κομμάτι ήταν λίγο αυτονόητη σαν επιλογή, τη στιγμή που στην Ελλάδα η κατάσταση έχει πια ξεφύγει, διώχνοντας ολοένα και περισσότερους. Οικονομικούς μετανάστες πλέον.

ND-FINAL-LOGO-blue-M

Τα ντοκιμαντέρ πρόκειται να είναι μικρού μήκους και να διατίθενται ελεύθερα στο διαδίκτυο, αφού αυτό που μετράει είναι το να τα δει και να τα μοιραστεί ο κόσμος, κι όχι να χαντακωθούν σε κάποια μεταμεσονύκτια τηλεοπτική ζώνη. Είναι κι αυτός ένας λόγος που θέλουμε να είμαστε ανεξάρτητοι και επιλέξαμε το δύσκολο στοίχημα της μικροχρηματοδότησης (crowdfunding). Προς το παρόν έχουμε τραβήξει υλικό μόνο στην Ολλανδία. Για να ολοκληρωθεί η σειρά πρέπει να μαζέψουμε υλικό κι από άλλες χώρες, είτε αυτό σημαίνει ότι πρέπει να το κάνουμε εμείς ή να συνεργαστούμε με κάποια άλλη ομάδα συναδέλφων που ζουν στο εξωτερικό. Ήδη έχουμε δικτυωθεί με νέους κι εξίσου ανεξάρτητους ντοκιμαντερίστες που μας στέλνουν ιστορίες από την Ελλάδα. Δεν αρκεί ένας για ένα τόσο μεγάλο θέμα. Κι όλα αυτά συνεπάγονται κόστος, αφού θα μαζευτούν άπειρες ώρες υλικού, θα ξοδευτούν μήνες στο μοντάζ και παράλληλα θα πρέπει να διαχειριζόμαστε μια πλατφόρμα που όσο πάει και μεγαλώνει. Και πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί μέχρι η νέα ελληνική διασπορά να πάψει να είναι νέα – ή να πάψει να είναι διασπορά.

Trailer-cover-photo-011

Η δική μου ιστορία για το πώς έφυγα από την Ελλάδα είναι περίπλοκη. Ίσως την αφηγηθώ κάποια στιγμή μέσω της New Diaspora, αν και δεν θέλω να παραγίνει αυτοαναφορικό το όλο πράγμα. Η παρουσία μου στο τρέιλερ αρκεί νομίζω. Η γενική ιδέα πάντως ήταν ότι ήθελα να φύγω γιατί αυτό που έβλεπα γύρω μου δεν μου άρεσε. Και δεν εννοώ προφανώς τα βουνά και τις παραλίες. Εννοώ το μίσος, που ήδη είχε κάνει αισθητή την παρουσία του στην κοινωνία πολύ πριν ξεσπάσει επισήμως η κρίση.

Δεν θέλω να καταφύγω σε κλισέ, αλλά είναι πραγματικά συγκινητική η ανταπόκριση του κόσμου. Πέρα από το πόσο ζεστά έχουν αγκαλιάσει το εγχείρημα εκατοντάδες φίλοι, έχουν εμφανιστεί άγνωστοι άνθρωποι από το πουθενά που θέλουν να συνεισφέρουν – είτε περιεχόμενο, είτε προσωπικό χρόνο, είτε χρήματα. Γιατί κατάλαβαν πόσο σημαντικό είναι να αποκτήσουμε κι εμείς φωνή, και η φωνή μας να έχει πρόσωπο, παρόν, παρελθόν και μέλλον. Αυτή η συσπείρωση γύρω από μια διαδικτυακή εστία όπου λέμε ιστορίες οδηγεί στο να δεθεί μεταξύ της η κοινότητα, να βρει κοινά σημεία επαφής, να συζητήσει πράγματα και να οργανωθεί για να κάνει μαζί άλλα. Όπως η διεκδίκηση του δικαιώματος μας να μπορούμε να ψηφίζουμε από τον τόπο διαμονής μας – όπως σχεδόν όλος ο υπόλοιπος κόσμος.

Η εικόνα που έχουμε για τους σημερινούς μετανάστες είναι συχνά κατασκευασμένη. Για τις ανάγκες μιας αγοράς όπου πουλάει ο φτηνός πατριωτισμός και το μελόδραμα, επιλέγουμε να δείξουμε μόνο αυτά και κρύβουμε τα υπόλοιπα κάτω από το χαλί. Συμβαίνει ακόμα δυστυχώς, και έντονα μάλιστα. Και στις δύο τηλεοπτικές συνεντεύξεις που έδωσα, το βάρος έπεσε μόνο στο αν τραβάει ζόρια και ρατσισμό ο μετανάστης ή αν νοσταλγεί την πατρίδα του. Τσιμουδιά για τους λόγους που έφυγε ή για το τι πραγματικά συνάντησε εκεί που πήγε.

Τι θα έλεγα σε ένα νέο που βρίσκεται στο δίλημμα «μένω ή φεύγω»; Να το ψάξει καλά πριν δοκιμάσει κάτι. Το να το σκάσεις με ένα σακίδιο στον ώμο κι «όπου κάτσει καμιά άκρη βλέπουμε» δεν είναι βιώσιμη στρατηγική επιλογή. Ακόμα κι αν δεν σε πειράζει να δουλέψεις σερβιτόρος, αν δεν μιλάς τη γλώσσα στα περισσότερα μέρη δεν έχεις ελπίδες. Κι όχι, δε θα σε προσλάβει καμία πολυεθνική για στέλεχος έτσι και δεν έχεις εντυπωσιακά συνεπή και ανοδική πορεία στο βιογραφικό σου. Από την άλλη, το να μένει κάποιος νέος και ικανός άνθρωπος πίσω και να αρρωσταίνει από το άγχος και την έλλειψη αξιοπρέπειας δεν είναι καθόλου ηρωικό. Για να μείνεις να παλέψεις, σημαίνει ότι οι υπόλοιποι κάτοικοι της χώρας είναι αλληλέγγυοι στην προσπάθεια σου, κι όχι ότι κοιτάζει ο ένας να βγάλει το μάτι του άλλου. Που συμβαίνει και έξω βέβαια, ας μην έχουμε αυταπάτες. Απλά γίνεται πιο διακριτικά και πολιτισμένα συνήθως. Μέχρι να επέλθει ύφεση τουλάχιστον.

Ο νόστος είναι βαθιά ριζωμένος μέσα στις καρδιές όλων μας, ακόμα κι αν μας παίρνει χρόνια να το παραδεχτούμε. Έχει κάτι αυτός ο τόπος, κακά τα ψέματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι μαραζώνουμε στην ξενιτιά, αν και σίγουρα κάποιοι το βιώνουν ακριβώς έτσι. Εγώ θα ήθελα να γυρίσω κάποια στιγμή μάλλον, δε βιάζομαι όμως. Μακάρι να μην επιστρέψω μόνος μου και να υπάρξουν ευκαιρίες για να έρθουν μαζί και μερικές δεκάδες χιλιάδες ικανοί και ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι, που ξέρουν τι σημαίνει να ζεις σε μία οργανωμένη, αξιοκρατική και πολυπολιτισμική κοινωνία. Κι έχουν να προτείνουν ιδέες για το πώς μπορεί η Ελλάδα να βγει νικήτρια από αυτή την άσχημη περιπέτεια.

Marianna says: “Mάθε περισσότερα για το project στην ιστοσελίδα New Diaspora , κάνε like στο Facebook και follow στο Twitter”

 

 

 

 

 

Fund a Nation.com | Όλα μια ιδέα είναι!

Αθηνά Ιωαννίδου

Fund a nation είναι μια οικονομική και διαδικτυακή πλατφόρμα, μέσα από την οποία οι άνθρωποι, οι επιχειρήσεις και οι οργανισμοί, χρηματοδοτούν, αξιολογούν και ψηφίζουν επιχειρηματικές ιδέες, που πιστεύουν ότι θα ωφελήσουν το κράτος τους ή τον πλανήτη γενικά. Ακολουθεί το…μανιφέστο!

Αθηνά Ιωαννίδου

Read more

Αλεξάνδρα Στράτου | cook[ειν] εστί φιλοσοφείν!

 

Μαρία-Άννα Τανάγια

Το Kickstarter είναι το μυοχαλαρωτικό μου και η ανάσα δημιουργικότητας που χρειάζομαι συχνά-πυκνά όταν είμαι ώρες καρφιτσωμένη στον υπολογιστή.  Πλέον, υπάρχει κι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο το επευφημώ: Γνώρισα την Αλεξάνδρα, η οποία μέσω της διάσημης πλατφόρμας crowdfunding, φιλοδοξεί να εκδώσει το cook[ειν], ένα βιβλίο με ελληνικές συνταγές, μπόλικες δόσεις αναμνήσεων, δύο κουταλάκια φαντασίας και έξτρα σως δημιουργικότητας που στοχεύει να παρουσιάσει στους ξένους και να υπενθυμίσει στους Έλληνες πόση αγάπη «αχνίζει» στα οικογενειακά τραπέζια.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Crowdfunding, self-publishing: βαλβίδες εκτόνωσης…δημιουργικότητας

 Κώστας Μαυραγάνης

Ναι, ξέρω, ο τίτλος είναι, εχμ, «κάπως», αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν το είχα αυτή τη στιγμή για να σκεφτώ κάτι πιο ταιριαστό, οπότε και είπα να το πάρω…ελεύθερα. Η ουσία είναι η εξής: με την ανεργία αυτή τη στιγμή να βρίσκεται επίσημα στο 24,8%, την επιχειρηματικότητα να ακολουθεί παράξενους…δρόμους και τάσεις και γενικά τα πράγματα όσον αφορά την επαγγελματική ζωή του μέσου Έλληνα να πάνε κατά Καπερναούμ, είναι καλό κανείς να αναζητεί διεξόδους όπου μπορεί.

Κώστας Μαυραγάνης

Read more